Ο ταχυδρόμος χτυπάει μια και καλή!

Τελικά, η ιστορικά καταγεγραμμένη πραγματικότητα που δείχνει πως οι κυβερνήσεις, τις όποιες μεταρρυθμιστικές τους τομές μπορούν να τις κάνουν μόνο τα δύο πρώτα χρόνια της θητείας τους, βρίσκει εφαρμογή και στη σημερινή. Οι αποφάσεις που είναι δεδομένο πως θα συναντήσουν αντιδράσεις, απαιτούν νωπές εντολές από το εκλογικό σώμα και όχι όταν η κλεψύδρα του χρόνου πλησιάζει στις εκλογές. Κι αυτό το ξαναβλέπουμε τώρα με αφορμή το επιχειρούμενο κλείσιμο καταστημάτων των ΕΛΤΑ.

Φαντάζομαι, πως δεν υπήρχε ούτε ένας απ’ αυτούς που μετέχουν ενεργά στα δημόσια πράγματα που να μην ήξερε πως, εδώ και πολλά χρόνια, αυτός ο κρατικός οργανισμός, έπνεε τα λοίσθια και απορίας άξιο είναι, πως ακόμα βρίσκεται εν λειτουργία και δεν έχει πτωχεύσει υπό το βάρος των ζημιών, των υπέρογκων λειτουργικών δαπανών, του υποτυπώδους όγκου εργασιών και της ανύπαρκτης σύγχρονης υποδομής και ψηφιακών μέσων. Με γλυκές αναμνήσεις και συναίσθημα, δυστυχώς, δεν λειτουργούν οι επιχειρήσεις. Και τα ταχυδρομεία είναι επιχείρηση.

Για όσους δεν γνωρίζουν, τα ΕΛΤΑ είναι μεν κρατικός οργανισμός, αλλά ενταγμένος από το 2018 στο Υπερταμείο που σημαίνει πως πρέπει να λειτουργεί σαν μια ιδιωτική επιχείρηση που αν μη τι άλλο να βγάζει μόνη της τα έξοδα λειτουργίας της. Δηλαδή να πληρώνει τις υποχρεώσεις της σε δάνεια, να πληρώνει μισθούς υπαλλήλων, και ενοίκια καταστημάτων και να κάνει επενδύσεις εκσυγχρονισμού προκειμένου να γίνουν ανταγωνιστικά και να αυξήσουν το μερίδιο τους, σ’ αυτή την αγορά καθώς, έχει πέσει κάτω από το 10% ο κύκλος εργασιών και εσόδων.

Όμως τίποτα από όλα αυτά δεν έχουν γίνει και τα αρνητικά ίδια κεφάλαια, δηλαδή οι συσσωρευμένες ζημιές, έχουν φθάσει στα 140 εκατ.

Σημειωτέον ότι το Δημόσιο, (δηλαδή εμείς, οι φορολογούμενοι), απαγορεύεται δια ροπάλου, να τα χρηματοδοτήσει για να καλύψουν τις ζημιές τους και να προσφέρουν κοινωνικό έργο. Και να θυμίσουμε σε αυτό το σημείο, πως την περίοδο των μνημονίων, όταν κόπηκε ο ομφάλιος λώρος με το κράτος, επειδή δεν είχαν ρευστότητα, υπεξαιρούσαν τα χρήματα από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ που εισέπρατταν από τους πολίτες, για… να πληρώσουν τους υπαλλήλους τους! Κι αυτά ακόμα τα χρωστάνε στη ΔΕΗ!
Να θυμίσουμε ακόμα πως μόλις το 2022, έπεσαν θύμα χάκερς που έκλεψαν τα προσωπικά δεδομένα των πελατών τους γιατί απλά τα πληροφοριακά τους συστήματα βρίσκονται στην εποχή των σπηλαίων, χωρίς καμιά ασφάλεια!

