Η καταλυτική δύναμη της μνήμης

Όσο κι αν προσπάθησαν και προσπαθούν κάποιοι να μεταφέρουν στην Αθήνα το κλίμα και τις καταστροφικές διαδηλώσεις της Γαλλίας μάλλον πάνε άκλαυτες οι ευχές, «άντε και στα δικά μας» που εκστομίζουν ή δεν τολμούν αλλά το υπονοούν με περίσσιο φαρισαϊσμό, κάποιοι από το αριστερόστροφο πολιτικό μπλοκ αλλά και τους

Βλέπετε υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στους Γάλλους και σ’ εμάς. Εμείς δοκιμάσαμε τους λαϊκιστές και τους νιώσαμε στο πετσί μας με οδυνηρό τρόπο ενώ οι Γάλλοι όχι ακόμα αλλά οσονούπω όπως δείχνουν όλα.

Εμείς έχουμε νωπές ακόμα τις μνήμες από εκείνη τη… «δρακογενιά» που μας υπόσχονταν πως τα όνειρα θα πάρουν εκδίκηση αλλά στο τέλος βρεθήκαμε όλοι μαζί, μια ανάσα πριν την άβυσσο. Πόσο ακριβά πληρώσαμε τον λαϊκισμό τους αλλά και συνεχίζουμε να πληρώνουμε, από τα ανόητα παιδιάστικα σχέδιά τους μέχρι σήμερα, το ξέρουμε όσοι ήμασταν ενήλικοι σε εκείνα τα πέτρινα χρόνια. Οι νεότεροι που σαν παιδιά μας έβλεπαν να αγκομαχούμε για την επιβίωση και οι στερήσεις επιδρούσαν στην ευαίσθητη ηλικία τους, έχουν μια απατηλή δικαιολογία, να δίνουν βάση στις σειρήνες των λαϊκιστών αριστερών και ακροδεξιών.

Οι μεγαλύτεροι όμως, δεν έχουν καμιά δικαιολογία να αναπολούν εκείνα τα χρόνια, εκείνες τις μαύρες μέρες όταν η κοινή λογική παραμερίστηκε από τις αυταπάτες που δίχασαν την κοινωνία με κίβδηλες διαχωριστικές προνομιούχων και φτωχών.

Υπάρχουν βέβαια πάντοτε κάποιοι αδιόρθωτοι που δεν μαθαίνουν από τα παθήματά τους, κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν πως ο λαός τους γύρισε την πλάτη και επανέρχονται δριμύτεροι στον τόπο του εγκλήματος, επιχειρώντας να σβήσουν τα ίχνη τους και να επαναλάβουν το έγκλημα κατά της χώρας που με κόπους και θυσίες όλων μας, κατάφερε να ξανασταθεί στα πόδια της.

Όχι πως είναι όλα τέλεια. Δεν ζούμε όλοι πανευτυχείς σε κάποιο επίγειο παράδεισο αφθονίας. Κι αλήθεια όμως, σε ποια χώρα ζουν όλοι με οικονομική άνεση και χωρίς προβλήματα. Σε ποια χώρα έχει εξαλειφθεί η φτώχεια και το κοινωνικό κράτος καλύπτει τους πάντες είτε συνεισφέρουν είτε όχι.

Ναι, υπάρχουν πολλά προβλήματα σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας. Οι μισθοί είναι χαμηλοί και το κόστος ζωής ανεβαίνει καθημερινά. Δεν είναι ψέμα πως υπάρχουν πολλοί πολίτες που ο μισθός τους εξαντλείται από τις 18 ή τις 20 του μήνα. Όπως υπάρχουν και πολλοί που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν ένα έκτακτο έξοδο.

Υπάρχει όμως κάποιο μαγικό κουμπί που όλες οι ανισότητες και αδικίες, μπορούν να εξαλειφθούν μια και καλή; Έχουν τη λύση για όλα τα προβλήματα ο Τσίπρας, ο Ανδρουλάκης, ο Βελόπουλος, η Ζωή ή ο Κασιδιάρης αλλά δεν την έχει ο Μητσοτάκης;

Μπορεί να δώσει 13η σύνταξη και 13ο μισθό στο Δημόσιο ο Ανδρουλάκης; Από πού όμως, από την τσέπη του; Προφανώς όχι. Από τα κρατικά ταμεία. Αν είναι έτσι όμως, δεν είναι εύλογο να αναρωτηθούμε γιατί δεν το κάνει και ο Μητσοτάκης που αυτός διαχειρίζεται τώρα το κρατικό χρήμα;

Μήπως μισεί τους συνταξιούχους και τους δημοσίους υπαλλήλους, τους φτωχούς ή είναι ανόητος;

Δίνοντας μια ακόμα σύνταξη σε 3 εκατ. συνταξιούχους και έναν ολόκληρο μισθό στους 700 χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους δεν θα είχε περισσότερες ελπίδες να κερδίσει τις εκλογές; Επομένως γιατί δεν το κάνει; Μήπως περνάει από το μυαλό αυτών που σκέφτονται ανορθολογικά, πως αν το έκανε, εντός ολίγου χρόνου θα ξαναγυρνούσαμε στην εποχή εκείνη, όταν έκλεισαν οι αγορές και δεν μας δανείζανε οδηγώντας μας στο ΔΝΤ και στα μνημόνια;

Θέλουμε κάτι τέτοιο ξανά; Και μπορεί κάποιοι να μην το σκέφτονται ή να νομίζουν πως η εξίσωση βγαίνει αν φορολογηθούν οι πλούσιοι αλλά όπως και να τα μετρήσει κανείς ο λογαριασμός δεν βγαίνει. Έχετε ακούσει εκείνο το κλασικό, πως το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα; Αυτές είναι θεωρίες για αφελείς. Κι αυτό το ξέρει καλύτερα ο Μητσοτάκης που για να μην πέσει ξανά η χώρα στα βράχια, δίνει μόνο τόσο, όσο αντέχει η οικονομία. Αν θα το πληρώσει αυτό στις εκλογές είναι άλλη κουβέντα και προφανώς το ξέρει αλλά στη ζωή, οι πάντες κρίνονται τελικά εκ του αποτελέσματος.