Το email

Οι δικαστικές Αρχές ζήτησαν να ταυτοποιηθεί ο αποστολέας του email που οδήγησε στις συλλήψεις για τη Marfin. Το email εστάλη τον Απρίλιο. Είναι δυνατόν να μην ξεκίνησε τότε, από την αστυνομία, η έρευνα για τον εντοπισμό του αποστολέα; Λογικά τη στιγμή που το έλαβαν έπρεπε να στείλουν αίτημα στις αρμόδιες δικαστικές υπηρεσίες για την έναρξη της

Επίσης στην ανάκριση προσκομίστηκε έγγραφο της εταιρείας που παρείχε τον λογαριασμό, με το οποίο δηλώνει ότι διατίθεται να συνδράμει στις έρευνες. Συγγνώμη, αλλά αν ισχύει αυτό, είναι σαν η εταιρεία να δυσφημεί το προϊόν της. Διότι η συγκεκριμένη εταιρεία, με έδρα την Ελβετία, αυτό ακριβώς πουλάει: ανωνυμία και κρυπτογράφηση. Και με μία απλή επίσκεψη στον διαδικτυακό της τόπο βλέπουμε τα εξής. Πρώτον, δέχεται αιτήματα μόνο από τις ελβετικές Αρχές και συμμορφώνεται, όταν εξαντληθούν τα ένδικα μέσα. Δεύτερον, δεν κρατάει αρχείο με τις IP διευθύνσεις των χρηστών της, δηλαδή δεν μπορεί να διαπιστώσει από πού συνδέθηκε κάποιος· συνεπώς, όποιος έστειλε το email, ήξερε τι κάνει. Και, κατά πάσα πιθανότητα, δεν θα βρεθεί ποτέ. Με δυο λόγια, δεν πρόκειται να μάθουμε τίποτα περισσότερο.

To ύφος του email είναι κάπως αστείο, αλλά, εντάξει, πρόκειται για υποκειμενική κρίση. «Κρατάω χρόνια μέσα μου ένα μυστικό που δεν με αφήνει να ηρεμήσω…». Και «για να δούμε αν αυτό το νέο FBI μπορεί να κάνει τίποτα ή μόνο ό,τι το συμφέρει και είναι εύκολο». Σαν να πετάει, βρε παιδί μου, το γάντι στο FBI κι εκείνο να απαντά με πράξεις. Η πλευρά της υπεράσπισης επισημαίνει και κάτι ακόμα: στο email αναφέρεται άτομο που, στη συγκεκριμένη περίοδο, ήταν στη φυλακή. Και οι διαρροές της αστυνομίας προκαλούν σύγχυση. Στην αρχή είπαν για το email. Μετά είπαν ότι δεν υπάρχει, αλλά κάποιος μίλησε. Υστερα το επανέφεραν. Ο Χρυσοχοΐδης υποβάθμισε τη σημασία του, λέγοντας ότι υπάρχουν χιλιάδες σελίδες με αποδείξεις. Ουδεμία αντίρρηση· αρκεί να δούμε μερικές. Διότι, μέχρι στιγμής, σηκώνεται επικοινωνιακό κύμα για τις συλλήψεις, αλλά έχει μπουνάτσα για τις αποδείξεις.

Το ντέρμπι Πολάκη – Δούρου έχει ενδιαφέρον και, ελπίζω, θα μας δώσει το κατάλληλο θέαμα. Αλλωστε, δεν ξέρουμε και πόσοι θα έχουν απομείνει στην κοινοβουλευτική ομάδα, για να ψηφίσουν. Και, ασφαλώς, οφείλουμε να καταθέσουμε τον σεβασμό μας στον Νίκο τον Παππά που, με κάθε σενάριο, έχει εξασφαλισμένη τη θέση τού γραμματέα, αρκεί να γνωρίζει και τι θα κάνει με αυτήν. Θα παραγγέλνει καφέ και δεν θα υπάρχει άνθρωπος να του τον φέρει. Ομως, το βασικό ερώτημα είναι άλλο. Παύλος και Ρένα θα διεκδικήσουν την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο υποψήφιος ηγέτης πρέπει να δίνει ένα όραμα, μία προοπτική· να ταΐζει το κοινό του με υποσχέσεις που έχουν ορίζοντα υλοποίησης. Αυτή τη στιγμή τι μπορεί να υποσχεθεί κάποιος σε όσους παραμένουν στο κόμμα; Ανασύνταξη; Θα σπάσουν τα τζάμια από τα γέλια. Πορεία προς τον λαό και διεκδίκηση κοινοβουλευτικής παρουσίας; Θα ακουστεί σαν τον Ανδρουλάκη που λέει ότι πάει για πρώτη θέση. Ενα πράγμα μένει: μία αξιοπρεπής ευθανασία. Αλλά δεν μπορεί να την προσφέρει κανείς.

Στην πρωινή τηλεόραση. Πολιτικό πάνελ. Συμμετέχει μία κυρία που θα πολιτευτεί υπό τον Αλέξη Τσίπρα. Φαίνεται άπειρη. Και έχει λίγο τρακ. Ενδεχομένως να είναι και η πρώτη εμφάνισή της σε μεγάλο δίκτυο. Μιλάει στρωτά, ξέρει ελληνικά. Ομως επαναλαμβάνει κάποια τόσο αφόρητα κλισέ που με έκαναν να πιάσω το τηλεκοντρόλ. Και αυτό είναι πρόβλημα για τον Αλέξη. Μεγαλύτερο από όσο φαντάζεται. Διότι όσο δεν μπορεί να βρει ή να εμφανίσει έμπειρα πολιτικά στελέχη, τόσο η εικόνα του κόμματος θα σχηματίζεται από ερασιτέχνες, που είπαν να δοκιμάσουν την τύχη τους. Και, να με συγχωρείτε για τη διαπίστωση, αλλά όταν βλέπεις ένα νέο, φρέσκο πρόσωπο να μηρυκάζει λαϊκιστικά κλισέ, αναρωτιέσαι αν έχεις να κάνεις με έναν ανεπαρκή πολιτευόμενο ή με κάποιον που σε περνάει για κορόιδο.

H σκέψη μου και η συμπάθειά μου πηγαίνουν σε σένα. Δεν ξέρω το όνομά σου, ούτε καν την εθνικότητά σου. Το μόνο που γνωρίζω είναι ότι το βράδυ της Κυριακής, μετά τον τελικό, θα έρθει η

μελαγχολία να πλαγιάσει δίπλα σου. Είδες σχεδόν όλα τα παιχνίδια. Εκανες μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια. Και όλα αυτά για να βρεθείς μπροστά στο μεγάλο ερώτημα του καλοκαιριού. Και τώρα τι κάνουμε χωρίς Μουντιάλ;