Ζητούνται παραλίες

Οπως κάθε χρόνο και ενώ το καλοκαίρι έχει ήδη ξεκινήσει ανακοινώνονται οι χάρτες καταλληλότητας των παραλιών του συνόλου της Αττικής για τους λουόμενους. Και αυτό αφού δεν είναι όλες οι παραλίες κατάλληλες για μπάνιο παρότι οι Αθηναίοι συνήθως δεν δίνουν και τόσο σημασία σε αυτό και προκειμένου να απολαύσουν μία ανάσα δροσιάς κολυμπάνε σε όλη την ακτογραμμή – ή όπου από την άλλη τους επιτρέπει η ακρίβεια.

Στενόχωρη και πικρή είδηση

γιατί ακριβώς όλο αυτό το κέντημα γύρω από την Αττική που θα μπορούσε να είναι προνομιακό και να δίνει πρόσβαση σε όλους τους αθηναίους πολίτες που πια ξεπερνούν πληθυσμιακά όλα τα προηγούμενα επίπεδα, είναι σε πολλά σημεία του και μολυσμένο και απαγορευτικό. Το τι θάλασσες έχουμε γύρω από την Αττική είναι ευθέως ανάλογο του τι ποιότητα ζωής επιλέγουμε οι άνθρωποι της πόλης και αυτό έχει να κάνει με τα λύματα, με τα σκουπίδια, με τον τρόπο που διαμορφώνεται η νέα ξενοδοχειακή πυκνότητα αλλά και το πόσο ανεξέλεγκτες είναι οι διάφορες επενδύσεις.

Αναπόφευκτα στη συζήτηση μπαίνει η ήπια χρήση που οικονομίας, το πεπερασμένο της φύσης, ο τρόπος που πρέπει να επινοήσουμε – προφανώς και η πολιτεία και εμείς – ένα συγκερασμό ποιοτήτων ζωής και οικονομική ροής. Δεν βοηθάνε ούτε οι απελευθερωτικοί στα χτισίματα νόμοι, ούτε οι επικαλύψεις τους, ούτε πολλές φορές οι λογικές του πρώτου και του δεύτερου βαθμού της τοπικής αυτοδιοίκησης. Τις προάλλες μια αεροφωτογραφία που έδειχνε την πυκνότητα της Αττικής σε πληθυσμό και κτίσματα και ταυτόχρονα τους νέους ουρανοξύστες που υψώνονται σε αντίστιξη με την Ακρόπολη αποκάλυπτε σε πολλούς που δεν έχουν καταλάβει τον τρόπο που έχει συντελεστεί συνωστισμός πληθυσμιακός που έχει σχέση και με την κατεύθυνση και τον προσανατολισμό της οικονομίας τα νεότερα χρόνια.

Αν κάποτε συζητούσαμε για την αστυφιλία στα μέσα της δεκαετίας του 1980, αν τότε ακόμα η ύπαιθρος είχε τον τρόπο να υπάρχει και να λειτουργεί και να αποκεντρώνει ως ένα βαθμό, σήμερα η επαρχία εγκαταλείπεται και απλώς και μόνον αξιοποιείται μονομερώς τουριστικά. Το μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού έχει συγκεντρωθεί στο λεκανοπέδιο και όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα χαμηλές ποιότητες ζωής από το κυκλοφοριακό μέχρι τις παραλίες που δεν είναι πια όλες προσβάσιμες ή πολλές εξ αυτών είναι αν απαγορευτικές ακόμη και λόγω λοξών ιδιωτικοποιήσεων.

Το θέμα δεν είναι κάθε καλοκαίρι να μας πιάνει μια μελαγχολία για αυτό ή απλώς να κρύβουμε κάτω από το χαλάκι τους νέους τρόπους ζωής (από τη ζέστη, την κίνηση ή τις συμπιεσμένεςς μέρες άδειας). Το ερώτημα είναι αν οι σημερινοί πολιτικοί στο σύνολό τους έχουν στον νου τους το μεγάλο κάδρο ή απλώς μάχονται με στερεοτυπικό λόγο μεταξύ τους μακριά από τις κοινωνικές και συλλογικές αγωνίες.

Keywords
Τυχαία Θέματα