Το κόμμα του θυμού στη ΔΕΘ

Η φετινή ΔΕΘ δεν θα ‘ναι μόνον προεκλογική. Θα ‘ναι και σαν θερμόμετρο. Θα μετρήσει τάσεις, δυναμικές και πολιτικά σχέδια.

Θα μετρήσει κάτι ακόμη: τον θυμό των πολιτών. Και θα δείξει πια το φθινόπωρο ποιος θα τον εκταμιεύσει. Να πούμε πως ο θυμός αυτός είναι διαφορετικός από των μνημονίων. Εκείνος είχε περισσότερη σχέση με προνόμια και κατακτήσεις που αφαιρέθηκαν και ανήκαν στον κύκλο της Μεταπολίτευσης. Εξού και ο κόσμος καταδίκασε το βασικό κόμμα της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας. Το ΠΑΣΟΚ.

Τότε κόμμα του θυμού ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ. Θα ήταν και η εγκληματική οργάνωση της ΧΑ, αλλά ήλθε η πολιτική δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Και για να είμαστε δίκαιοι, η τότε βούληση των Σαμαρά και Δένδια. Το μέτωπο του ΚΚΕ και μέρους της Αριστεράς. Η σωστή στάση του Καμίνη. Και άλλα.

Ο θυμός τότε ήταν κατά βάσιν οικονομικός. Σήμερα είναι πιο ολικός. Περιλαμβάνει αδιέξοδα για τις ποιότητες της ζωής. Για τη στέγη. Την ακρίβεια. Το κλίμα και την πόλη. Την ύπαιθρο. Τον ελεύθερο χρόνο. Τη δημόσια υγεία. Την Παιδεία. Ενα μέρος του προβλήματος των αντιπολιτευόμενων δυνάμεων είναι πως απαντούν μερικώς σε συνολικά θέματα. Πως δείχνουν ότι δεν έχουν συνολική διέξοδο για τη χώρα. Πως υποτιμούν τις νέες ανάγκες.

Αν σήμερα υπάρχει πολυμέρεια στον προοδευτικό κόσμο, υπάρχει και κατακερματισμός στον υποδοχέα του νέου θυμού. Μεγάλο μέρος του είναι σε στάση αναμονής. Και δεν είναι εύκολο να πεις αν είναι ένας αριστερός ή ένας δεξιός θυμός. Οι ίδιοι που δεν θέλουν μετανάστες τα έχουν και με την κοινωνική πολιτική του Μητσοτάκη. Οι ίδιοι που διαφωνούν με τον γάμο των ομοφύλων, θέλουν κράτος μεγαλύτερο. Μύλος. Θα πάνε στη Μαρία Καρυστιανού; Δύσκολο. Εδώ ούτε το σύνολο των Τεμπών δεν πήρε μαζί της, που ήταν και είναι η καθ’ ύλην αρμόδια πολιτικά. Θα σπάσει ο θυμός μεταξύ μικρότερων κομμάτων ή απλώς θα μείνει ανεκπροσώπητος;

Ενα διαρκές λάθος που γίνεται είναι πως η δυσαρέσκεια των πολιτών ταυτίζεται με τον ριζοσπαστισμό. Οι διαφωνίες για όψεις της κυβερνητικής πολιτικής ερμηνεύονται ως αντισυστημισμός. Μα οι αντιρρησίες πλευρών της κυρίαρχης εικόνας συχνά διεκδικούν μια κανονικότερη ρύθμιση των πραγμάτων. Αν για παράδειγμα – για να επανέλθουμε στην αρχή του σημειώματός μας – ζητάς φτηνότερη στέγη για τα νέα ζευγάρια, είσαι ριζοσπαστικός; Αστε που υπάρχει κι ο θυμός εντός της κυβερνώσας παράταξης. Η δυσαρέσκεια των δικών της κλασικών ακροατηρίων. Κλειδί για το σύνολο του θυμού αν υπάρχει η πολιτική δύναμη να τον ενοποιήσει κάτω από ένα σχέδιο κι όχι απλώς εκείνος να κατακερματίζεται εδώ και εκεί. Για να μετατραπεί όντως σε πολιτική ύλη και κινητήρας αλλαγών θα πρέπει το νέο σχέδιο να είναι εξίσου ελκτικό σε αντίρροπες ομάδες κοινού.

Αντώνης Σαμαράς

Πολιτικά κερδισμένος των ημερών: Αντώνης Σαμαράς. Και δεν πρότρεξε να σχηματοποιήσει την πολιτική του πρόθεση και περιμένει σαν παλιός καλός παίκτης.