Γιατί λοιπόν έπρεπε να φθάσουμε στο τέλος του 2025 για να αποφασισθεί η αναδιάρθρωσή τους, όποια κι αν είναι αυτή, συμφωνεί δεν συμφωνεί κανείς με τις πρόσφατες αποφάσεις; Υπήρχε χρόνος άπλετος για δραστικές αποφάσεις ανάταξης και εκσυγχρονισμού, πριν φθάσουμε στο παρά πέντε της λήξης της κυβερνητικής θητείας. Κι είναι άραγε μόνο τα ΕΛΤΑ ο μεγάλος ασθενής ανάμεσα στις εκατοντάδες κρατικών οργανισμών ή θα μας προκύψουν κι άλλοι τέτοιοι σκελετοί από την ντουλάπα;

Επί του προκειμένου πάντως, χωρίς να είμαι ειδήμων, δεν νομίζω πως ήταν πρόβλημα μόνο επικοινωνιακό και έγκαιρης ενημέρωσης. Ούτε αμφισβητώ τον κοινωνικό ρόλο που παίζουν τα ΕΛΤΑ σε κάποιες απομακρυσμένες περιοχές της περιφέρειας και των νησιών μας, καθώς είναι η μόνη επαφή για κάποιους ηλικιωμένους με κρατικό φορέα. Όμως το να λειτουργεί ένα κατάστημα σε ένα χωριό με ετήσια έσοδα 960 ευρώ και έξοδα λειτουργίας (μισθός υπαλλήλου, ενοίκια, ρεύμα κ.λπ.) 30.000 τον χρόνο, πρέπει κάποιος από τους μαινόμενους βουλευτές της ΝΔ αλλά και σύσσωμης της αντιπολίτευσης που εξεγέρθηκαν και πέρασαν στο αντάρτικο, να μας πουν, ποιος θα τα πληρώσει αυτά τα λεφτά.
Προφανώς και πρέπει να καλυφθούν οι ανάγκες και του τελευταίου πολίτη και του πιο απομακρυσμένου χωριού. Αλλά αυτό είναι εφικτό με πιο έξυπνους τρόπους, με μικρότερο κόστος, έτσι ώστε τα ΕΛΤΑ να μπορούν να συνεχίσουν να προσφέρουν το όποιο έργο τους, από το να βάλουν γενικό λουκέτο, γιατί τότε, καμιά ιδιωτική εταιρεία courier δεν πρόκειται να περάσει από το χωριό ή αν το κάνει θα απαιτήσει πολύ αυξημένα κόμιστρα.

Το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο και σίγουρα θα μας απασχολήσει επί μακρόν. Διότι όσο και να κλωτσούν το τενεκεδάκι μακρύτερα, αυτό πάντα θα βρίσκεται μπροστά τους και θα τους εμποδίζει.
Όμως το λυπηρό για την κυβέρνηση είναι πως πλέον στο υπόλοιπο της θητείας της είναι με δεμένα χέρια και πλέον εξαρτάται από το εσωτερικό της αντάρτικο από βουλευτές που δεν είδαν και δεν θα δουν υπουργικό χαρτοφυλάκιο. Αλλά και το χειρότερο καθώς όπως όλα δείχνουν, το 1/3 της κοινοβουλευτικής ομάδας, στην καλύτερη περίπτωση, δεν πρόκειται να ξαναδεί τη Βουλή.

Κι αυτός είναι ικανός λόγος για να χαθεί η κοινή λογική και να καταρρίψουν τον βασικό κανόνα της ελεύθερης αγοράς που λέει πως μια επιχείρηση που για 1,2,3 χρονιές γράφει σημαντικές ζημιές και δεν έχει προοπτική ούτε καν για break even, τότε κάνει υποχρεωτικά stop loss!
Και τελικά πρέπει κάποτε οι πολιτικοί αλλά και οι πολιτικάντηδες της αντιπολίτευσης που με μεγάλη ευκολία μιλούν για φιάσκο, χωρίς να προτείνουν λύσεις, να καταλάβουν πως οι εποχές άλλαξαν και όποιος είναι προσκολλημένος στις πρακτικές του ‘80, είναι και ο ίδιος ένα μουσειακό είδος που δεν έχει να προσφέρει τίποτα στο σήμερα και το αύριο, μιας χώρας που μάχεται να κρατηθεί μέσα στις ραγδαίες και κοσμογονικές αλλαγές που συντελούνται καθημερινά στον κόσμο.