Υπονομευτές της σταθερότητας

Στις 27 Ιανουαρίου 2025, μια ημέρα μετά το μεγάλο συλλαλητήριο στο Σύνταγμα και σε πολλές ακόμα πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού για τα Τέμπη, με σύνθημα «Δεν έχω οξυγόνο», «ΤΑ ΝΕΑ» δημοσίευσαν ένα κείμενό μου με το οποίο δεν συμμεριζόμουν τον ενθουσιασμό του Τύπου και μεγάλης μερίδας της κοινής γνώμης για τις κινητοποιήσεις. Ημουν πεισμένος ότι επρόκειτο για μια από τις κινητοποιήσεις που δεν είναι δίκαιες (κατά τη διατύπωση του καθηγητή Σταύρου Τσακυράκη). Οτι επρόκειτο για μια προσπάθεια δημιουργίας ενός κινήματος Νέων Αγανακτισμένων, σύμφωνα με το μοντέλο του 2011, κι ότι βασικός στόχος ήταν η συγκρότηση ενός νέου λαϊκού μετώπου, ενός μετώπου «αντισυστημισμού». Ηταν το μέσον, για να ανατραπεί ο Μητσοτάκης, να μπει η χώρα ξανά σε περιδίνηση και σε πολιτικό σκοτάδι.

Παραθέτω ένα απόσπασμα της ερμηνείας εκ μέρους μου εκείνων των γεγονότων: «Το Σύνταγμα […] έζησε τις δόξες του αντισυστημικού καλοκαιριού του 2011, το οποίο προετοίμασε το εφιαλτικό 2015 […]. Από τις ίδιες ακριβώς δυνάμεις που καρπώθηκαν εκείνη την πεποιημένη αγανάκτηση για το μνημόνιο, αριστερές και δεξιές, με την προσθήκη αυτή τη φορά της νεοαγανακτισμένης και πολιτικά άφρονος ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ. Μέχρι και οι κουκουλοφόροι με τις μολότοφ ήταν εκεί. Ολοι αυτοί μετέφεραν στο δρόμο το εργαλειοποιημένο “σκοτεινόν πάθος της πικράς οργής”, σύμφωνα με τον Ιωάννη της Κλίμακος (που κάπως έτσι ορίζει τη μνησικακία). Ο τρόπος αυτός είναι οριζόντιος, πέρα από πολιτικές ταυτότητες (Δεξιά/Αριστερά) και ακατάβλητος».

Οταν δημοσιεύτηκε το κείμενο, πήρα πολλά μηνύματα διαμαρτυρίας. Στα σόσιαλ μίντια επέστρεψε το υβρεολόγιο της περασμένης δεκαετίας. Στο email μου ήρθαν σημειώματα επιτίμησης. Και στο καπάκι, μια πολύ καλή συνάδελφος, την οποία υπολήπτομαι, μου έστειλε μήνυμα ότι είχα χάσει τα μυαλά μου. Δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν να καταλάβουν όσοι είχαν καβαλήσει το κύμα της διαμαρτυρίας ότι η διεκδίκηση δεν αφορούσε τη δικαιοσύνη για τα Τέμπη, αλλά ένα σκηνικό αποσταθεροποίησης, προκειμένου να αναδυθούν κάποια νέα πολιτικά μορφώματα – όπως είχαν αναδυθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, οι ΑΝΕΛ ή η Χρυσή Αυγή το 2011. Μοναδική διαφορά, ότι αυτή τη φορά στο αντισύστημα βρισκόταν και το ΠΑΣΟΚ.

Στην πορεία, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν, όπως τα ήθελε το κύμα της Νέας Αγανάκτησης. Η συνωμοσιολογία για τα Τέμπη αποδείχτηκε σαθρή, αλλά ο στόχος παραμένει: το αντισύστημα εξακολουθεί να προσβλέπει στην εξουσία. Οσα ενδιαμέσως συνέβησαν, μετέτρεψαν το οιονεί λαϊκό μέτωπο σε επιμέρους κόμματα, κύριος στόχος των οποίων είναι η ανατροπή του Μητσοτάκη και της σταθερότητας στη χώρα. Τους επόμενους μήνες, ο αντιμητσοτακισμός, η βασική πολιτική πρόταση των κομμάτων του αντισυστήματος, παλιών, νεότευκτων και επερχόμενων, θα συνεχίσει να δεσπόζει – στο μεταξύ όμως, θα σκοτώνονται και μεταξύ τους επειδή η συρρίκνωση του ενός θα είναι η ζωή του άλλου.

Τα κόμματα της Ζωής Κωνσταντοπούλου, του Βελόπουλου, του Βαρουφάκη, η Νέα Αριστερά, το κόμμα Τσίπρα, το κόμμα Καρυστιανού, το πιθανό κόμμα Σαμαρά και, δυστυχώς, μαζί το αγχωμένο από την έλευση Τσίπρα και Καρυστιανού ΠΑΣΟΚ, είναι εκδοχές του κόμματος των Τεμπών. Ολα μαζί και το καθένα χωριστά απειλούν την πολιτική σταθερότητα (το ΠΑΣΟΚ ήδη, με την επιπόλαιη πρότασή του για τα funds, είναι σαν να προεικάζει για τη χώρα ένα στάτους κρίσης).

Ολα τα κόμματα που προανέφερα, αν και έχουν πολλές φορές αποτύχει να ανατρέψουν τη σταθερότητα, συνεχίζουν να προετοιμάζονται για τη μητέρα των μαχών· τις εκλογές.

Εκδηλη αντίπαλος της πολιτικής σταθερότητας στην Ελλάδα είναι και η νέα κομματάρχισσα που εγεννήθη ημίν, η Μαρία Καρυστιανού – η οποία όταν ήταν για όλους η θλιμμένη μητέρα θύματος των Τεμπών διαβεβαίωνε ότι δεν έχει πρόθεση να πολιτευτεί. Τελικά, και πρόθεση είχε, και κίνητρα, και όπως όλα δείχνουν και ιδεολογικό στρατόπεδο – κατάφερε μάλιστα να κοροϊδέψει μια χαρά τους αριστερούς, ως συνήθως εθελοτυφλούντες, που της έστρωσαν τον δρόμο.

Βλέπω τα πρώτα στελέχη του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού και δεν εντυπωσιάζομαι. Οι πολιτικές θέσεις του Θανάση Αυγερινού είναι γνωστές από τη δημοσιογραφική του διαδρομή· τον θυμάμαι να ισχυρίζεται ότι ο Ναβάλνι πέθανε από εμβόλιο, ότι δεν τον εξόντωσε ο Πούτιν. Ο Στράτος Σιουρδάκης είναι influencer που δείχνει στους ακολούθους του τι παράδεισος είναι η Ρωσία. Ο Δημήτρης Γεωργόπουλος Ζούτας είναι αρνητής εμβολίων. Δεν θα εκπλαγώ αν, τελικά, το κόμμα ονομαστεί «Ρωσικό Κόμμα». Εύκολα θα κατανοήσουμε και τις θέσεις του – δεν θα μας εκπλήξει τι λέει, π.χ., για την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Προφανώς, το κόμμα θα κινηθεί στο πλαίσιο των τύπων της δημοκρατίας. Πολλά κόμματα, όμως, έχουν μαζευτεί που στο όνομα των δημοκρατικών τύπων δεν θα είχαν πρόβλημα για την περιστολή της δημοκρατικής θέσμισης της κοινωνίας μας. Ας προσέχουμε, για να έχουμε.