Το στραπάτσο του ΚΚΕ

Οι εξελίξεις στο μέτωπο των αγροτικών κινητοποιήσεων είναι ενδιαφέρουσες. Η χθεσινή μέρα, η επομένη της συνάντησης του Πρωθυπουργού με τους αγρότες που δέχτηκαν να μιλήσουν μαζί του, άρχισε με τα γνωστά μπλόκα εκεί όπου κυριαρχούν οι λεγόμενοι σκληροί συνδικαλιστές, οι εγκάθετοι δηλαδή του ΚΚΕ.

Στο μπλόκο της Νίκαιας, μάλιστα, κυριάρχησε η επιθυμία εκδίκησης: κάποιοι τη νύχτα έκαναν σοβαρές ζημιές στα τρακτέρ δύο αγροτών που είχαν επιλέξει να συναντηθούν με τον Πρωθυπουργό. Τους κατέστρεψαν τα ελαστικά και, μεταξύ

άλλων, έγραψαν στα τρακτέρ με σπρέι τη λέξη «Προδότες». Η πρακτική αυτή είναι βάρβαρη και θυμίζει άλλες εποχές. Τελευταία φορά τα χρόνια των «Σταμουλοκολλάδων», τα χρόνια δηλαδή της διακυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ο συνδικαλισμός εκδηλωνόταν με διάθεση διαπόμπευσης όσων δεν συμφωνούσαν με «το κίνημα» (τότε οι οδηγοί λεωφορείων ξεγύμνωναν στον δρόμο όσους είχαν συμμετάσχει στο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων της κυβέρνησης).

Λίγο αργότερα, σε μια παρακαμπτήρια οδό, μία απ’ αυτές που χρησιμοποιούν με μεγάλους κινδύνους οι οδηγοί για να αποφεύγουν τα μπλόκα, στο οδικό δίκτυο από Λιβαδειά προς Θήβα, έγινε ένα δυστύχημα – μια πλαγιομετωπική σύγκρουση με έναν νεκρό. Δεν ευθύνονται τα μπλόκα; Δεν είναι και τόσο απλή μια τέτοια εξήγηση, ιδίως από τον ιδεολογικό χώρο που αποκαλεί έγκλημα το δυστύχημα στα Τέμπη – όπου στο κάτω κάτω έχουν προσωποποιηθεί συγκεκριμένες ευθύνες.

Μέχρι το τέλος της χθεσινής ημέρας, οι τραμπούκοι είχαν κατανοήσει ότι έμειναν μόνοι με τον μουντζούρη, εισπράττοντας την οργή της κοινωνίας που την ταλαιπωρούν σχεδόν δύο μήνες, με αιτήματα πολλά από τα οποία είναι ανέφικτα – όπως κατανόησαν οι συνάδελφοί τους που μίλησαν με τον Πρωθυπουργό. Τι τους έμεινε; Οχι και πολλά. Μόνο η στήριξη του κόμματος. Ποιου κόμματος; Ενα είναι το κόμμα. Δεν φτάνει.

Οι αποκαλούμενοι σκληροί των μπλόκων κατανόησαν πολύ καλά ότι τραμπούκικες πρακτικές που φέρνουν την κοινωνία απέναντί τους τούς βλάπτουν – και μαζί βλάπτουν και το κόμμα που εμπνέει και στηρίζει τη μηδενιστική στάση του λεγόμενου αγροτικού συνδικαλισμού και, κυρίως, την κατάληψη των εθνικών οδών, εμποδίζοντας ένα από τα θεμελιώδη αγαθά της ελληνικής δημοκρατίας, την ελεύθερη διακίνηση πολιτών και εμπορευμάτων. Και χθες το απόγευμα, οι σκληροί των δρόμων αποφάσισαν τελικά, στον Παλαμά Καρδίτσας, να συναντήσουν κι αυτοί τον Πρωθυπουργό, με τους όρους του Πρωθυπουργού. Η επιτροπή που θα φτιάξουν θα είναι από 25+5 άτομα, η συνάντηση θα απαιτεί συζήτηση επί της ουσίας των προβλημάτων και όχι συνθήματα, από την επιτροπή πρέπει να αποκλειστούν άτομα που ελέγχονται για παραβατική συμπεριφορά. Και μία ακόμα προϋπόθεση: για να τους δεχτεί ο Πρωθυπουργός, πρέπει προηγουμένως να ανοίξουν τους δρόμους.

