Βαριές κουβέντες στη Βουλή

Αν με ρωτούσατε για τη χθεσινή συζήτηση στη Βουλή, θα σας έλεγα ότι ήταν πολύ πιο σκληρή απ’ ό,τι περίμενα, και πολύ περισσότερο επικεντρωμένη στην ουσία του πολιτικού προβλήματος της χώρας. Και όχι, δεν αναφέρομαι στο ότι οι περισσότεροι πολιτικοί αρχηγοί, του Ανδρουλάκη προεξάρχοντος, ζήτησαν την άμεση προσφυγή της χώρας σε εκλογές, για να υπάρξει λύση στο πρόβλημα, όχι. Εννοώ

ότι ακούστηκαν βαριές κουβέντες, από αυτές που σπάνια ακούγονται σε τόση έκταση στη διάρκεια συζητήσεων αυτού του είδους.

Και ναι, κορυφαία στιγμή της συζήτησης ήταν η αγόρευση του Νίκου Ανδρουλάκη, ο οποίος έδειξε πολύ καλά προετοιμασμένος, και επιπλέον αποφασισμένος να χτυπήσει την κυβέρνηση και προσωπικά τον Πρωθυπουργό, εκεί που πονούσαν. Στις υποκλοπές και τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Και τα κατάφερε μια χαρά. Ο Πρωθυπουργός ήταν εξαιρετικά αμυντικός, και στο μόνο που έδειξε μια επιθετικότητα ήταν στην περίπτωση του Γιώργου Μυλωνάκη. Αλλά και εκεί με έναν τρόπο που δεν μας έχει (είχε για την ακρίβεια) συνηθίσει: κατήγγειλε τον Κ. Βαξεβάνη ως υπεύθυνο για το βαρύ εγκεφαλικό του Μυλωνάκη, εξ αφορμής ενός προ 10ημέρου πρωτοσέλιδου του «Documento», στο οποίο ο Μυλωνάκης είχε απαντήσει με προσφυγή στη Δικαιοσύνη. Ηταν και άκομψο, και άκαιρο, και εκτός θέματος.

Ανώνυμη κακοψυχία

Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, θα περίμενα από τον πρόεδρο Κυριάκο τον Α’, να αφήσει εκτός της χθεσινής σύγκρουσης την περιπέτεια της υγείας του Μυλωνάκη. Δεν είχε κανένα λόγο να κάνει τίποτε άλλο, πλην της τυπικής αναφοράς στο συγκλονιστικό περιστατικό, και των ευχαριστιών στον Ανδρουλάκη για τη στάση που τήρησε, προτείνοντας την αναβολή της συζήτησης. Εκτός ίσως από το εξής: να ζητήσει από τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, να κόψουν τα δηλητηριώδη σχόλια που καταχωρίζουν κάτω από την είδηση.

Ναι, το ξέρω, ακούγεται ίσως κάπως αντιδημοκρατικό, διότι ο λαός πρέπει (δήθεν) να εκφράζεται ελεύθερα, αλλά το πράγμα ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Αθλια ανθρωποειδή, που κρύβουν την κακοψυχία τους πίσω από την ανωνυμία του πληκτρολογίου, επιδόθηκαν σε μια άνευ προηγουμένου χολερική εκστρατεία εναντίον ενός ανθρώπου που δίνει την ύστατη μάχη για τη ζωή του. Και ο Πρωθυπουργός αντί να απαιτήσει την προστασία του, όπως και την προστασία της οικογένειάς του, προτίμησε να επιτεθεί σε μια εφημερίδα και τον εκδότη της, ενώ αλλού βρίσκεται το πρόβλημα. Οτι ένα κομμάτι της κοινωνίας έχει πιάσει πάτο και κολυμπάει μέσα στον βόρβορο.

(Τα πιο χολερικά σχόλια, ειρήσθω εν παρόδω, καταχωρίσθηκαν σε φιλοκυβερνητικά μέσα)

«Σύμβαση-σύμβαση, ευρώ-ευρώ»

Επανέρχομαι. Οπως προανέφερα, ο Ανδρουλάκης, τα πήγε περίφημα. Και αυτή δεν είναι μόνο δική μου εντύπωση, είναι γενική. Πρώην υπουργός της ΝουΔου ας πούμε, μου τηλεφώνησε για να μου τονίσει πόσο καλός ήταν ο Ανδρουλάκης, και πόσο καίριος στις επισημάνσεις του. Εγώ από την πλευρά μου, θα μεταφέρω εδώ, τις δύο κορυφαίες στιγμές της πρωτολογίας του. Η μία:

«Η χώρα έχει φτάσει στο σημείο τους ανασχηματισμούς να τους αποφασίζει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και το κλειδί των εξελίξεων να το κρατάει ο κ. Ντίλιαν».

Η δεύτερη, και πιο σημαντική κατά τη γνώμη μου: «Προσωπικά και το ΠΑΣΟΚ, δεσμευόμαστε ότι με την πολιτική αλλαγή θα διερευνηθούν όλα μα όλα τα σκάνδαλα, δεν θα μείνει τίποτα στο σκοτάδι. Ολα. Σύμβαση-σύμβαση, ευρώ-ευρώ. Μόνο έτσι η πολιτική θα ανακτήσει τη χαμένη της αξιοπιστία!».

