Το σκάνδαλο του Predator

Παρότι πολλοί και διάφοροι θα με ψέξουν γι’ αυτό, είμαι βέβαιος, εγώ θα επιμείνω και σήμερα στο θέμα του σκανδάλου των υποκλοπών. Οπως σημείωνα χθες εδώ στην ίδια θέση, το ζήτημα με το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator έχει διάφορες σημαντικές, παράπλευρες, εκφάνσεις, οι οποίες «ακουμπάνε» την κυβέρνηση και ανατρέπουν εντελώς την επιχειρηματολογία «τέσσερις ιδιώτες χειρίζονταν ένα παράνομο λογισμικό, τους βρήκαμε και τους στείλαμε στη Δικαιοσύνη». Διότι δεν είναι μόνο ότι η κυβέρνηση επισήμως «αδιαφορεί» που αυτοί οι «τέσσερις ιδιώτες» παρακολουθούσαν το μισό Υπουργικό Συμβούλιο, τον αρχηγό

της αξιωματικής αντιπολίτευσης, την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, δημοσιογράφους, επιχειρηματίες κ.λπ. Είναι γιατί υπάρχουν συγκεκριμένες ευθύνες για το πώς αυτό το παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό, το Predator, εισήχθη στη χώρα, λειτούργησε κανονικά και εν συνεχεία, πιστοποιημένο ως νόμιμο, με σφραγίδες, βούλες και υπογραφές, εξήχθη σε τουλάχιστον δύο χώρες – το Σουδάν και τη Μαδαγασκάρη.

Διερωτήθηκα χθες αν για την εισαγωγή και τη νομιμοποίησή του στην Ελλάδα ήταν υπεύθυνο το υπουργείο Εξωτερικών, μια και αυτό έδωσε την άδεια για την εξαγωγή του. Στη λογική ότι για να εξαχθεί κάτι από τη χώρα, σε τρίτες χώρες, ασφαλώς είναι νομιμοποιημένο και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να είναι χαρακτηρισμένο ως παράνομο. Κι επειδή η εξαγωγή έγινε με την υπογραφή του τότε γενικού γραμματέα Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων του υπουργείου Εξωτερικών Γιάννη Σμυρλή, έθεσα τα ερωτήματα του ποιος υπέγραψε για την εισαγωγή του παράνομου λογισμικού. Ηταν ο Σμυρλής; Ηταν κάποιος άλλος; Και ποιος;

Για ποιον χτυπά η κουδούνα

Την απορία μου την έλυσε έμπειρος και έγκυρος περί τα όσα συμβαίνουν στο υπουργείο Εξωτερικών (και πιθανώς, λόγω της εξέλιξης του σκανδάλου, και γνώστης των ακριβών συνθηκών της υπόθεσης) διπλωμάτης, ο οποίος μου ξεκαθάρισε δυο πράγματα:

το παράνομο λογισμικό δεν εισήχθη στην Ελλάδα με υπογραφή υπηρεσίας του υπουργείου Εξωτερικών η εισαγωγή έγινε με απόφαση του υφυπουργείου Εμπορίου, το οποίο, όπως διαπίστωσα εγώ αργότερα, εκείνη την περίοδο ανήκε ως γενική γραμματεία στο υπουργείο Ανάπτυξης. Υφυπουργός Ανάπτυξης, αρμόδιος για το εμπόριο, εκείνη την εποχή, το 2019 δηλαδή, ήταν ο Νίκος Παπαθανάσης, σημερινός αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών.

Οπότε, τα ερωτήματα απευθύνονται τώρα στον κ. Παπαθανάση. Ηταν εκείνος ο οποίος έβαλε την υπογραφή του για την εισαγωγή του Predator; Υπέγραψε ίσως κάποιος άλλος, κάτω από αυτόν; Ενας γενικός γραμματέας του, ας πούμε; Κάποιος υπηρεσιακός παράγων, ενδεχομένως; Κι αυτός που υπέγραψε τον ενημέρωσε περί τίνος επρόκειτο ή ήταν μια υπογραφή, ανάμεσα στις τόσες άλλες, που δεν προϋποθέτει απαραίτητα και απόλυτη γνώση του περιεχομένου της υπουργικής απόφασης;

