Το πέρασμα στην πολιτική

Χαρακτηρίστηκε ως εμβληματική προσωπικότητα, αφού, μπαίνοντας μπροστά μετά την τραγωδία των Τεμπών όπου έχασε την κόρη της Μάρθη, ένωσε όλη την Ελλάδα βγάζοντας στον δρόμο εκατομμύρια ανθρώπους.

Είχε θέσεις, επιχειρήματα, τσαγανό, πείσμα, θάρρος, θέληση και τεράστιες οργανωτικές ικανότητες που ίσως δεν γνώριζε ούτε η ίδια. Συγκρούστηκε για να ακουστεί η φωνή της στη χώρα της αλλά και στην Ευρώπη, τρέχοντας παντού.

Δεν την πτόησε τίποτα. Δεν έκανε πίσω ούτε ύστερα από προσωπικές επιθέσεις που δέχτηκε. Μαζί της

Η Μαρία Καρυστιανού, ένα φαινόμενο, όπως είπαν πολλοί, η οποία, σε απλή γλώσσα, θέλει να σπάσει αβγά. Ολα αποδεκτά, κι όχι μόνο για τον πόνο και τη συντριβή, κάτι που ισχύει και για άλλες πενήντα έξι οικογένειες.

Αποφάσισε να κατέβει στην πολιτική αναγγέλλοντας την οργάνωση πολιτικού κινήματος, γεγονός που προκάλεσε την αντίδραση πέντε μελών του Δ.Σ. του Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών, τα οποία ζήτησαν την παραίτησή της, όπως και συνέβη αμέσως.

Αναφαίρετο δικαίωμά της ασφαλώς η κάθοδος στην πολιτική. Χωρίς αστερίσκους και «ναι μεν αλλά». Προφανώς όμως όφειλε να γνωρίζει ότι από τη στιγμή της αναγγελίας θα αντιμετωπιζόταν πλέον ως πολιτικός κι αυτό ήταν ξεκάθαρο.

Οπως γνώριζε ότι θα άρχιζαν επιθέσεις «από παντού», θα εγείρονταν αμφιβολίες για τις κινήσεις της, ενώ θα υπήρχαν ενστάσεις ακόμα και για τις φωτογραφίσεις που έκανε. Πού τις έκανε και ποιοι συμβολισμοί υπήρχαν (όπως για τις εικόνες που ήταν το φόντο της φωτογραφίας).

Ολα θα έμπαιναν – και μπαίνουν – στο μικροσκόπιο. Θα γνώριζε επίσης ότι έπρεπε να είναι προετοιμασμένη «διά παν». Για τις ερωτήσεις που θα δεχόταν και για τις απαντήσεις που θα έδινε, επί συγκεκριμένων θεμάτων πλέον. Το λες και αυτονόητο σε μια τέτοια «αρένα» και με ισχυρή μάχη επιβίωσης.

Αλλά η τοποθέτησή της σχετικά με τις αμβλώσεις, ένα θέμα που έχει λυθεί προ δεκαετιών, προκάλεσε νέες απορίες και ερωτήματα. Δεν μπορεί να γίνει καμία διαβούλευση για το ζήτημα, τελεία, παύλα, παράγραφος.

Κανείς δεν μπορεί να σκεφτεί – λόγω της προσωπικότητας και της δεδομένης εξυπνάδας της αφού τίποτα δεν λέει και δεν κάνει τυχαία – ότι μπορεί να μην είχε υπολογίσει τον σάλο που θα πρόκυπτε.

Ισως και να το επιθυμούσε. Ισως και να επιθυμούσε ένα συγκεκριμένο ακροατήριο που θα δεχόταν ασμένως την τοποθέτηση αυτή. Ενας φορέας αναζητά ψηφοφόρους όταν μπαίνει σε μια εκλογική μάχη. Ζυγίζει, σταθμίζει τα υπέρ και τα κατά έπειτα από κάποια τοποθέτηση.

Κι ενδεχομένως δεν την αφορά η αντίδραση πολλών γυναικών, που δικαίως θεωρούν ότι διαθέτουν το σώμα τους όπως νομίζουν.

Το ΦΕΚ που έφερε στη Βουλή ο Γιώργος Γεννηματάς δημοσιεύτηκε την 1η Ιουλίου 1986 και ο νόμος άρχισε να ισχύει από την 3η Ιουλίου του ίδιου έτους.

Η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι αφελής. Μόνο αφελής δεν είναι και αποκλείεται να «κατηγορηθεί» γι’ αυτό. Επομένως η συγκεκριμένη τοποθέτηση είχε σταθμιστεί.

Πάρα πολλά πρόσωπα που την είχαν στηρίξει δημόσια, αντέδρασαν έντονα και με δημόσιες τοποθετήσεις. Κι αυτό το γνώριζε, έστω κι αν με ανάρτησή της μετά είπε ότι διαστρεβλώθηκε σκοπίμως η απάντησή της.

Η δημοφιλία ανέκαθεν είχε ζητήματα, όταν (και εάν) κάτι ξεφύγει. Η ίδια δείχνει ανεπηρέαστη και πεισμωμένη. Αλλά πάντα – πάντα – αποφασίζει το εκλογικό σώμα. Ετσι ο καθένας που εκτίθεται οφείλει να είναι προετοιμασμένος. Ποιος μπορεί να σκεφτεί ότι αυτή η γυναίκα δεν είναι;

Το πολιτικό σκηνικό, στο οποίο κατήλθε με φρενήρεις ρυθμούς η Μαρία Καρυστιανού, έχει πλέον τεράστιο ενδιαφέρον.