Τον «έφαγε» το στεγαστικό πρόβλημα

Αντε, με το καλό και στα δικά μας!

Ποιος να του το ‘λεγε του Πέδρο Σάντσεθ ότι η έξωση από το σπίτι της, στο οποίο κατοικούσε για 70 χρόνια, της κυρίας Μαρικάρμεν, θα επέφερε την πτώση του και τη διενέργεια πρόωρων εκλογών στις 29 Νοεμβρίου. Το ανήγγειλε χθες, κι όπως κάθε γνήσιος λαϊκιστής μπέρδεψε funds, ολιγάρχες, τράπεζες, τυράννους και καθεστώτα που διαπράττουν γενοκτονίες, αντί να παραδεχτεί ότι έφαγε το κεφάλι του

Της απόφασής του είχε προηγηθεί ένα Σαββατοκύριακο με διαδηλώσεις στις περισσότερες περιοχές της Ισπανίας, που πλήττονται από το στεγαστικό, αν και ο ίδιος απέδωσε την κρίση και την προσφυγή στις εκλογές στη «χειρότερη αντιπολίτευση» που είχε ποτέ η χώρα. Βέβαια το χαλί κάτω από τα πόδια δεν του το τράβηξε η αντιπολίτευση· κάτι δικοί του σύμμαχοι, δεξιοί Καταλανοί, καλή ώρα σαν το ντουέτο των μεγάλων επιτυχιών Τσίπρας – Καμμένος ένα πράγμα, του το τράβηξαν.

Κάνε εσύ τώρα, αναγνώστη μου, τις αναγκαίες προσομοιώσεις και δες τις ομοιότητες και τις διαφορές με τα δικά μας.

Στην Ελλάδα του Κυριάκου του Α’, ο οποίος επίσης έχει να αντιμετωπίσει τη… «χειρότερη αντιπολίτευση», κόσμος, πολύς κόσμος, χάνει το σπίτι του, γιατί το ιδιωτικό χρέος έχει εκτοξευθεί στον Θεό και η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτε για να το ρυθμίσει. Το στεγαστικό πρόβλημα είναι τόσο και τέτοιας έκτασης, που πλήττει ευθέως όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής. Νέα παιδιά δεν μπορούν να στήσουν σπιτικό για την κοινή ζωή τους, επειδή δεν έχουν πού να στεγαστούν! H ακρίβεια σαρώνει τα μεσαία και τα χαμηλότερα εισοδήματα και η κυβέρνηση προσπαθεί με ασπιρίνες να τη μαζέψει, αντί να παρέμβει δυναμικά. Το ενεργειακό απειλεί να εξανεμίσει μισθούς και συντάξεις, και δεν έχει έρθει ακόμη ο χειμώνας, κι έχει από πάνω και τους υπουργούς της κυβέρνησης να κοροϊδεύουν τους ανθρώπους…

Κι ο λαός; Αααα, αυτός αντέχει! Γιατί αν δεν άντεχε, θα έκανε ό,τι και στην Ισπανία. Θα είχε βγει στους δρόμους…

Φυσικά δεν πρόκειται να λυπηθούμε για τον Σάντσεθ, εκτός κι αν σε λένε… Χάρη Δούκα και του έχεις απονείμει, πριν από μία εβδομάδα, το Βραβείο της Πόλης των Αθηνών για τη Δημοκρατία. Διότι ο σοσιαλδημοκράτης Σάντσεθ στην πραγματικότητα δεν στάθηκε ποτέ στο πλευρό της Ελλάδας. Επιπλέον είχε προνομιακές σχέσεις με τους «απέναντι», υπογράφοντας ένα πλήθος εξοπλιστικών συμφωνιών με τον πρόεδρο Ερντογάν, παρά τις φωνές διαφόρων εδώ, και κυρίως του Νίκου Ανδρουλάκη, που ωρυόταν ότι οι συμφωνίες της Ισπανίας με την Τουρκία παραβιάζουν ξεκάθαρα τις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Τι να θυμηθούμε, τι να ξεχάσουμε, δηλαδή, από την αφεντιά του. Οτι η Ισπανία παρείχε όλη την τεχνογνωσία στην Τουρκία για την κατασκευή του αεροπλανοφόρου «Anadolou», παρότι ο τύπος γνώριζε και γνωρίζει τι σημαίνει αυτό για τις ισορροπίες στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο; Οτι αυτή τη στιγμή «τρέχουν» ένα πλήθος εξοπλιστικών προγραμμάτων Ισπανίας – Τουρκίας; Οτι πάντα, όταν ετίθεντο στην Ευρώπη ζητήματα που αφορούσαν είτε την προκλητική στάση της Τουρκίας απέναντί μας είτε την Κύπρο, δυο χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αυτός σφύριζε εύθυμους σκοπούς της Ανδαλουσίας ή φλαμένκο; Τάχα μου στο όνομα της «θετικής ατζέντας»; Ασε, ρε φίλε, δεν θα μας λείψει…

Αναφέρθηκα στον Νίκο Ανδρουλάκη και δεν μπορώ να μην υπογραμμίσω τη νέα μεταγραφή που ολοκλήρωσε χθες, στο πλαίσιο της προσπάθειας να συγκροτήσει μια δυνατή ομάδα. Η προσθήκη του ναυάρχου Ευάγγελου Αποστολάκη στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ δεν συνιστά απλώς την ένταξη ενός ακόμη βουλευτή από τον πρώην κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ, αλλά επιβεβαιώνει ότι υπάρχει μια διαρκής διαδικασία για την ανασυγκρότηση του χώρου της Κεντροαριστεράς. Θα ακολουθήσει σύντομα και η Νίνα Κασιμάτη, ενώ υπάρχουν ακόμη 4-5 βουλευτές που βρίσκονται αυτή την περίοδο στη δεξαμενή των ανεξάρτητων, οι οποίοι επίσης ετοιμάζονται να ενταχθούν στο Κίνημα.