Αυτό το «σύμβαση-σύμβαση, ευρώ-ευρώ», μοιάζει μαχαιριά στην καρδιά, μπορώ να σου πω…

Ο Αδωνις και οι πρόωρες εκλογές

Η επίσημη γραμμή της κυβέρνησης, όπως αυτή εκφράζεται συνεχώς από τον Πρωθυπουργό, είναι ότι οι εκλογές θα πραγματοποιηθούν την άνοιξη του 2027. Και δεν το λέει προφανώς για να το εμπεδώσουμε εμείς, ουσιαστικά στέλνει το μήνυμα στο εσωτερικό της κυβέρνησής του, γιατί γνωρίζει ότι η εκλογολογία έχει ως αποτέλεσμα οι υπουργοί να αφήνουν τα μολύβια κάτω, και να ασχολούνται αποκλειστικά με την επανεκλογή τους. Τα ξέρουμε αυτά, τα έχουμε ξανακούσει και τα έχουμε ξαναδεί. Τον πιστεύουν; Μερικοί σίγουρα, άλλοι όχι, κι ας μην το εκφράζουν, για λόγους που είναι εύκολα κατανοητοί.

Οχι ο Αδωνις όμως. Ο Αδωνις έχει τη δική του άποψη, τη δική του οπτική στα πράγματα. Και την εκφράζει όπως γουστάρει κι αγαπάει, και λογαριασμό δεν δίνει σε κανένα. Προχθές το βράδυ, στο (Action 24), κόντρα στις διαβεβαιώσεις του προέδρου Κυριάκου του Α’, είπε τα ακόλουθα:

«Από τη ΔΕΘ και μετά η χώρα είναι σε προεκλογική περίοδο. Οποτε και να γίνουν οι εκλογές μετά, δεν τις λες και πρόωρες».

Οχι, μωρέ δεν τις λες πρόωρες τις εκλογές, επτά-οκτώ μήνες νωρίτερα! Δεν είναι δα και χρόνος. Είναι; Δεν είναι…

Καρπαζομεταμέλεια

Κάποιος καρπάζωσε τον φουκαρά τον Μακάριο (Λαζαρίδη), κι όχι απλώς τον καρπάζωσε μια κι έξω, όχι. Φαίνεται ότι του κοκκίνισε τον σβέρκο, έπειτα από εκείνη την τηλεοπτική του εμφάνιση στο ΟΡΕΝ, κατά τη διάρκεια της οποίας έβρισε κόσμο και κοσμάκη για τα «πτυχιακά» του. Αντί να καθίσει ήσυχα σε μια γωνιά και να μη μιλάει μέχρι να περάσει η καταιγίδα.

Μπροστά δεν ήμουν όταν έπεφταν οι καρπαζιές (μάλλον από τον πρόεδρο Κυριάκο τον Α’), το κατάλαβα όμως γιατί μου έκανε κάτι σαν «νιάου-νιάου στα κεραμίδια» διαβάζοντας χθεσινή δήλωση του Μακάριου, με την οποία ζήτησε ο άνθρωπος… συγγνώμη, απ’ όσους έβρισε!!!

Προσέξτε ύφος, δακρύβρεχτο: «Νιώθω την ανάγκη να ζητήσω συγγνώμη γιατί, μέσα στην ανάγκη να υπερασπιστώ τον εαυτό μου, εκφράστηκα τις προηγούμενες ημέρες, κάποιες στιγμές, με τρόπο που δεν συνάδει, ούτε με το ήθος μου, ούτε με το ήθος της παράταξης».

Δάκρυσα κι εγώ, με την καρπαζομεταμέλειά του. Και δεν έμεινε μόνο σε «συγγνώμες κι άλλα θύματα θα πάρουνε τα κύματα», που τραγουδούσε στον «Παλιόκαιρο» ο Πασχάλης Τερζής, όχι. Αυτός που τον καρπάζωσε, τον έβαλε να δηλώσει ότι θα επιστρέψει εντόκως τα χρήματα που έλαβε όταν διορίστηκε ειδικός σύμβουλος υπουργού, με το… μπακαλόχαρτο. Δάκρυσα, είναι αλήθεια. Δυο φορές…

Ο Λαζαρίδης πάντως είμαι βέβαιος θα δακρύσει σύντομα, όταν του κουνήσει μαντίλι, ο άλλος. Γιατί αυτό θα γίνει…

Το… όνειρο του Φάμελλου

Στο μεταξύ απ’ ό,τι φαίνεται μερικοί έχουν χάσει κάθε μέτρο, όπως αποδείχθηκε από τη χθεσινή συζήτηση στη Βουλή. Ο πρόεδρος (άγνωστο για πόσο ακόμη) του ΣΥΡΙΖΑ (το ακόμη, σχετικά με την ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ, διευκρινίζω) Σωκράτης Φάμελλος, την «έπεσε» στο ΠΑΣΟΚ, το οποίο ως αξιωματική αντιπολίτευση δεν καταθέτει λέει πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης! Για να είμαι ειλικρινής, δεν τον έχω για χαζό, αλλά αν αυτός φιλοδοξεί με κάτι τέτοια να αποκτήσει αυτόν τον τίτλο, δεν έχω την παραμικρή διάθεση να του το χαλάσω.

Διότι προφανώς καταλαβαίνει (δεν μπορώ να φανταστώ κάτι άλλο) ότι αν υποβληθεί τώρα πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης, ο Κυριάκος ο Α’ θα αδράξει τη θαυμάσια ευκαιρία, στο τέλος της διαδικασίας, να δηλώσει ότι η Βουλή ανανέωσε την εμπιστοσύνη της στο πρόσωπό του. Και δεν θα μπορεί να αμφισβητήσει κανείς τα λεγόμενά του. Οπότε, ξαναγυρίζουμε στην αρχή: γιατί ο Φάμελλος υποστηρίζει τέτοιες κουταμάρες; Τι όνειρο είδε, ακριβώς;