Τζάμπα εισιτήρια

Πάμε με μερικά πραγματικά στοιχεία. Ενας μέσος πολίτης που κυκλοφορεί αυστηρά με τα μέσα μαζικής μεταφοράς καθημερινά και είναι εργαζόμενος – ας υποθέσουμε κάπου πέριξ του κέντρου της Αθήνας – χρεώνεται με δύο εισιτήρια των 1,20 ευρώ και άρα με 2,40 ευρώ την ημέρα που σημαίνει 72 ευρώ τον μήνα.

Επί έντεκα μήνες – αφαιρούμε τον μήνα άδειας – κοστολογείται στα 792 ευρώ. Ο κατώτατος μισθός σήμερα στη χώρα είναι 880, άρα ο μέσος πεζός χρεώνεται με έναν περίπου κατώτατο μισθό τον χρόνο στη μετακίνησή του. Ο παραπάνω υπολογισμός ισχύει αν δεν απαιτείται και επιπρόσθετη μετακίνηση. Και με την προϋπόθεση πως τα ΜΜΜ λειτουργούν καθημερινά και αδιάλειπτα.

Ξεκινάμε κάπως τεχνικά το δευτεριάτικο σημείωμά μας, λόγω της συζήτησης που άνοιξε η πρόταση του ΠΑΣΟΚ για δωρεάν εισιτήριο μονό στο μετρό και με όριο τα 24 έτη· μια εντελώς κοστολογημένη πρόταση. Και η θέση του κόμματος της ΕΛΑΣ που ακούστηκε από τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα στο 7ο Φόρουμ του «Οικονομικού Ταχυδρόμου» για δωρεάν μετακίνηση όλων – πλην των τουριστών.

Η κυβέρνηση πονηρά αντέδρασε και ρευστοποίησε τις δύο προτάσεις – που δεν είναι ίδιες προφανώς – ακριβώς για να ενοποιήσει τα δύο σχήματα της Κεντροαριστεράς και να τα δαιμονοποιήσει πως δρομολογούν αλόγιστες υποσχέσεις με δημοσιονομικό κόστος. Εμείς πάλι ως πεζοί εργαζόμενοι θα πούμε πως μια αφαίρεση ενός κόστους από τον επιβάτη εργαζόμενο είναι σημαντική για τον προϋπολογισμό του. Με την προϋπόθεση πως η συντήρηση και βελτίωση των γραμμών επίσης έχει προβλεφθεί με άλλο τρόπο.

Τα συνολικά έσοδα μόνο του ΟΑΣΑ για το 2025 είναι 363 εκατομμύρια ευρώ. Αν υπολογίσουμε και τη Θεσσαλονίκη είναι βέβαιο ότι μιλάμε για κόστος που ξεπερνά τα 400 – σύμφωνα με πηγές, άτυπες· άρα από κάπου πρέπει να βγει αυτό το έσοδο. Πρέπει επίσης να προσθέσουμε πως το κύριο πρόβλημα σήμερα είναι τα αραιά δρομολόγια, ο απαρχαιωμένος ΗΣΑΠ και ο παλιός στόλος στα λεωφορεία. Αρα το τζάμπα δεν αρκεί· θες και ποιότητα. Κι αυτό, αφού συχνά το τζάμπα είναι ταξικό, όπως ορθά έγραψε στα κοινωνικά δίκτυα ο ιστορικός Αντώνης Λιάκος.

Το θέμα δεν είναι να διαχωριστεί περαιτέρω ο κόσμος σε τζιπάτους με πάρκινγκ και σε πληβείους των ΜΜΜ. Το μεγάλο στοίχημα για όλες τις πολιτικές δυνάμεις είναι να διαμορφώσουν μια πόλη – έστω στο κέντρο της – με καθολική και εύκολη πρόσβαση με μέσα, γρήγορα και μοντέρνα. Καντράν με αληθινούς χρόνους αναμονής. Με κλιματισμό. Με Ιντερνετ και πρόσβαση για ΑΜΕΑ. Η κουβέντα μπορεί να συμπεριλάβει πέραν των κάθε φορά κυβερνήσεων και την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Και ο εκσυγχρονισμός να συμπεριλάβει τοπική συγκοινωνία σε μεγάλους δήμους. Ουτοπικά ή αφελή όλα αυτά; Αυτονόητα θα λέγαμε. Απλώς έχει κατέβει ο πήχης των διεκδικήσεων.

Keywords