Ναι, ξέρω, αρκετοί θα θυμηθούν ότι ο ένας πριν από χρόνια είχε πει αυτό για το ΠΑΣΟΚ, κάποιος άλλος είχε δηλώσει κάτι ανάλογο για έναν πρώην πρόεδρο του κόμματος, ένας τρίτος του είχε γυρίσει την πλάτη όταν περνούσε δύσκολα, κι άλλα πολλά.

Ναι, υπάρχουν αυτά, και υπάρχουν κι άλλα ενδεχομένως, ακόμη χειρότερα, τα οποία κατά πολλούς θα έπρεπε να αποτελέσουν την αιτία για να μείνουν κλειστές οι πόρτες της Χαριλάου Τρικούπη. Το ακούω αυτό, αλλά αν το ΠΑΣΟΚ έγινε μεγάλο στο παρελθόν ήταν γιατί άνοιξε διάπλατα τις πόρτες του. Με κλειστές πόρτες και με σκληρό face control δεν πρόκειται να ξεπεράσει τη μιζέρια στην οποία το σέρνουν κάτι τέτοιες αντιλήψεις. Επίσης, όλη αυτή η ανατροφοδότηση της συζήτησης «αυτός τότε είχε πει αυτό, άρα δεν μπορεί να γίνει δεκτός στο ΠΑΣΟΚ» ευνοεί μόνο την κυβέρνηση και την ΕΛΑΣ του Τσίπρα που έχει πάρει την κάτω βόλτα. Κανέναν άλλο.

Επιπλέον, όσοι στεναχωριούνται με αυτά, ας ρίξουν μια ματιά στο παρελθόν. Να θυμηθούν, προτείνω, τη διαρκή επιχείρηση λεηλασίας του ΠΑΣΟΚ από τον πασίγνωστο για τη σεμνότητά του πρόεδρο «ή εμείς ή κανείς» Τσίπρα. Μάζευε κόσμο, ακόμη κι αυτούς που μία εβδομάδα ή έναν μήνα νωρίτερα τον έβριζαν σκαιότατα. Και δεν το έκανε από παχυδερμισμό, αλλά γιατί καταλάβαινε ότι για να κερδίσεις εκλογές πρέπει να κλείσεις και αφτιά και μάτια. Αλλιώς δεν θα τα καταφέρεις. Και επειδή εκτός από τα φιλοκυβερνητικά Μέσα, που φυσικά έχουν κάθε λόγο να υπονομεύσουν την προσπάθεια του Ανδρουλάκη, βγάζουν γλώσσα στο ίδιο μήκος κύματος και με τα ίδια επιχειρήματα (τι σύμπτωση!) και κάτι «φιλοτσιπρικά» μέσα ενημέρωσης, λ.χ. για τον Μιχελογιαννάκη που επέστρεψε στο ΠΑΣΟΚ μόνος του, θέλω να ρωτήσω, ποιο ακριβώς είναι το θέμα; Οτι είναι νούμερο ο Μιχελογιαννάκης; Μάλιστα. Αλλά ο Τσίπρας αυτόν τον είχε βουλευτή. Δεν τον ήξερε; Πώς τον συμπεριέλαβε στον συνδυασμό; Επίσης, αυτός ο ίδιος Τσίπρας έφτασε στο σημείο να κάνει συνέταιρο τον… Καμμένο (!!!) για να γίνει πρωθυπουργός. Τον Καμμένο, που τον βάφτισε μάλιστα (τι ανέκδοτο!)… προοδευτικό της Δεξιάς.

Ρε, άντε από ‘κεί…

Οπως έλεγα και τις προάλλες, η παραπομπή του πρώην υφυπουργού Χρ. Τριαντόπουλου στο Ειδικό Δικαστήριο για το «μπάζωμα» στα Τέμπη, όσο να πεις, δίνει μια ανάσα στην πρόεδρο Καρυστιανού που είχε δει τις… ελπίδες της Ελπίδας για μια είσοδο στη Βουλή να εξανεμίζονται με βάση τις τελευταίες δημοσκοπήσεις. Οτι αναθάρρησε το διαπίστωσαν και όσοι την παρακολούθησαν χθες το πρωί στο Mega, αν και θα έλεγα ότι πρέπει να το προσέξει λιγάκι το πράγμα, γιατί από την πολλή… αναθάρρηση υποστηρίζει και πράγματα που προκαλούν θυμηδία. Δεν αναφέρομαι τόσο στην πεποίθησή της ότι «είναι δυνατή η αυτοδυναμία» του κόμματός της (κανείς δεν πέθανε από αισιοδοξία, ως γνωστόν). Αναφέρομαι κυρίως σε αυτό που είπε, ότι «με βάση αυτά που ισχύουν τώρα για τις ιδεολογίες, Αριστερά, Δεξιά και Κέντρο, εγώ θεωρώ ότι δεν μπορούμε να μπούμε κάπου συγκεκριμένα. Εχουμε στοιχεία από όλες τις ιδεολογίες».

Το λέω, γιατί κόμμα με… «ποτ πουρί» ιδεολογία δεν έκανε καριέρα ποτέ και πουθενά. Και δεν θα κάνει ούτε και τώρα.