Το ξυλόλιο εξαερώνεται

Η Μαρία Καρυστιανού έγινε ευρύτερα γνωστή ως πονεμένη μητέρα ενός κοριτσιού που έχασε τη ζωή του στο τρομερό σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών. Πολύ σύντομα, κατάφερε να συμβολίσει ένα αίτημα για δικαιοσύνη, αρχικά και άλλων γονέων που έχασαν παιδιά στο ίδιο δυστύχημα – παρότι οι δικαστικές αρχές της χώρας είχαν αμέσως αρχίσει να διερευνούν το δυστύχημα, που παραπέμφθηκε στη Δικαιοσύνη σε χρόνους, αδιανόητα ταχείς για το μέτρο της ελληνικής διοίκησης.

Παρ’ όλα αυτά, πολύ νωρίς μετά το δυστύχημα δημιουργήθηκε μέγας μιντιακός θόρυβος και ένα συνωμοσιολογικό αφήγημα σύμφωνα με το οποίο η κυβέρνηση προσπάθησε να κρύψει κάτι μεγάλο, κάποια μεγάλη παρανομία, κάποια μεγάλη εξυπηρέτηση σε κάποιον ή σε κάποιους – και ταυτόχρονα τη δική της ευθύνη για το δυστύχημα.

Η Μαρία Καρυστιανού, συνεπικουρούμενη από την αυτοαποκαλούμενη προοδευτική αντιπολίτευση, αλλά ταυτόχρονα και τους θεωρούμενους «ψεκασμένους», επιχείρησε και κατάφερε να πάρει πάνω της την έκφραση όλης αυτής της συνωμοσιολογικής δυσαρέσκειας, που χονδρικά εξυπηρετήθηκε από τη θεωρία ότι το ένα τρένο που συγκρούστηκε μετέφερε κάποιο εύφλεκτο άγνωστο φορτίο (αργότερα, ο Κυριάκος Βελόπουλος το αποκάλεσε ξυλόλιο και αμέσως συντάχθηκαν οι πάντες γύρω του, υιοθετώντας την ονοματολογία που λάνσαρε) κι ότι η κυβέρνηση θέλησε να κρύψει το υλικό αυτό, γι’ αυτό και «μπάζωσε» τον τόπο του δυστυχήματος, για να κρύψει τα ίχνη του ξυλολίου. Ανάλογα με το ποιος κυκλοφορούσε το αφήγημα, υιοθετούσε και τη δική του θεωρία.

Ηταν ξυλόλιο και «τουλόλιο» κατά τον Βελόπουλο, ξυλόλιο που εξυπηρετούσε κάποιον πλούσιο για τον ΣΥΡΙΖΑ, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και για σύσσωμους τους συριζογενείς, ξυλόλιο που πήγαινε στη βάση του ΝΑΤΟ κατά το ΚΚΕ ή άγνωστη ουσία κατά τον Νίκο Ανδρουλάκη.

Με όλον αυτόν τον θόρυβο και με καλά οργανωμένες, πλην παρουσιαζόμενες ως αυθόρμητες, συγκεντρώσεις που ζητούσαν «Οξυγόνο», η Μαρία Καρυστιανού βρέθηκε στο επίκεντρο ενός κινήματος Νέων Αγανακτισμένων, ως ηγερία ενός συναισθηματικού στρατού που ήταν έτοιμος να τιμωρήσει την κυβέρνηση που συνωμοτούσε με τίμημα τη ζωή των παιδιών μας. Ακόμα κι όταν κατέρρευσαν επιστημονικά οι θεωρίες αυτές, η αντιπολίτευση (με εξαίρεση το ΠΑΣΟΚ, που κάηκε απ’ αυτές) τις συντηρούσε έστω υπαινικτικά, επειδή έφτιαχναν ένα συναισθηματικό κύμα δυσαρεστημένων.

Κι ύστερα πέρασε ο καιρός, άρχισε η δίκη των Τεμπών με γκρίνιες για τη χωρητικότητα της αίθουσας κι εκ των προτέρων την καχυποψία για την απόδοση ή μη δικαιοσύνης. Ομως σύντομα το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε. Η Μαρία Καρυστιανού, ήδη, είχε φορέσει τη νέα στολή, της κομματάρχη.

Συνέπηξε προσωπικό κόμμα και άρχισε τις μιντιακές εμφανίσεις, περιστοιχισμένη από μια κυρία που προέρχεται από την Ακροδεξιά, από έναν πουτινικό δημοσιογράφο και από μια γερόντισσα που μιλάει αραμαϊκά. Το κόμμα της δυσαρέστησε βέβαια τον προοδευτισμό, που ανακάλυψε σε αυτό ακροδεξιά ιδεολογία, προσέλκυσε ωστόσο κάποιους που, είτε είχαν αναδειχθεί τηλεοπτικά την εποχή των παραμυθιών με ξυλόλιο είτε διαπρέπουν διαδικτυακά στον στίβο της συνωμοσιολογίας. Αλλά το μαγαζί, ως φαίνεται, δεν τραβάει, γι’ αυτό και χθες άρχισαν οι αποχωρήσεις.

Πρώτος εγκατέλειψε ο Βασίλης Κοκοτσάκης, ο ακτιβιστής πραγματογνώμονας, που βοήθησε το «κίνημα των Τεμπών». Ακολούθησε, ως απατημένος συγγενής, ο πτέραρχος εν αποστρατεία, Αθανάσιος Παπανικολάου. Ενας σταρ της διαδικτυακής συνωμοσιολογίας, επίσης χθες, επικρίνει την αντιπολιτευτική τακτική της Μαρίας Καρυστιανού. Ταυτόχρονα, δημοσκοπικά, το κόμμα συμπιέζεται.

Με άλλα λόγια, δηλαδή, το πολιτικό κόμμα που γέννησαν τα Τέμπη αρχίζει και φυλλοροεί. Και κάποιοι εμπειρογνώμονες της συνωμοσιολογίας αρχίζουν να κατανοούν τι σημαίνει όταν το ξυλόλιο εξαερώνεται.