Ο,τι και να συμβαίνει, απαντήσεις, παρακαλούμε. Το επιχείρημα «τέσσερις ιδιώτες» έχει πεθάνει προ πολλού και να ζήσουμε να το θυμόμαστε…

Στενοί δεσμοί

Και ένα στοιχείο συμπληρωματικό της στενής σχέσης που είχαν οι περίφημοι «τέσσερις ιδιώτες» με την κυβέρνηση. Αλλη έγκυρη πηγή, στην οποία απευθύνθηκα σχετικά, μου ανέφερε ότι ήταν τέτοιοι οι δεσμοί, ώστε η διαδικασία για την εξαγωγή του Predator στο Σουδάν διεκπεραιώθηκε αμέσως. Ταχύτατη. Για τα δεδομένα του ελληνικού Δημοσίου – υπερηχητικά!! Αυθημερόν, μου συμπλήρωσε η πηγή μου, εγκρίθηκε η αίτηση, την οποία προσκόμισε στο γραφείο του γενικού γραμματέα Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων του υπουργείου Εξωτερικών Γιάννη Σμυρλή η ιδιαιτέρα γραμματέας του Γιάννη Λαβράνου, ενός εκ των τεσσάρων συμμοριτών, Λ. Κατσούδα. «Χέρι το χέρι», κατά το κοινώς λεγόμενο.

Εξ αυτού του λόγου, όταν ξέσπασε ο σάλος με τις παρακολουθήσεις και έγιναν γνωστές διάφορες σχετικές λεπτομέρειες, ο τότε υπουργός Εξωτερικών Ν. Δένδιας έδωσε εντολή για την άμεση απομάκρυνση του Γ. Σμυρλή από τη θέση του. Ωστόσο, κατά τον έμπειρο και γνώστη του παρασκηνίου διπλωμάτη που προαναφέρω, πήρε κανένα μήνα για να υλοποιηθεί η απόφαση Δένδια.

(Ο Γ. Σμυρλής δεν απάντησε στα ερωτήματα που τέθηκαν χθες. Δεν ελπίζω ότι θα το κάνει σήμερα. Ευελπιστώ όμως σε μια απάντηση του Ν. Παπαθανάση…)

Οι σταρ της διαδικασίας

Ξεκίνησε με προβλήματα η μεγάλη δίκη για το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη τον Φεβρουάριο του 2023 και, όπως αναμενόταν άλλωστε, η σταρ της διαδικασίας ήταν από την πρώτη στιγμή η «πρόεδρος» Μαρία Καρυστιανού. Επισκίασε και δύο αρχηγούς κομμάτων που βρέθηκαν στην αίθουσα της δίκης – την πρόεδρο Ζωή και τον γραμματέα του ΚΚ Μήτσο Κουτσούμπα. Αυτό τώρα το τελευταίο δεν το κατάλαβα – η πρόεδρος Ζωή είναι διάδικος. Εκπροσωπεί τον Ρούτσι και δυο τρεις άλλους συγγενείς θυμάτων του δυστυχήματος. Ο Κουτσούμπας τι ακριβώς έκανε εκεί; Ποιος ο λόγος να ταξιδέψει μέχρι Λάρισα για μια δίκη η οποία θα κρατήσει πολλούς μήνες; Ο ίδιος δικαιολογήθηκε ότι ήθελε να σταθεί στο… πλευρό των συγγενών. Εμένα το μυαλό μου πήγε σε μια ψιλοψηφοθηρία, αλλά αποκλείεται αυτό να το έκανε ο Κουτσούμπας – αυτές είναι πρακτικές αστικών πολιτικών. Τι; Οχι;

Πανδαιμόνιο

Η δίκη πάντως θα προχωρήσει, παρά τα διαδικαστικά, όπως λ.χ. ότι η αίθουσα ήταν ασφυκτικά γεμάτη. Πρώτη μέρα ήταν, τι διαφορετικό θα μπορούσε να συμβεί; Μόνο δικηγόροι και συγγενείς, έφταναν. Πλάκωσαν και άπειροι δημοσιογράφοι, μαζί με περίεργους που είχαν μαζευτεί απ΄ έξω να δουν (τι να δουν, δεν ξέρω), καταλαβαίνει κανείς το πανδαιμόνιο που επικρατούσε.

