Διεφθαρμένοι και αδιάφθοροι

Η ειδησεογραφία του τελευταίου διαστήματος έρχεται να αποδείξει για άλλη μια φορά πως στην ελληνική πραγματικότητα συνυπάρχουν εικόνες διαμετρικά αντίθετες μέσα από τον καθρέφτη της κοινωνίας μας. Η μια εικόνα, αυτή της Ελλάδας και των Ελλήνων της δημιουργίας, της ανάπτυξης, της υπευθυνότητας, του μόχθου, του οράματος και της αγωνίας για ένα καλύτερο αύριο. Το μεγάλο εκείνο κομμάτι που πιστεύει στις μεταρρυθμιστικές αλλαγές, στην προσαρμογή στις ανάγκες και τις προκλήσεις της εποχής και αγωνίζεται συνεισφέροντας στην κοινή

προσπάθεια, σχεδόν αγόγγυστα.
Και από την άλλη ένα μικρό κομμάτι (ελπίζω) που ζει μέσα στη διαφθορά, την κλεψιά, την καταπάτηση των νόμων, την εκμετάλλευση των κενών και των παραθύρων που αφήνουν οι νόμοι και οι κανονισμοί. Παράσιτα μπολιασμένα από άλλες εποχές που κινούνται με ιδιοτέλεια και εκμεταλλεύονται καρέκλες και θώκους αποκλειστικά για ίδιον όφελος. Αδιαφορώντας αν οι εγκληματική τους δράση καταδικάζει και απαξιώνει θεσμούς και αξιώματα όπως ο συνδικαλισμός, η πολιτική, λειτουργήματα όπως η ιατρική, η εκπαίδευση. Επίορκοι που δεν διστάζουν να προδώσουν και να πουλήσουν ακόμα και κρίσιμα εθνικά μυστικά. Κρατικοί λειτουργοί που παρακάμπτουν την αξιοκρατία και προωθούν ανθρώπους και επιχειρηματίες με κριτήρια παρέας και διαπροσωπικών σχέσεων ή κάνουν πλάτες στους κολλητούς εις βάρος των άλλων και ενδεχομένως ικανότερων.

Το τελευταίο συμβάν με τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ και τα εκατομμύρια ευρώ που αποκαλύφτηκε πως διακινούνταν με αδιαφανείς διαδικασίες, σε μαϊμού εταιρείες εκπαίδευσης εργατικού δυναμικού και στη συνέχεια κατέληγαν στους προσωπικούς λογαριασμούς του κυκλώματος, ήρθε να αποδομήσει και να χαντακώσει και το συνδικαλιστικό κίνημα τη συμβολή του οποίου στην προστασία και στις διεκδικήσεις των εργαζομένων, δεν αμφισβητεί κανείς.

Το σκάνδαλο όμως της ΓΣΕΕ έρχεται να αποδείξει πως κάποιοι ηγέτες του συνδικαλιστικού κινήματος ή κατ’ άλλους εργατοπατέρες, για το πρώτο και ίσως το μόνο που νοιάζονται είναι το προσωπικό τους συμφέρον και έναντι αυτού δεν ορρωδούν προ ουδενός. Και μετά ταύτα απορούμε γιατί φουντώνουν τα λαϊκίστικα κινήματα που απαιτούν να μπουν φυλακή όλοι όσοι κατέχουν…δημόσιο αξίωμα! Όλοι εκείνοι που μιλούν διαρκώς για συγκαλύψεις, μπαζώματα, για διάτρητους ελεγκτικούς μηχανισμούς και εξαρτημένη δικαιοσύνη, τώρα έχουν άλλο ένα επιχείρημα στον ισοπεδωτικό τους παραλογισμό. Ναι, να πληρώσουν το τίμημα των παράνομων πράξεων τους όσοι πιάνονται με τη γίδα στην πλάτη. Ναι, να ξεβρωμίσει ο δημόσιος βίος από τα σαπρόφυτα που δρουν εις βάρος των πολλών και έντιμων. Όμως, φρονώ πως αυτά τα φαινόμενα διαφθοράς δεν μπορούν να κηλιδώσουν όλο το δημόσιο βίο και την εικόνα της χώρας. Δεν είμαστε χώρα απατεώνων και προπαντός δεν είμαστε όλοι ίδιοι.

Η μεγάλη εικόνα -και σ’ αυτήν στέκομαι κυρίως- είναι αυτή της δημιουργικής Ελλάδας της συντριπτικής πλειονότητας των ανθρώπων που έχουν αρχές, εργατικότητα και όνειρα προκοπής μέσα στους κανόνες και τα όρια των νόμων και της ηθικής. Οι επιχειρήσεις επίσης, δεν είναι όλες σαν τη Βιολάντα. Στη συντριπτική τους πλειονότητα τηρούν τους κανόνες και σέβονται την ασφάλεια των εργαζομένων τους. Επενδύουν, επεκτείνονται, ανοίγουν νέες θέσεις εργασίας, πληρώνουν τους φόρους και τις εισφορές τους και, κυρίως, υπολογίζουν το ανθρώπινο δυναμικό τους, ως βασικό συστατικό και asset για την επιτυχία τους.

Σ’ αυτή την άλλη Ελλάδα, στην οποία πιστεύουμε οι περισσότεροι, υπάρχουν άξιοι και έντιμοι που τιμούν τη θέση που κατέχουν, όσο ψηλά κι αν βρίσκεται. Σ’ αυτή την Ελλάδα που έχει στραμμένο το βλέμμα της στο μέλλον προφανώς δεν έχουν θέση ούτε οι επίορκοι, ούτε τα λαμόγια και οι απατεώνες. Αυτοί πρέπει να απομονωθούν και να εξοβελιστούν προκειμένου να αδυνατίσουν οι ψεκασμένες θεωρίες και οι αυτόκλητοι σωτήρες της χώρας, οι περισσότεροι εκ των οποίων δεν έχουν δα και τόσο λευκή και διάφανη προϊστορία. Μικρός είναι άλλωστε ο τόπος και όλοι, λίγο-πολύ, γνωριζόμαστε.