Τύχη, ατυχία και μέθοδος

Ακούω από την Τρίτη το βράδυ που ο Ολυμπιακός κέρδισε με 2-0 την Μπάγερ Λεβερκούζεν στο κατάμεστο, καυτό, αλλά και εορταστικό Γ. Καραϊσκάκης, ότι ο πρωταθλητής πήρε την νίκη χάρη στην εμφάνιση του τερματοφύλακα Τζολάκη. Το λένε κυρίως όσοι θέλουν τη νίκη να τη μειώσουν: η επισήμανση ότι ο τερματοφύλακας ήταν πρωταγωνιστής, μαρτυρά κατά τη γνώμη τους ότι ο Ολυμπιακός

είχε τύχη. Συγγνώμη, αλλά το να έχει μια ομάδα καλό τερματοφύλακα δεν είναι τύχη ή ατυχία: σημαίνει ότι στην ομάδα γίνεται καλή δουλειά. Το να έχει μια ομάδα που συμμετέχει στο Τσάμπιονς Λιγκ καλό τερματοφύλακα δεν είναι θέμα τύχης ή ατυχίας: είναι απαραίτητο.

Η Ρεάλ Μαδρίτης π.χ. που στο Τσάμπιονς Λιγκ διακρίνεται τα τελευταία χρόνια πολύ συχνά, χρωστά στον τερματοφύλακα Κουρτουά όχι μόνο νίκες αλλά και κατακτήσεις του τροπαίου. Είναι κανόνας να υπάρχει ένας ικανότατος τερματοφύλακας που ένα βράδυ θα αποδειχθεί «φύλακας-άγγελος». Κι ο Τζολάκης δεν είναι κάποιος ουρανοκατέβατος που έκανε ένα μεγάλο ματς. Στα χρόνια του Μεντιλίμπαρ είναι βασικότατος, στην κατάκτηση του Conference League ήταν πρωταγωνιστής με μυθικές εμφανίσεις κόντρα στη Φενέρ στην Πόλη και κόντρα στην Αστον Βίλα στο Μπέρμιγχαμ, ενώ και πέρυσι, μαζί με τον Ελ Κααμπί, ήταν οι δύο MVP της ομάδας στην κατάκτηση του νταμπλ.

Χειρότερη

Τύχη δεν έχει μια ομάδα γιατί ένας παίκτης της κάνει ένα μεγάλο ματς. Τύχη έχει όταν για παράδειγμα έχει μια εύκολη κλήρωση ή όταν έχει ένα πολύ στρωμένο πρόγραμμα αγώνων. Ο Ολυμπιακός φέτος στη League Phase του Τσάμπιονς Λιγκ δεν είχε τίποτα από τα δύο. Ειδικά το πρόγραμμά του φαινόταν από την αρχή ότι θα είναι μαρτυρικό και τέτοιο υπήρξε. Θυμίζω πως ο πρωταθλητής αγωνίστηκε με την Πάφο την πρώτη αγωνιστική όταν αυτός ήταν ακόμα ανέτοιμος και οι πρωταθλητές Κύπρου είχαν δώσει έξι ευρωπαϊκά ματς μέσα στο καλοκαίρι. Στη συνέχεια είχε εκτός έδρας την Αρσεναλ (στα καλύτερά της) και την Μπαρτσελόνα (την οποία αντιμετώπισε με διαιτητή έναν Ελβετό που τρελάθηκε, αν δεν είναι οπαδός της).

Αγωνίστηκε κόντρα στη Ρεάλ όταν αυτή είχε ήδη ηττηθεί και έπαιξε στο Γ. Καραϊσκάκης την πιθανότητά της να μείνει στους 8 πρώτους. Πήγε στην Αστάνα να παίξει με την Καϊράτ με πολικό ψύχος. Και θα βρει στο τελευταίο του ματς τον Αγιαξ με πιθανότητες πρόκρισης, πράγμα που δύο αγωνιστικές πριν έμοιαζε απίθανο καθώς οι Ολλανδοί είχαν πέντε ήττες στη σειρά και οι εφημερίδες του Αμστερνταμ έκαναν γκάλοπ για το αν αυτός ο Αγιαξ είναι η χειρότερη ολλανδική ομάδα που έχει αγωνιστεί στο Τσάμπιονς Λιγκ. Για να φτάσει να έχει ελπίδες και να μην είναι αδιάφορος απέναντι στον Ολυμπιακό, ο Αγιαξ κέρδισε δύο σερί εκτός έδρας ματς (με την Καραμπάγκ και τη Βιγιαρεάλ) ανατρέποντας εις βάρος του σκορ και παίρνοντας νίκες στο τελευταίο λεπτό! Αν σε όλα αυτά κάποιος βλέπει τύχη του Ολυμπιακού, οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους.