Με όλα αυτά, νομίζω ότι και σε κλειστό γήπεδο να οριζόταν ο τόπος διεξαγωγής της δίκης, πάλι δεν θα έφτανε ο χώρος. Προσέξτε αριθμούς: 36 κατηγορούμενοι, 353 μάρτυρες, περισσότεροι από 250 δικηγόροι. Χαμός! Και επιπλέον άγνωστος αριθμός δημοσιογράφων, φωτορεπόρτερ, καμέραμεν. Και η «πρόεδρος» Καρυστιανού, για ευνόητους λόγους (πόζες, δηλώσεις και τα συναφή), να απαιτεί να παραμείνουν αυτοί οι τελευταίοι στην αίθουσα, διότι αλλιώς θα καταγγείλει την κυβέρνηση για συγκάλυψη…

Οι δίκες του αιώνα

Παρ’ όλα αυτά , αυτή η δίκη δεν είναι η «δίκη του αιώνα». Δίκη του 21ου, ίσως. Αλλά γενικά, όχι. «Δίκη του αιώνα» ήταν η «Δίκη των 6» για τη Μικρασιατική Καταστροφή, ήταν η δίκη του Μαξ Μέρτεν και των δωσιλόγων της Κατοχής, ήταν η δίκη για τη δολοφονία του Γρ. Λαμπράκη, ήταν η δίκη των χουντικών για το απριλιανό πραξικόπημα, ήταν η δίκη για το «βρώμικο ’89». Να ξέρουμε και τι λέμε, δηλαδή…

(Επίσης, μια επισήμανση. Επειδή στα βίντεο τους είδα όλους χαλαρούς, χωρίς να φοράνε μάσκα, μην το κάνουν αυτό στον εαυτό τους. Η γρίπη σαρώνει, ο Covid είναι εδώ, οι πνευμονίες κάνουν πάρτι. Αν αρρωστήσουν σε αυτόν τον συνωστισμό, η μόνη αθώα θα είναι η κυβέρνηση…)

Πρόσκληση στο κενό

Ολα του γάμου δύσκολα…, με αυτή την περίφημη συμπόρευση στον προοδευτικό χώρο για τη συγκρότηση μιας μετωπικής κίνησης εκλογικού χαρακτήρα απέναντι στη ΝουΔου. Αποδεικνύεται ότι πρόκειται για μια καραμέλα την οποία πιπιλίζουν όλοι, αλλά επί της ουσίας δεν προχωράει με τίποτε. Διότι πρόκειται για έναν εύσχημο τρόπο τα κόμματα να προπαγανδίζουν την ενότητα για την οποία τάχα μου πασχίζουν, ενώ γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει περίπτωση να επιτευχθεί.

Παράδειγμα: το ΠΑΣΟΚ πραγματοποιεί συνέδριο μεταξύ 27 και 29 Μαρτίου, στο τέλος της εβδομάδας δηλαδή. Ο Ανδρουλάκης έστειλε πρόσκληση στον Φάμελλο και τον Χαρίτση να συμμετάσχουν σε στρογγυλό τραπέζι με θέμα τη συνταγματική αναθεώρηση, τους θεσμούς, το κράτος δικαίου. Ποια είναι η συνέχεια σε αυτή την εκ πρώτης όψεως σοβαρή πρόσκληση; Ο Φάμελλος είπε ήδη «όχι», διότι, λέει, τον ενοχλεί που η συζήτηση αυτή θα πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ. Θα προτιμούσε να πραγματοποιηθεί αλλού. Πού αλλού, δεν το διευκρίνισε, αλλά δεν έχει και σημασία. Και για το «αλλού» πάλι «όχι» θα έλεγε. Ο Χαρίτσης δεν πρόκειται να ανταποκριθεί, διότι πιθανότατα έως τότε δεν θα είναι πρόεδρος της Νέας Αριστεράς. Θα παραιτηθεί σήμερα – αύριο.

Τι έχουμε λοιπόν; Τίποτα δεν έχουμε. Σε κουβέντα να βρισκόμαστε, απλώς…