Από κόμμα αρχών, αρχηγικό κόμμα

Σημειολογικά είναι ενδιαφέρον ότι είχαμε συγχρόνως τον τελικό της Eurovision και το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας. Πάντα όταν ακούω ότι η Νέα Δημοκρατία έκανε συνέδριο θυμάμαι τον ιστορικό διάλογο των μπατζανάκηδων στην αξεπέραστη ταινία του Σταύρου Τσιώλη «Ας περιμένουν οι γυναίκες». Στη συζήτησή τους γίνεται η επισήμανση πως το 1979, πριν από την έναρξη του συνεδρίου της Βόλβης, στη διάρκεια ενός γεύματος, ο

Τώρα, αν κατάλαβα καλά, η διαδρομή είναι η ακριβώς αντίθετη: η Νέα Δημοκρατία από κόμμα αρχών έχει γίνει αρχηγικό κόμμα. Και γιατί έμειναν εκτός συνεδρίου δύο πρώην αρχηγοί και πρωθυπουργοί, δηλαδή ο Αντώνης Σαμαράς και ο Κώστας Καραμανλής, αλλά και γιατί κανένα από τα εντός του συνεδρίου πρωτοκλασάτα στελέχη δεν τόλμησε να πει το παραμικρό για τον Πρωθυπουργό και αρχηγό του κόμματος Κυριάκο Μητσοτάκη.

Κάτι προσπάθησε να πει ο Νίκος Δένδιας, που εμφανίζεται ως «δελφίνος», αλλά για να είμαι ειλικρινής πιστεύω πως θα ήταν περισσότερο παρεμβατικός, αν έβαζε κάποιον να του τραγουδήσει και να του αφιερώσει το «δελφίνι, δελφινάκι, πάμε πιο γρήγορα». Θα ήταν σίγουρα πιο εντυπωσιακή η σκηνή και θα φαινόταν πως υπάρχει κάποιος που τολμά δημοσίως να αναρωτηθεί τι μπορεί να συμβεί στο κόμμα μετά τον Κυριάκο Μητσοτάκη θέτοντας τον εαυτό του στην υπηρεσία της παράταξης. Αυτό τα πρωτοκλασάτα στελέχη της ΝΔ του καιρού μας δεν τολμάνε όχι να συζητήσουν, αλλά έστω να το σκεφτούν.

Το συνέδριο της ΝΔ υπενθύμισε απλά ότι η συγκολλητική ουσία που λέγεται «εξουσία» κλείνει και στόματα. Οι ελάχιστες μεμονωμένες φωνές συνέδρων που βρήκαν το κουράγιο κάτι να ψελλίσουν, χάθηκαν από την οχλαγωγία των αυτάρεσκων συγχαρητηρίων που μοίρασαν μεταξύ τους οι υπουργοί – φυσικά και από τους ύμνους στον Πρωθυπουργό. Δεν είναι παράξενο, αλλά δείχνει και γιατί δεν χρειαζόταν να γίνει συνέδριο.

Τα συνέδρια είναι χρήσιμα όταν παράγουν πολιτική, δηλαδή θέσεις, διαφωνίες και αυτοκριτική. Οι θέσεις είναι χρήσιμες γιατί βοηθάνε ένα κόμμα να δείξει τις διαφοροποιήσεις του και τις αλλαγές του. Οι διαφωνίες είναι απαραίτητες γιατί μαρτυρούν δημοκρατικές δομές και παραδόσεις. Και η αυτοκριτική, αν δεν γίνει στο ακροατήριο που μπορεί να την καταλάβει χωρίς ουρλιαχτά, δεν πρόκειται να γίνει πουθενά και ποτέ. Κι όποιος από την αυτοκριτική κρύβεται, μοιραία καταλήγει να γίνει αλαζόνας, όπως όλοι όσοι πιστεύουν πως έχουν πάντα δίκιο. Αν αυτά δεν θες να τα κάνεις, τι το θες το συνέδριο;

Στο συνέδριο της ΝΔ δεν υπήρξε καμία εξήγηση για τις υποκλοπές, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, τα χαμένα στοιχήματα της κυβέρνησης, όπως είναι η αδυναμία αντιμετώπισης του πληθωρισμού και της ακρίβειας. Και δεν βγήκε από το συνέδριο καμία πρόταση που να σχετίζεται με τις δυσκολίες του μέσου Ελληνα, αλλά και της ίδιας της χώρας. Υπήρξε απλά μια γιγάντια προσπάθεια να προβληθεί ως βεβαιότητα ότι άλλος υποψήφιος πρωθυπουργός δεν υπάρχει. Οπως ακριβώς δεν υπάρχει κι άλλος υποψήφιος αρχηγός της ΝΔ.

Ας πούμε ότι είναι έτσι. Η κατακερματισμένη αντιπολίτευση γεννά συνεχώς κόμματα κι όσο αυτό συνεχίζεται η δημοσκοπική πρωτιά της ΝΔ θα είναι δεδομένη και πιθανόν να φέρει και την πρωτιά της στις επόμενες εκλογές. Αλλά τι σημαίνει αυτό για τη χώρα και τα προβλήματά της; Σχεδόν τίποτα. Και δεν υπάρχει κι ο Τσιώλης να μας ενημερώσει για το πού και ποιος νεολαίος βοήθησε ώστε η ιδέα του κόμματος αρχών να εγκαταλειφθεί. Αλλά τι λέω τώρα; Εδώ δεν υπάρχουν καν νεολαίοι πλέον στα συνέδρια…