Το σκάνδαλο είναι κυβερνητικό

Χαίρομαι ιδιαιτέρως που διάφοροι έγκριτοι συνάδελφοι ήρθαν στα δικά μου βήματα και θέτουν και αυτοί από χθες το σοβαρότερο των ζητημάτων που αφορούν την «υπόθεση Παναγόπουλου», η οποία, όπως αποδεικνύεται, δεν είναι «υπόθεση» του Παναγόπουλου, αλλά ένα σκαστό, «γαλάζιο» σκάνδαλο.

Και χαίρομαι διπλά που έστω και ύστερα από πέντε μέρες εδέησαν τα αρμόδια υπουργεία να απαντήσουν στα ερωτήματα, και ειδικά στο κυριότερο, «πώς είναι δυνατόν υπουργοί και υφυπουργοί να βλέπουν τα κονδύλια να περνούν από μπροστά τους

Κάτι λοιπόν η δική μου επιμονή, κάτι η συμμετοχή στη «χαρά» των έγκριτων συναδέλφων, χθες το μεσημέρι, τα αρμόδια υπουργεία Οικονομικών και Εργασίας αναγκάστηκαν να εκδώσουν ανακοίνωση, με την οποία νομίζω… βγάζουν λάδι τον… Γιάννη Παναγόπουλο. Και όχι μόνο αυτόν. Αλλά και την κυβέρνηση εν συνόλω, το Μέγαρο Μαξίμου και φυσικά τον… εαυτό τους!!!

Ταυτόχρονα όμως, κι αυτό επίσης είναι σοβαρό, εκθέτουν ανεπανόρθωτα την Αρχή κατά του Ξεπλύματος Χρήματος, η οποία με non paper είχε σπεύσει να παραδώσει στα σκυλιά τον Παναγόπουλο. Που είναι, τάχα μου, κεντρικό πρόσωπο του σκανδάλου, ενώ η αλήθεια είναι ότι του «ανήκει» (αν τελικά αποδειχθεί ότι έχει ευθύνες) το 3% ενός σκανδάλου το οποίο είναι ΠΡΩΤΑ και ΚΥΡΙΑ κυβερνητικό!

Διότι, κατά την ανακοίνωση των δύο υπουργείων, προσέξτε παρακαλώ, «η συμμετοχή των κοινωνικών εταίρων στην επαγγελματική κατάρτιση (άρα και της ΓΣΕΕ) είναι πάγια και διαχρονική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης». Και πως «σύμφωνα με το εθνικό και ενωσιακό πλαίσιο, το 2021 και το 2022 εντάχθηκαν από τα υπουργεία Ανάπτυξης και Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης μία σειρά από προγράμματα κατάρτισης. Η επιλογή των φορέων (επιστημονικών ινστιτούτων των κοινωνικών εταίρων, ενώσεων επιμελητηρίων, επιστημονικών φορέων) έλαβε χώρα μέσω ανοικτών προσκλήσεων και σύμφωνα με τους κανόνες των κρατικών ενισχύσεων». Ητοι, όλα αυτά, και το σκέλος που αφορά τον Παναγόπουλο και τη ΓΣΕΕ, έγιναν με «ανοικτές προσκλήσεις» και σύμφωνα με τους «κανόνες».

Το πιο ωραίο όμως τα δύο υπουργεία το επιφυλάσσουν για το τέλος της ανακοίνωσης, όπου σημειώνουν με έμφαση ότι «οι μεταφορές των έργων (στους φορείς – και τη ΓΣΕΕ) έγιναν σε πλήρη συμμόρφωση με το εθνικό και το ενωσιακό δίκαιο με απόλυτη διαφάνεια»!!!

