Υποκλοπές και δικαστές

Κατ’ αρχάς η είδηση. Σε μια δίκη υποκλοπών στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο υπήρξαν καταδίκες σε πολλά χρόνια φυλακή. Συγκεκριμένα, οι επιχειρηματίες Ταλ Ντίλιαν, Φέλιξ Μπίτζιος, Γιάννης Λαβράνος και Σάρα Αλεξάνδρα Χάμου, που κατηγορήθηκαν για χρήση του λογισμικού Predator στην παρακολούθηση ή στην απόπειρα παρακολούθησης πολιτών, κρίθηκαν ένοχοι για πλημμελήματα: για επέμβαση σε σύστημα αρχειοθέτησης δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, από κοινού, κατ’ εξακολούθηση, τετελεσμένη και σε απόπειρα, για την παραβίαση του απορρήτου τηλεφωνικής επικοινωνίας και προφορικής συνομιλίας, από κοινού, κατ’ εξακολούθηση,

τετελεσμένη και σε απόπειρα, και για την παράνομη πρόσβαση σε σύστημα πληροφοριών ή σε δεδομένα, από κοινού, κατ’ εξακολούθηση, τετελεσμένη και σε απόπειρα. Αν η έφεσή τους δεν είχε ανασταλτικό αποτέλεσμα θα κατέληγαν στη φυλακή.

Δεν βλέπω στην υπόθεση αυτή, όμως, κανένα πολιτικό πρόσωπο. Το δικαστήριο, με την απόφασή του, υιοθετεί την πρόταση του εισαγγελέα και διατάζει τη διενέργεια δικαστικής έρευνας για αρκετά ακόμα πρόσωπα. Κάποια από αυτά ελέγχονται για ψευδείς καταθέσεις στο δικαστήριο και στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής. Αλλά όλα ιδιωτεύουν, ως ιδιώτες καλούνται, δεν προέκυψε πουθενά ότι εργάζονταν για πολιτικά οφέλη οποιουδήποτε συστήματος εξουσίας.

Γι’ αυτό δεν κατανοώ τον Νίκο Ανδρουλάκη και πολλούς ακόμα που πανηγύριζαν και δήλωναν δικαιωμένοι, προσπαθώντας να επαναφέρουν τη συζήτηση στις υποκλοπές της ΕΥΠ. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αναφέρθηκε στον εισαγγελέα. Είναι σημαντικό, εκτιμά, πως κι εκείνος διαπίστωσε ότι «η υπόθεση του παράνομου λογισμικού με στόχο πολιτικά πρόσωπα και δημόσιους λειτουργούς θέτει σε κίνδυνο τη λειτουργία του πολιτεύματος και των θεσμών εν γένει». Συγγνώμη, αλλά αυτό δεν το πιστεύουν μόνο ο εισαγγελέας και ο Νίκος Ανδρουλάκης, το πιστεύουν όλοι οι δημοκρατικοί πολίτες.

Αλλά ο Νίκος Ανδρουλάκης, με λογικά άλματα (στηριγμένος και στο ότι έγινε απόπειρα να μολυνθεί το κινητό του με το Predator) επιδιώκει να συσχετίσει την παρακολούθησή του από το κράτος με εκείνη των ιδιωτών, τους οποίους φαντάζεται ως παρακράτος. Συγγνώμη, αλλά κάτι τέτοιο είναι μια αυθαιρεσία. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η παρακολούθηση Ανδρουλάκη από τις μυστικές υπηρεσίες του κράτους ήταν νόμιμη.

Το γεγονός της πολιτικής του ιδιότητας δεν τον εξαιρεί από ενδεχόμενους ελέγχους που σκοπεύουν στην προστασία της χώρας – όπως δεν εξαιρεί κανέναν μας. Θα περίμενε κανείς, λοιπόν, λιγότερη αμετροέπεια. Αλλά όταν δεν μπορεί να ξεκολλήσει τη βελόνα με την πολιτική του παρουσία και τις προτάσεις του, ψάχνει άλλους τρόπους. Εχοντας αποτύχει να κάνει το ΠΑΣΟΚ μια πειστική πρόταση διακυβέρνησης, αντίπαλο δέος στην κυβέρνηση, ψάχνει το φωτοστέφανο του διωκόμενου. Είναι κι αυτό ένα είδος ναρκισσισμού: νιώθεται.

Οι χθεσινές θριαμβολογίες για την απόφαση του δικαστηρίου, όχι μόνο από τον Νίκο Ανδρουλάκη αλλά και από τον Αλέξη Τσίπρα, κι από άλλους πολιτικούς της αντιπολίτευσης, θέτουν στο επίκεντρο ακόμα ένα θέμα: το θέμα της εμπιστοσύνης στους θεσμούς και ιδίως στη Δικαιοσύνη.

Ολοι αυτοί που σκίζουν τα ιμάτιά τους για το κύρος της Δικαιοσύνης και την αμφισβητούν κατά κόρον – πλήττοντας πρωτίστως τη νηφάλια κρίση δικαστών που διερευνούν την υπόθεση του δυστυχήματος των Τεμπών – πανηγύριζαν χθες διότι «υπάρχουν δικαστές στο Βερολίνο». Μπράβο που το ανακάλυψαν. Αλλά είναι καλό να ξέρουν όλοι ότι αυτή είναι η Δικαιοσύνη – κι ότι δεν γίνεται οι αποφάσεις της να κρίνονται α λα καρτ, ανάλογα με τι προσδοκά κανείς σε κάθε υπόθεση.

Δολιοφθορά στα τρένα

Η καταγγελία του αναπληρωτή υπουργού Μεταφορών και Υποδομών Κωνσταντίνου Κυρανάκη ότι έγινε δολιοφθορά στη σιδηροδρομική γραμμή του σιδηροδρομικού άξονα Αθήνα – Θεσσαλονίκη κοντά στον σταθμό Πλατύ δεν είναι αστείο – και πολύ σωστά κινήθηκε η Εισαγγελία. Κατά τον υπουργό, οι δράστες ή ο δράστης πήγαν στο σημείο, έσπασαν το τσιμέντο, έβγαλαν τα καλώδια και τα έκοψαν με ειδικά εργαλεία. «Δεν έκλεψαν κάτι, δεν είχαν δηλαδή οικονομικό όφελος» είπε. Και συμπέρανε ότι «κάποιοι ήθελαν νέα Τέμπη δύο ημέρες πριν από την επέτειο». Οσο κι αν μοιάζει απίστευτο, δεν είναι απίθανο κάποιοι να απεργάζονται προβοκάτσια. Γι’ αυτό το κράτος οφείλει επαγρύπνηση.

Γενικώς, πάντως, οι σιδηροδρομικές υποδομές είναι ευάλωτες όχι μόνο σε επίδοξους προβοκάτορες, αλλά και σε άτομα με παραβατική συμπεριφορά, η πλειονότητα των οποίων αποδεδειγμένα ανήκει σε συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα, που συστηματικά τις λεηλατούν, επειδή περιλαμβάνουν υλικά τα οποία μπορούν να πουλήσουν. Είτε με πρόθεση είτε λόγω αδιαφορίας για το κοινό καλό, τα τρένα είναι ο εύκολος στόχος κακόβουλων ενεργειών.

ΥΓ. Στο προχθεσινό σημείωμα, αντί να γράψω τη λέξη «μεταπολίτευση» έγραψα από παραδρομή τη λέξη «αντιπολίτευση». Χάθηκε έτσι το νόημα μιας φράσης. Ευχαριστώ τον αναγνώστη που το έπιασε και με διόρθωσε. Συγγνώμη.