Μεθοδικός

Δεν ήταν τυχερός ο Ολυμπιακός: μεθοδικός ήταν. Υπέφερε, ειδικά στο πρώτο ημίχρονο, από μια πολύ καλή με την μπάλα στα πόδια ομάδα, αλλά σε αυτό το επίπεδο δεν γίνεται να μην υποφέρεις και λίγο. Είχα γράψει εδώ πριν από το ματς ότι οι δύο ομάδες είναι ανοιχτά βιβλία γιατί έχουν η κάθε μία τον δικό της τρόπο παιχνιδιού ο οποίος μάλιστα δεν έχει μυστικά. Η Μπάγερ Λεβερκούζεν τον ήξερε καλά τον Ολυμπιακό, τον χτύπησε στο πλάι, προσπάθησε να γυρίσει σωστά την μπάλα και να αποφύγει το πρέσινγκ του, έφτιαξε φάσεις στο πρώτο ημίχρονο. Αλλά και ο Μεντιλίμπαρ αποδείχθηκε πως αυτή τη φορά είχε ασχοληθεί πολύ με τον αντίπαλο: το κάνει σπάνια. Ηξερε τις αδυναμίες της στις στημένες φάσεις – κι όχι τυχαία ο Ολυμπιακός άνοιξε το σκορ με ένα καλοχτυπημένο κόρνερ και μια κεφαλιά του Κοστίνια νωρίς νωρίς. Ηξερε ότι θα έχει χώρους στις αντεπιθέσεις αρκεί να παίξει σωστά, κάθετα και γρήγορα και να μη σηκώνει την μπάλα: έτσι ήρθε το γκολ του Ταρέμι για το 2-0.

Κυρίως όμως ο Μεντιλίμπαρ είχε δουλέψει (και στο μυαλό του) τι πρέπει να γίνει στη φάση της άμυνας. Εβαλε μαζί τους Ροντινέι – Κοστίνια για να περιορίσει όσο γίνεται τους Γκριμάλντο και Ποκού: ειδικά ο πρώτος είναι σπουδαίος παίκτης. Τράβηξε τον Ολυμπιακό λίγα μέτρα πιο πίσω στο δεύτερο ημίχρονο και σταμάτησε το πρέσινγκ ψηλά για να παίξει ο Ολυμπιακός άμυνα μένοντας συμπαγής στα μετόπισθεν. Εβαλε στο ματς τους Μπιανκόν, Γκαρθία, Σιπιόνι και Μπρούνο για να μη χάσει ποτέ η άμυνα την έντασή της. Κι άφησε την μπάλα για να μην ανοιχτεί και δώσει χώρους: η Λεβερκούζεν έκανε 78% κατοχή μπάλας (αυτό απέναντι στον Ολυμπιακό δεν το έκαναν η Ρεάλ, η Αρσεναλ και η Μπάρτσα) αλλά αυτό ήταν το «τυράκι» που ο Μεντιλίμπαρ της έδωσε για να πέσει στη φάκα του. Ξόδεψε ενέργεια στην κυκλοφορία της μπάλας κι έμεινε στο τέλος από δυνάμεις.

Κίνητρα

Απόψε παίρνουν σειρά ο ΠΑΟ και ο ΠΑΟΚ στο Γιουρόπα Λιγκ. Και οι δύο έχουν μπροστά τους δύο δύσκολα ματς. Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται στην Ουγγαρία για να αντιμετωπίσει τη Φερεντσβάρος. Τη βρίσκει χωρίς επίσημα ματς εδώ κι έναν μήνα καθώς στο ουγγρικό πρωτάθλημα υπάρχει διακοπή. Πριν από τη διακοπή η πάντα παρούσα στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις Φερεντσβάρος έκανε πολύ καλά πράγματα στο Γιουρόπα Λιγκ στο οποίο έχει 14 βαθμούς και είναι στην έκτη θέση. Εχει νίκες με τη Ρέιτζερς, με τη Λουντογκόρετς και την Γκενκ και μια πολύ τιμητική ισοπαλία με τη Φενέρ στην Πόλη. Αλλά η διακοπή μοιάζει λίγο να την αποδιοργάνωσε: έδωσε τρία φιλικά και δεν κέρδισε κανένα και ψάχνει ακόμα τρόπο να αντικαταστήσει τον μόνιμο φορ της Βάργκα που πούλησε στην ΑΕΚ. Ο ΠΑΟΚ, που έχει μεγαλύτερη ανάγκη τους βαθμούς από τον ΠΑΟ, υποδέχεται στην Τούμπα την ικανή για το καλύτερο και το χειρότερο Μπέτις. Οι Σεβιγιάνοι, φιναλίστ στο Conference League πέρυσι, έχουν κι αυτοί 14 βαθμούς όπως η Φερεντσβάρος στη League Phase του Γιουρόπα Λιγκ και είναι και αξιοπρεπέστατοι έκτοι στο πρωτάθλημα Ισπανίας. Είναι καλύτεροι στην έδρα τους από ό,τι εκτός έδρας. Και οι δύο ελληνικές ομάδες για να τα καταφέρουν πρέπει να παίξουν καλή άμυνα. Δεν είναι το καλύτερό τους, αλλά αυτά είναι ματς στα οποία οι παίκτες έχουν άλλα κίνητρα…