Το Ιράν, ο Τραμπ κι η Ευρώπη

Βρίσκεται σε αδιέξοδο ο Τραμπ; Ηταν επιπόλαιη και ουσιαστικά ασχεδίαστη η επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν; Είναι μακροπρόθεσμα ωφελημένο το τρομοκρατικό κράτος των σιιτών, διακηρυγμένος στόχος των οποίων είναι να εξαλείψουν το κράτος του Ισραήλ από τη Μέση Ανατολή – που για να τον επιτύχουν προσπαθούν να αποκτήσουν πυρηνικά όπλα; Η πιθανότητα μιας παγκόσμιας ύφεσης είναι το τρομερό αντάλλαγμα της αντοχής που επιδεικνύει το Ιράν; Κι είναι όλα αυτά ο λόγος για τον οποίο οι ισχυρές χώρες της Ευρώπης, εντός κι εκτός ΕΕ, αντιπαρατίθενται

Είναι αλήθεια ότι, αντίθετα με τον Τραμπ, πιο ευχαριστημένο είναι το Ισραήλ. Η εξόντωση δεδομένων εχθρών είναι συστατικό της στρατηγικής του μετά την 7η Οκτωβρίου, ενώ σημαντικό γι’ αυτό είναι το νέο χτύπημα κατά της Χεζμπολάχ – που συνοδεύεται από προσπάθεια ενεργοποίησης και της κυβέρνησης του Λιβάνου κατά των τρομοκρατών εντολοδόχων του Ιράν και του αφοπλισμού τους.

Κατά τα άλλα, ότι η εξουσία στο Ιράν εφαρμόζει την πάγια στρατηγική του καθεστώτος, είναι γεγονός. Στυγνή με τους πολίτες του κράτους, αποσταθεροποιητική των αντιπάλων της – αλλά αυτό ήταν πάντα, δεν αποδεικνύει αυτό την αντοχή της.

Αλλά, εν προκειμένω, όσο κι αν αντέχει το καθεστώς, έχει σημασία να παραδεχτούμε ότι αντίπαλοι δεν είναι μόνο το Ισραήλ, αλλά και οι γειτονικές χώρες που επενδύουν στο άνοιγμα στον σύγχρονο κόσμο· και πρωτίστως, αντίπαλοι είναι οι χώρες της Δύσης: όχι μόνο οι ΗΠΑ του Τραμπ αλλά και τα ευρωπαϊκά κράτη και, γενικώς, οι ανοιχτές κοινωνίες.

Οσο λοιπόν και αν δυσαρεστούμαστε ή αν γελάμε με τις παλινωδίες του Τραμπ, τις υπερβολές του ή τις ανοίκειες απειλές, όχι κατά του καθεστώτος των μουλάδων, αλλά κατά του πολιτισμού της χώρας, όσο κι αν κρίνουμε αδιέξοδη και ανεπεξέργαστη τη στάση του στον ενεργειακό αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ, δεν πρέπει να ξεχνάμε ποιος είναι ο κύριος στόχος. Και ο στόχος ταυτίζεται με τη στρατηγική του Τραμπ. Είναι η αποσταθεροποίηση του καθεστώτος στο Ιράν, η στρατηγική του αποδυνάμωση· και η αποδοχή εκ μέρους του της αδυναμίας του, να αποκτήσει όπλα μαζικής καταστροφής.

Ο δυτικός κόσμος, και ολόκληρη η Ευρώπη, για τεσσεράμισι δεκαετίες ανέχτηκε σε μεγάλο βαθμό το τρομοκρατικό αυτό κράτος, την ενίσχυσή του, την καταπάτηση των δικαιωμάτων του λαού του, τη μόνιμη απειλή που εκπροσωπεί. Αλλά σήμερα το δημοκρατικό συμφέρον του δυτικού κόσμου συμπίπτει με την πολεμική δραστηριότητα της Αμερικής και του Ισραήλ. Και υπάρχουν εξελίξεις. Το ιρανικό καθεστώς έχει αποδυναμωθεί, η ελίτ των μουλάδων έχει αποδεκατιστεί, οι εντολοδόχοι τρομοκράτες τους οποίους πληρώνει ποτέ δεν ήταν πιο αδύναμοι, η απαίτηση για παράδοση του απεμπλουτισμένου ουρανίου που η χώρα κατέχει είναι αδιαπραγμάτευτη και όσοι ονειρεύονται ένα εκκοσμικευμένο κράτος, έστω και σε πίεση, συνεχίζουν να ελπίζουν στην επόμενη μέρα.

Σε αυτό το κλίμα, είναι εύλογο ότι η δράση εναντίον του καθεστώτος των μουλάδων αξίζει να συνεχιστεί. Αν όπως ισχυρίζονται πολλοί ο πρώτος σημαντικός στόχος έχει επιτευχθεί και, επί της ουσίας, το Ιράν έχει καθυστερήσει το πυρηνικό πρόγραμμά του, ο δυτικός κόσμος δεν έχει λόγο να εγκαταλείψει την πίεση.

Που σημαίνει ότι η Ευρώπη δεν έχει νόημα να βρίσκεται σε διαρκή αντίθεση με την Αμερική και τον Τραμπ. Το συμφέρον της Ευρώπης ταυτίζεται με το συμφέρον των ΗΠΑ και του Ισραήλ – και η Ευρώπη οφείλει να βρει τον τρόπο να βρεθεί πλάι τους. Θα ήταν κρίμα να μην είμαστε στις διεργασίες μιας επόμενης μέρας, όποια κι αν είναι αυτή.

Ο καημένος ο Μακάριος Λαζαρίδης. Είχε μια καριέρα υποφερτή, κατάφερνε να ισορροπεί στα πράγματα, τον καλούσαν στην τηλεόραση, καβγάδιζε και στα σόσιαλ – ήταν ένας κανονικός πολιτικός του βαθιού κομματικού συστήματος.

Αυτοδημιούργητος, με την έννοια ότι δεν τον επέβαλαν τζάκια της ΝΔ. Είχε την ευτυχία να είναι διακριτός αλλά και να περνάει απαρατήρητος. Ηταν, δηλαδή, σημαντικός στον μικρό κύκλο του, ενώ ο πολύς κόσμος αδιαφορούσε γι’ αυτόν. Αν είχε λίγη αυτογνωσία, αυτό θα ήταν ο ιδεότυπος του ευτυχισμένου ανθρώπου.

Αλλά ο Μακάριος Λαζαρίδης ήθελε να γίνει Μακαριώτατος. Ηθελε δηλαδή περισσότερη εξουσία, περισσότερη έκθεση και περισσότερη προσοχή από τον κόσμο. Μπράβο του, τα κατάφερε. Κατάφερε να ασχολούνται, δηλαδή, και με το πολιτικό παρόν του, και με το πολιτικό αλλά και με το επαγγελματικό παρελθόν του – μια που αν συλληφθείς στην πολιτική να προσπαθείς να παραπλανήσεις, μπορεί να αρχίσουν να σε ψάχνουν και τότε που πέρναγες απαρατήρητος.

Εν πάση περιπτώσει, η ιστορία με το πτυχίο του Μακάριου που ήθελε να γίνει Μακαριώτατος Λαζαρίδης είναι μια θλιβερή ιστορία του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Αν δεν ήταν φιλόδοξος και δεν επιδείκνυε τις ανεπάρκειές του ίσως ακόμα να ήταν μακάριος. Πλέον, η μακαριότητα δεν είναι δυνατή. Τουλάχιστον, ας κρυφτεί.