Αυτό έχει ορισμένες συνέπειες που δεν είναι ανιχνεύσιμες με την πρώτη ματιά. Για παράδειγμα το γεγονός πως δεν υπάρχει ακόμη κόμμα του μεσσήνιου πρώην πρωθυπουργού θολώνει τα ραντάρ του Μεγάρου Μαξίμου και το τι βλέπουν στις δεξιόστροφες δεξαμενές. Είναι άλλο μια τέτοια ζώνη αν υπάρχει σαμαρικός φορέας και άλλο τώρα. Η θολούρα επιφέρει πρόβλημα και στη στρατηγική Μητσοτάκη. Να πάει δεξιά για να δέσει την παράταξη ή να πάει κέντρο για να την ανοίξει;

Τρέχουν ο Μπουλέκος και ο Παππάς και ξαναμιλούν με τις εναπομείνασες οργανώσεις

του ΣΥΡΙΖΑ. Με τη Δούρου επικεφαλής της ΚΟ, το κόμμα έχει μπει σε ράγες πάλι. Με τον Πολάκη διατηρεί τις αιχμές του. Ολα δείχνουν πως και στη φετινή 90ή ΔΕΘ θα ανέβει και ένα κάποιο σχέδιο θα παρουσιάσει. Το οξύμωρο μα και λογικό πια είναι να έχει βολές και κατά του Τσίπρα. Το ακόμη πιο παράδοξο πως θα είναι από την ίδια σκοπιά στα περισσότερα με τα βέλη κατά Τσίπρα που θα εξαπολύσει και το ΠΑΣΟΚ. Κοινώς θα έχουμε έναν φθινοπωρινό ΣΥΡΙΖΑ με στοιχεία και αντι-ΕΛΑΣ.

Να σημειώσουμε πως η Συμφωνία της Μέκκας με Τουρκία – Σαουδική Αραβία – Πακιστάν περιλαμβάνει μια χώρα με πυρηνικά. Το Πακιστάν.

Τα ήξερε όλα το Ιράν για το πού μένει στην Αγκυρα ο πρόεδρος Τραμπ κατά την πρόσφατη Σύνοδο του ΝΑΤΟ και σχεδίαζε τη δολοφονία του. Παράδοξο για χώρα που ηττήθηκε από τη Δύση.

Ξέρετε τι συγκινεί πιο πολύ στην περίπτωση του Μίλτου Τεντόγλου; Πώς, πέραν από μεγάλος αθλητής, είναι ανθρώπινος.

Οι στροφές των διανοητών πάντα λένε πολλά και για τους ίδιους και για τις εποχές που τις κάνουν. Κι είναι ομολογουμένως ελκυστικό και πολύ ενδιαφέρον να ανιχνεύσεις με σοβαρότητα τι κάνει ένα πάλαι παιδί του άγριου Μάη του ‘68 να γίνεται συντηρητικό, ένα πρώην μέλος της RAF να θέλει την Ευρώπη ως μόνη λύση, έναν πάλαι ελληνοκεντρικό – εθνοκεντρικό και κοινοτιστή να γίνεται φιλελεύθερος. Η στήλη απλώς επισημαίνει πως ακόμη ή πολύ περισσότερο αυτές οι αλλαγές – οβιδιακές σε πολλές περιπτώσεις – εντάσσονται στη μακρά διανοητική περιπέτεια. Κι όχι σε σχήματα αναλύσεων απλώς μανιχαϊστικά.

ΔΕΘ-έλω τα μέτρα κανενός.

Μια βόλτα στο instagram και σκέφτεσαι ότι ο κόσμος δεν κάνει πια διακοπές αλλά σκηνοθετεί διακοπές. Βιβλίο σε πετσέτες καλά φωτογραφημένο. Μια φέτα καρπούζι συνδυασμένη με έναν στίχο ενός ποιητή ή μια ρήση ενός στοχαστή. Ενα κοκτέιλ με φόντο τη θάλασσα και λίγες φράσεις ευζωίας ή αυτοβελτίωσης.

Κάποτε η ζωή αντέγραφε την τηλεόραση. Τώρα η ζωή φιλοτεχνεί την εικόνα της.

Σαν γεμάτη η Αθήνα τον Αύγουστο. Σε πείσμα των ρεπόρτερ για τη μαζική έξοδο και τα πλάνα στα καράβια.

Καλή ξεκούραση σε όλους σας. Η στήλη Ενθέσεις κάνει μια μικρή παύση. Οχι βέβαια στην παρατήρηση γύρω