Αν όλα αυτά λοιπόν έγιναν σύμφωνα με τον νόμο και είναι και πάγια πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης, δεν πρέπει να υπάρχουν απορίες γιατί το Μέγαρο Μαξίμου κρέμασε στα μανταλάκια τον «πασόκο» αρχισυνδικαλιστή, όπως τον χαρακτήριζαν, Παναγόπουλο. Και αυτή η ιστορία είναι ενταγμένη στην προσπάθεια του Μεγάρου Μαξίμου να απαξιώσει το ΠΑΣΟΚ, ολοκάθαρα…

Αδίστακτοι…

Ενας ένας και ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα. Πέντε όλους κι όλους βουλευτές διαθέτει πλέον η «μονοπρόσωπη» Πλεύση Ελευθερίας της προέδρου μπλα… μπλα… μπλα… Ζωής μετά την (ακόμη μία) ανεξαρτητοποίηση, που υπέστη χθες, αυτήν της κυρίας Ελένης Καραγεωργοπούλου. Ενας ακόμη αν αποχωρήσει, το κόμμα διαλύεται ως κοινοβουλευτική ομάδα και η πρόεδρος, τι δυστυχία, δεν θα αναγνωρίζεται ως πρόεδρος από τον Κανονισμό της Βουλής. Αρα, δεν θα μπορεί να μιλάει όποτε θέλει, και για όποιο θέμα επιθυμεί (το «για όσο θέλει» κόπηκε πια…). Τούτου δοθέντος, έχω την αίσθηση ότι τους τέσσερις που της απομένουν θα τους προσέχει σαν τα μάτια της, γιατί τους έχει μεγάλη ανάγκη, όλους πλέον. Το σημειώνω αυτό, διότι γνωρίζω έναν τουλάχιστον βουλευτή από τους εναπομείναντες, τον κύριο Σπύρο Μπιμπίλα, ο οποίος επίσης διαφωνεί σε πολλά με την πρόεδρο.

Χθες, μετά τη γνωστοποίηση της αποχώρησης της κυρίας Καραγεωργοπούλου, προσπάθησα να τον βρω στο τηλέφωνο, αλλά δεν τα κατάφερα. Ηθελα να επιβεβαιώσω ότι ισχύουν όσα μου είχε πει παλαιότερα. Τότε δηλαδή που μου είχε δηλώσει καθαρά ότι δεν πρόκειται να θέσει και πάλι υποψηφιότητα στις εκλογές, όποτε και αν αυτές πραγματοποιηθούν. «Το είδα, το χόρτασα», μου είχε πει συγκεκριμένα, και τον καταλαβαίνω.

Και πότε της συμβαίνουν όλα αυτά τα δυσοίωνα της προέδρου μπλα… μπλα… μπλα… Ζωής; Την ώρα που αποκτά έναν απρόσμενο, όπως και να το κάνεις, υποστηρικτή: τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο, τον μεγαλοπαράγοντα του Παναθηναϊκού στο μπάσκετ! Είδα με τα μάτια μου – δεν μου το περιέγραψε κανείς, εννοώ – ένα reel του εξαιρετικά δραστήριου στα social media Δημήτρη. Με ενθουσιώδη τρόπο αποθεώνει (μιλάμε για κανονική αποθέωση τώρα, όχι αστεία) την πρόεδρο κ.λπ. κ.λπ. Ζωή για όσα κατά καιρούς υποστηρίζει στις παρεμβάσεις της. Διότι είναι η μόνη που τους τα λέει κ.λπ. – τα γνωστά.

Το μόνο που τα χαλάει σε όλο αυτό είναι που στο τέλος ο Γιαννακόπουλος ρίχνει πρόταση, σημαντική, πλην όμως αδύνατον να υλοποιηθεί: της λέει καθαρά, φύγε από την Ακρα Αριστερά που είσαι τώρα και πήγαινε στην Ακρα Δεξιά να σαρώσεις!..

