Υπόκλιση

Διατυπώνεται πολλές φορές το ερώτημα πώς γίνεται οι εχθροί της δημοκρατίας να χρησιμοποιούν τα εργαλεία της δημοκρατίας με σκοπό να την υπονομεύσουν και, εν τέλει, να την καταργήσουν. Γίνεται. Oι εχθροί της δημοκρατίας δεν ακολουθούν κάποιους ηθικούς κανόνες. Δεν ακολουθούν κανέναν κανόνα. Ονειρεύονται τον ολοκληρωτισμό, είτε επειδή πιστεύουν πράγματι στην ανάγκη ενός ισχυρού και ανεξέλεγκτου ηγέτη είτε επειδή είναι απλώς ανόητοι, και είναι αποφασισμένοι να χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα για να τον επιβάλουν. Δεν συμβαίνει μόνο εδώ, συμβαίνει και στις καλύτερες των οικογενειών, με τελευταίο παράδειγμα τη Σαξονία-Ανχαλτ.

Η δημοκρατία δεν έχει την πολυτέλεια να αγνοεί τους εχθρούς της, αλλά ούτε και να συνεργάζεται μαζί τους με την ελπίδα να τους εξουδετερώσει: έτσι ήρθαν στην εξουσία ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι. Πρέπει να τους πολεμά. Το ένα της όπλο είναι οι νόμοι, που δεν αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης, πρέπει απλώς να εφαρμόζονται, και υπάρχουν όργανα αρμόδια γι’ αυτό. Στην περίπτωση του Ηλία Κασιδιάρη, ο νόμος τού απαγορεύει να θέσει υποψηφιότητα με κάποιον συνδυασμό καθ’ όλη τη διάρκεια της ποινής που του επιβλήθηκε, δηλαδή μέχρι το 2033. Στο μεταξύ μπορεί, όπως μπορούσε και όσο ήταν φυλακισμένος, να λάβει μέρος στις εκλογές ως ανεξάρτητος υποψήφιος, οπότε πρέπει να πιάσει το όριο του 3% σε πανελλαδικό επίπεδο για να εκλεγεί βουλευτής.

Η εφαρμογή όμως των νόμων δεν είναι αρκετή για να καταπολεμηθεί το φαινόμενο της Ακροδεξιάς, και πολύ περισσότερο του νεοναζισμού. Οπως δείχνει και η ευρωπαϊκή εμπειρία, είναι απολύτως αναγκαίο να εξηγούνται οι λόγοι που προσελκύονται ψηφοφόροι σε αυτά τα κόμματα και να επιλύονται τα προβλήματα που συνδέονται μ’ αυτούς. Υπάρχουν λόγοι οικονομικοί και υπάρχουν λόγοι ταυτοτικοί.

Στην πρώτη περίπτωση η λέξη-κλειδί είναι ο σεβασμός και στη δεύτερη η λογική. Η δημοκρατία πρέπει να προστατεύει όσους πλήττονται από την ακρίβεια, τις ανισότητες ή την παγκοσμιοποίηση και την ίδια στιγμή να εξηγεί ότι η μετανάστευση δεν συμβάλλει στην αύξηση της εγκληματικότητας και οι γάμοι των ομοφύλων δεν επιβαρύνουν το δημογραφικό.

Οι χθεσινές σκηνές από την αποφυλάκιση του Κασιδιάρη ήταν ασφαλώς προκλητικές. Θα δούμε κι άλλες στη συνέχεια. Τέτοιες σκηνές είδαμε και στο παρελθόν, με αποκορύφωμα τη δολοφονία ενός ανθρώπου, αλλά η μνήμη δεν λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο σε όλους. Οι νεοναζί ήταν πάντα δίπλα μας, απλώς δεν τολμούσαν να εκφραστούν γιατί κατά βάθος είναι θρασύδειλοι. Τώρα έχουν έναν «ηγέτη». Και ενισχύονται τόσο από τις αστοχίες της δημοκρατίας, όπως είναι για παράδειγμα η υιοθέτηση της ακροδεξιάς ατζέντας, όσο και από τους λεονταρισμούς εκείνων που θέλουν επίσης να ανατρέψουν τη δημοκρατία, αλλά στο όνομα του «σοσιαλισμού-κομμουνισμού», όπως αναφέρει χθεσινή ανεκδιήγητη ανακοίνωση του ΚΚΕ.

Εν μέσω των φωνασκιών, υπάρχει κι ένα πρόσωπο που παραμένει σιωπηλό σε ένδειξη πένθους. Μια υπόκλιση στη Μάγδα Φύσσα.