Υψίστης Ασφαλείας

Συμφορά! Ο διαβόητος Αλκέτ Ριζάι δεν επέστρεψε στο κελί του, μετά το πιστολίδι στο beach bar στην Ανάβυσσο. Και τώρα εμείς τι κάνουμε; Περιμένουμε να επιστρέψει και μέχρι τότε μας τρώει η αγωνία. Τρέφεται καλά, το πουλάκι μου, ή μόνο χάμπουργκερ; Πού κοιμάται; Τον προσέχουν;

Αυτά απασχολούν κάθε άνθρωπο με κοινωνική ευαισθησία και δημοκρατική ευθιξία – καλά δεν λέω; Στη φυλακή ο Αλκέτ ήταν μια χαρά, αρχοντόπουλο. Τα είχε όλα. Τώρα, δεν ξέρουμε αν παίρνει ένα σωστό πρωινό ή ξεκινά τη μέρα του με καφέ και τσιγάρο,

Υποψιάζομαι ότι κάποιοι εκνευρίζεστε, επειδή η απόδραση ενός καθάρματος της δικής του κατηγορίας είναι θέμα σοβαρό και δεν σηκώνει αστεία. Κάνετε λάθος όμως, αν το λέτε, γιατί όλο το σωφρονιστικό σύστημα της Πολιτείας είναι ένα αστείο. Χοντρό αστείο; Κακό αστείο; Ναι, αλλά αστείο, γιατί πώς λέγονται οι φυλακές Δομοκού, όπου δεν επέστρεψε ο Ριζάι μετά την άδειά του; «Υψίστης Ασφαλείας», παρακαλώ! Δεν είναι αστείο αυτό; Φυλακές υψίστης ασφαλείας που χορηγούν άδειες στους κρατουμένους; Υποθέτω ότι το δικαίωμα του κρατουμένου στην άδεια το κατοχυρώνει κάποιος νόμος, ο οποίος κατά πάσα πιθανότητα δεν ελήφθη υπ’ όψιν κατά την αναθεώρηση του Ποινικού Κώδικα ή μπορεί και να ελήφθη, αλλά να κρίθηκε από τους αρμοδίους ότι δεν πειράζει.

Τότε όμως γιατί κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας με τις δήθεν υψίστης ασφαλείας φυλακές; Ας τις πούμε κανονικές φυλακές, όπως οι άλλες στη χώρα. Ας τις πούμε «5 αστέρων», προορισμένες για τους πολύ κακούς ανθρώπους, εκείνους που το σωφρονιστικό σύστημα φοβάται και γι’ αυτό τους θέλει χαρούμενους. Μας κατατρέχει όμως ο επαρχιωτισμός του «εφάμιλλον του ευρωπαϊκού», όπως έλεγαν οι διαφημίσεις στις αρχές του 20ού αιώνα. Αυτό μας τρώει, η αυταπάτη του εύκολου δρόμου προς την πρόοδο. Εχουν στη Νέα Υόρκη ένα κλαμπ που λέγεται «Studio 54» και γίνεται ο χαμός; Αϊντε, συγχωριανοί, να φτιάξουμε κι εμείς ένα «Studio 54» στον Δομοκό!

Δεν είναι κάτι μεμονωμένο η αντίφαση μιας φυλακής υψίστης ασφαλείας (δεν χορταίνω να το επαναλαμβάνω) που χορηγεί άδειες στους κρατουμένους. Είναι μέρος της ουσίας του Υπαρκτού Ελληνισμού, όπου ανθεί η Σαμανική Ιατρική, όπου ο Ιατρικός Σύλλογος έχει εγκαταλείψει τον επιστημονικό χαρακτήρα του για να αφιερωθεί στην ψηφοθηρία. Γιατί όχι λοιπόν υψίστης ασφαλείας με άδειες; Ας μη ξεχνάμε ότι ακούσαμε από τη Θεσσαλονίκη επίδοξους σωτήρες να μοιράζουν δισεκατομμύρια, ενώ οι αριθμοί που οι ίδιοι ανακοινώνουν αποδεικνύουν ότι δεν ξέρουν να κάνουν σωστά πολλαπλασιασμό και διαίρεση. Επομένως, τι συζητάμε και χαλάμε τις καρδιές μας; Ας κάνουμε υπομονή να γυρίσει ο Ριζάι…

Το είπε και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, στη συνέντευξη της Θεσσαλονίκης. Και αυτός νομίζει ότι η Λέσβος και η Μυτιλήνη είναι δύο διαφορετικά νησιά, όπως κάποτε ο Αλέξης Τσίπρας προτού γίνει rebranded ως Καραμήτρος. Λέω λοιπόν ότι, αφού ο κόσμος της προόδου θέλει και Λέσβο και Μυτιλήνη, γιατί να μην το θεσπίσει επισήμως η Πολιτεία; Ενας νόμος χρειάζεται, που θα χωρίζει διοικητικά τη Λέσβο στα δύο. Απλή υπόθεση – τον γράφω και εγώ, δωρεάν μάλιστα, αν μου υποσχεθούν ότι θα εφαρμοστεί και υπόσχομαι από την πλευρά μου ότι θα γελάσουμε πολύ. Θα οριστεί η ευρεία περιοχή γύρω από την πρωτεύουσα Μυτιλήνη ως νήσος, ενώ η υπόλοιπη Λέσβος μένει ως έχει. Εχουμε δύο νησιά, τα οποία συμβαίνει να εφάπτονται απολύτως! Μας πειράζει; Αν δεν πειράζει εμάς, δεν μας νοιάζει τι λένε οι άλλοι, ούτε αν μας έχουν πάρει στο ψιλό.

Επειτα το μέτρο του διοικητικού πολλαπλασιασμού είναι προδήλως αναπτυξιακό, κατά την ιστορική, δηλαδή την πασοκική, έννοια του όρου. Η διάσπαση της νήσου σε δύο σημαίνει τον διπλασιασμό του διοικητικού μηχανισμού, επομένως, προσλήψεις, μισθούς (βάλετε και τον 13ο του ΠΑΣΟΚ), με λίγα λόγια δημόσιες δαπάνες για κατανάλωση. Αυτό δηλαδή που μάθαμε να το ονομάζουμε «ανάπτυξη». Μη ξεχάσω και το άλλο, ότι ο διοικητικός διαχωρισμός σε δύο νησιά θα ενισχύσει και το τουριστικό προϊόν της περιοχής! Ποιος δεν θα θέλει να δει δύο νησιά που εφάπτονται απολύτως, σε σημείο που να μην μπορείς να τα ξεχωρίσεις;