Δεν γίνονται αυτά – η πρόεδρος κ.λπ. κ.λπ. Ζωή γεννήθηκε αριστερή, κι αυτό δεν αλλάζει…

Αλλαγές στα υπάρχοντα (ακόμη) κόμματα, αλλαγές και εξαιτίας υποψήφιων κομμάτων. Εγινε γνωστό χθες ότι ο σύλλογος συγγενών θυμάτων στο δυστύχημα των Τεμπών απέκτησε νέο πρόεδρο μετά την παραίτηση (αποπομπή κατ΄ ουσίαν) της προέδρου κυρίας Καρυστιανού. Καινούργιος πρόεδρος είναι ο Παύλος Ασλανίδης, συνοδοιπόρος έως πριν από λίγο καιρό της «προέδρου» Καρυστιανού και τώρα ένας από τους πιο σφοδρούς επικριτές της. Κάποιος που τους είχε γνωρίσει και τους δύο και είχε συνεργαστεί μαζί τους, μου είχε πει ότι το πολιτικό σύστημα θα δοκιμαζόταν σκληρά, αν πρόεδρος του υπό ίδρυση κόμματος αναλάμβανε ο Ασλανίδης και όχι η Καρυστιανού. Στην απορία που εξέφρασα, μου απάντησε, λέγοντας ότι «πρόκειται για άτομο βαθιά πολιτικοποιημένο, εύστροφο, που κινείται πολιτικά στον χώρο της Αριστεράς και έχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που μπορούν να τον κάνουν ηγέτη ενός κόμματος».

Ο κύριος Ασλανίδης όμως δεν το επιχείρησε, ακολούθησε την κυρία Καρυστιανού μέχρις ενός σημείου και ύστερα έμεινε πίσω, θεωρώντας ότι η εκμετάλλευση του δυστυχήματος για πολιτικούς λόγους δεν είναι στις επιλογές – και στον χαρακτήρα του.

Τώρα λοιπόν που έγινε αυτός πρόεδρος του συλλόγου των συγγενών, θέλω να δω τι θα συμβεί κατά το συλλαλητήριο της 28ης Φεβρουαρίου στην Πλατεία Συντάγματος. Ποιος θα απευθυνθεί στον κόσμο. Ο Ασλανίδης ή η Καρυστιανού; Ντέρμπι.

Ενα μικρό challenge παίχτηκε στο περιθώριο της πολιτικής επικαιρότητας μεταξύ του αναπληρωτή υπουργού Μεταφορών Κ. Κυρανάκη και του φερέλπιδος στελέχους του ΠΑΣΟΚ Λευτέρη Καρχιμάκη, γιου του φίλου μου, του Μιχάλη. Αλλά δεν του βγήκε σε καλό του υπουργού. Διότι ο Κυρανάκης ισχυρίστηκε ότι η (ταλαίπωρη) τηλεδιοίκηση των τρένων λειτουργεί κανονικά και προκάλεσε τον Καρχιμάκη, που τον αμφισβητούσε, αν θέλει να πραγματοποιήσει μια επίσκεψη στο Κέντρο Τηλεδιοίκησης Αχαρνών, να δει με τα μάτια του πώς λειτουργεί το σύστημα.

Ο Καρχιμάκης δεν μάσησε, και χθες το πρωί αιφνιδιαστικά επισκέφθηκε το Κέντρο. Είδε όσα είδε κι ύστερα με ένα reel έκανε τον Κυρανάκη μάλλον να το μετανιώσει που τον προκάλεσε – προφανώς πίστευε ότι ο άλλος θα απέφευγε να επισκεφθεί το Κέντρο. Το θέμα μπορεί να μην είχε σημασία, να παρέμενε δηλαδή στο πλαίσιο της κόντρας δυο νεαρών πολιτικών, δυο διαφορετικών κομμάτων, αν ο Καρχιμάκης δεν αποκάλυπτε μια τρομερή αλήθεια: ότι το σύστημα λειτουργεί μόνο μέχρι το Λειανοκλάδι, ενώ στη συνέχεια υπάρχει μόνο σύστημα τοπικού χειρισμού, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ασφάλεια του σιδηροδρομικού δικτύου. Επιπλέον, δε, κατήγγειλε ότι το σύστημα λειτουργεί με 22 άτομα και για να λειτουργήσει με ασφάλεια χρειάζεται 37!

Τι τις θέλουν τις κόντρες όταν είναι «ανοιχτοί», δεν το καταλαβαίνω, αλήθεια…