Ηταν πράγματι πολύ σκληροί. Αλλά είχαν καρδιά από ζάχαρη.

Το αποτέλεσμα είναι μια τεράστια ήττα για τον συνδικαλισμό που νομίζει πως μπορεί να ζητάει ό,τι να ‘ναι επειδή μπορεί να κρατάει σε ομηρεία την κοινωνία. Αλλά ακόμα περισσότερο είναι τεράστιο στραπάτσο για την ιδεολογία και το κόμμα που εμπνέει αυτόν τον μηδενιστικό συνδικαλισμό, που αποστρέφεται κάθε ίχνος συλλογικής και ατομικής ευθύνης και, απλώς, επιτίθεται «στο σύστημα», δηλαδή σε ό,τι αποκαλούμε κανονικότητα, την οποία το κόμμα αυτό, το ΚΚΕ, αποστρέφεται. Και πολεμά.

Κάπως έτσι οι δρόμοι θα ανοίξουν και, μέχρι τις επόμενες εκλογές, ίσως και μετά, θα συνεχίσει να είναι πρωθυπουργός ο Κυριάκος Μητσοτάκης – και όχι ο Πούτιν.

Να τελειώνουμε με τους δολοφόνους

Διαβάζω τις τοποθετήσεις αριστερών κυρίως στα σόσιαλ μίντια για όσα συμβαίνουν στο Ιράν. Πολλοί τελείως καμένοι πιστεύουν ότι τα βίαια επεισόδια και οι φωτογραφίες με νεκρούς είναι προπαγάνδα του Ισραήλ. Κάποιοι, περισσότερο ευαίσθητοι,  έχουν αρχίσει να ανησυχούν για τη βία – η οποία, για να είμαστε, ειλικρινείς, είναι πρωτοφανής, αφού μέχρι χθες οι νεκροί υπολογίζονταν σε χιλιάδες. Επειδή οι αριθμοί προκαλούν δέος, πολλοί απ’ αυτούς που ούτως ή άλλως είναι «με τον άνθρωπο» έχουν αρχίσει να δηλώνουν ότι θα ήθελαν να πέσει το καθεστώς, κι αυτοί θα προσεύχονται γι’ αυτό, να τα καταφέρουν μόνοι τους οι καημένοι οι διαδηλωτές. Αλλά προσοχή, μην κουνηθεί ο Τραμπ, επειδή μετά θα έχει πλακώσει ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός, κι όπου πάει ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός αυτοί φεύγουν μακριά – οι αξίες τους σηκώνουν μέχρι ρωσικό ιμπεριαλισμό. (Αλλά δεν είναι η ώρα να συζητήσουμε πολιτικά για το Ιράν, θα μπλέξουμε – αυτό που επείγει τώρα είναι να τιμωρηθούν οι δολοφόνοι του καθεστώτος.)

Δεν ξέρω πόσοι απ’ αυτούς τους σχετικιστές υπήρχαν στην Ελλάδα της χούντας, όταν εκλιπαρούσαμε για μια δήλωση κάποιου διάσημου και φαντασιωνόμαστε ότι κάποιος ξένος θα απήγαγε κάποια στιγμή τον Παπαδόπουλο. Ούτε μπορώ να φανταστώ ανθρωπιστές να κάνουν τα στραβά μάτια στην εκατόμβη νεκρών. Απλώς, υποδύονται τους ανθρωπιστές.