Μυρίζει πρόβλημα…

Να συμφωνήσουμε ότι από τα μνημόνια και μετά, το ύφος και το στυλ τουλάχιστον του δημόσιου λόγου εντός κι εκτός Βουλής έχει πέσει στα τάρταρα, θα έλεγα ότι μπορεί και να είμαστε μία βαθμίδα πριν από την Ταϊβάν, στην οποία κάθε τόσο πέφτει ξύλο

Ξεκινήσαμε από τη Χρυσή Αυγή του Μιχαλολιάκου και του Κασιδιάρη,

που ήταν σχεδόν μια ολόκληρη Κοινοβουλευτική Ομάδα από τραμπούκους και μπράβους της νύχτας, συνεχίσαμε με το «εσείς στα 4» του Πάνου Καμμένου, ασχέτως αν ο ίδιος με τον Αλέξη κυβέρνησαν μια χαρά με αυτά που αποκαλούσαν «στα 4» τους υπολοίπους. Σήμερα φτάσαμε στον Βαρουφάκη να περιγράφει αποθεωτικά την εμπειρία του από τη φούντα και τα έκσταση («χόρευα σαν τρελός», είπε) και κάποιον τυχάρπαστο ελεγχόμενο από τη Δικαιοσύνη «αγρότη» ονόματι Ανεστίδη, να καθυβρίζει μπροστά σε δέκα δημοσιογράφους με ανοιχτές κάμερες τον πρωθυπουργό της χώρας. Πολλά τέτοια έχουμε ακόμα, τον Βελόπουλο που είπε «κακιά» τον Καιρίδη, τον Καιρίδη που έβρισε τη μονίμως υβρίζουσα τους πάντες Κωνσταντοπούλου, τον Κυρανάκη που είπε στην Πέρκα να μην τσιρίζει κι εκείνη του απάντησε ότι είναι φασίστας κ.λπ.

Αυτά είναι ενδεικτικά της «πολιτικής ντεκαντάνς» που ζούμε αρκετά χρόνια τώρα και είναι μια τάση που δυστυχώς απλώνεται παντού. Στα σχολεία τα παιδιά δεν παίζουν καμιά κλωτσιά στο ποδόσφαιρο («μπάλα και ξυλίκι», που έλεγε ένα παλιό τραγούδι), αλλά μαχαιρώνονται, στα γήπεδα επίσης κυκλοφορούν μαστουρωμένοι τραμπούκοι και όλα αυτά πολλαπλασιάζονται μέσω του Διαδικτύου, των social media που χαίρουν μιας ιδιότυπης ασυλίας, που πιστεύω ότι κάποτε θα αποτελεί ιστορικά μια περίοδο ντροπής για την ανθρωπότητα. Οποιος θέλει γράφει ό,τι θέλει για τον «απέναντί» του μέσω ενός ψευδώνυμου, χωρίς να υπάρχει καμία πιθανότητα εντοπισμού και απονομής δικαιοσύνης σε όσους υβρίζουν και συκοφαντούν.

Ολο αυτό είναι απογοητευτικό, αποκαρδιωτικό -αν δεν είναι υπερβολική η λέξη-, σίγουρα πάντως αντιαισθητικό, αλλά υπάρχουν και χειρότερα, για να πάμε στην ουσία του σημερινού σημειώματος. Οσο φτάνουμε προς το τέλος της δεύτερης κυβερνητικής θητείας και με δεδομένο ότι δημοσκοπικά τουλάχιστον δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια διάδοχη λύση, ένα κόμμα που θα αντικαταστήσει το κυβερνών, τόσο θα τίθεται αγωνιωδώς το ερώτημα: Αν δεν συγκεντρώσει η σημερινή κυβέρνηση την απόλυτη πλειοψηφία, πράγμα που μετά από έξι χρόνια θητείας θεωρείται και το πλέον πιθανό, τι θα συμβεί την επόμενη μέρα στην Ελλάδα; Οταν τα κόμματα της αντιπολίτευσης επί έξι χρόνια δεν έχουν βρει κανένα θέμα να συμφωνήσουν με αυτό το κόμμα που κυβερνάει, πώς ξαφνικά θα βρεθεί ένας τρόπος πολιτικής συνεννόησης; Πώς θα συγκυβερνήσουν όταν νυχθημερόν αποκαλούν κλέφτες, βιαστές, μειοδότες κ.ο.κ. τους σημερινούς κυβερνώντες;

Να γίνω λίγο πιο σαφής. Το ΠΑΣΟΚ όταν ερωτάται διά του αρχηγού του τι θα κάνει αν κληθεί να συμμετάσχει σε μια μη μονοκομματική κυβέρνηση με τη Ν.Δ., επισήμως λέει όχι και… παραπέμπει στον Βελόπουλο, ανεπισήμως λέει να το δούμε, αλλά χωρίς τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό. Λίγο πιο… κάτω, ο Ανδρουλάκης κλείνει το μάτι στον Δένδια -που τον παίζουν όποτε θυμούνται κάποια επιχειρηματικά συμφέροντα-, αλλά, αλήθεια, ποιος θα πει σε κάποιον εν ενεργεία πρωθυπουργό «εγώ θέλω άλλον από το κόμμα σου», όταν στις κάλπες δεν θα έχει πάρει ούτε το μισό από εκείνον ποσοστό; Δηλαδή, φαντάζεστε τον Ανδρουλάκη να λέει στον Μητσοτάκη «φύγε» και να έχουν στις κάλπες double score; Νομίζω ούτε ο ίδιος το φαντάζεται, όσο κι αν θα το ευχόταν, βασικά αν όλοι οι δημοσκόποι δεν κάνουν λάθος, μάλλον αυτός θα πρέπει να φύγει από το ΠΑΣΟΚ.

Πιο κάτω από τον Ανδρουλάκη (ή μήπως πιο πάνω;) είναι το χάος. Η Καρυστιανού, αν κάνει κόμμα τελικώς, θα θέλει να βάλει φυλακή όλη τη Ν.Δ., ο Τσίπρας θέλει να το παίζει αντίπαλον δέος του Μητσοτάκη. Τώρα, με τον Βελόπουλο δύσκολα θα συνεννοηθεί ένας «κανονικός πολιτικός» που απεχθάνεται τις ακρότητες, ενώ η Λατινοπούλου δεν γνωρίζουμε, πρώτον, αν θα καταφέρει να μπει στη Βουλή ή αν θα φτάνουν οι βουλευτές της για να σχηματιστεί κυβέρνηση.

Επομένως, όλο το περιβάλλον «μυρίζει πρόβλημα» διακυβέρνησης την επόμενη μέρα, όσο κι αν δεν βρίσκεται αυτή την ώρα μπροστά μας γιατί υπάρχει χρόνος για τις εκλογές.

Με απλά λόγια, δεν φαίνεται σοβαρό ο αυριανός σου κυβερνητικός εταίρος να σε αποκαλεί σήμερα, νυχθημερόν, διεφθαρμένο, ή να μη συμφωνεί καν στις αμυντικές δαπάνες της χώρας, να μη συναινεί, ουσιαστικά, σε τίποτα εδώ και έξι χρόνια. Γιατί και να γίνει κυβέρνηση υπό την πίεση της κοινής γνώμης, θα πέσει γρήγορα και θα πάρει μαζί της και τους εταίρους της, με αποτέλεσμα να μείνουν αλώβητοι οι ακραίοι και να ξαναζήσουμε το τρελοκομείο της προηγούμενης δεκαετίας.