Το δίλημμα στον Περσικό

Ας υποθέσουμε ότι πηγαίνετε σε ένα κατάστημα με ρούχα, με τον σκοπό να αγοράσετε ένα παντελόνι. Ομως ο ευγενέστατος υπάλληλος, που σπεύδει να σας εξυπηρετήσει, αρνείται να σας πουλήσει παντελόνι και προσπαθεί να σας πείσει να αγοράσετε ένα πουκάμισο. Οσο κι αν εσείς επιμένετε ότι ήρθατε για παντελόνι, εκείνος εξίσου επίμονα (και εκνευριστικά) σας δείχνει πουκάμισα. Σε μια τέτοια περίπτωση, όταν δηλαδή δύο άνθρωποι μιλούν μεταξύ τους

ο καθένας για το δικό του, βλέπετε εσείς κάποια πιθανότητα, αμυδρή έστω, ώστε να καταλήξουν σε κάποιας μορφής συνεννόηση; Ασφαλώς, όχι. Αυτό ακριβώς, λοιπόν, συμβαίνει με τις υποτιθέμενες διαπραγματεύσεις μέσω Πακιστάν, για την κατάπαυση του πυρός στον Περσικό. Οι Αμερικανοί μιλούν για τα πυρηνικά του Ιράν, ενώ οι Ιρανοί μιλούν για το Ορμούζ – συγγνώμη, ξεχάστηκα, για τα στενά του Φάκιν.

Η μόνη διέξοδος από αυτό το θέατρο του παραλόγου είναι, δυστυχώς, η συνέχιση του πολέμου, προφανώς με μεγαλύτερη σφοδρότητα. Ισως μάλιστα με διαφορετικούς στόχους, αφού οι βαλλιστικές δυνατότητες του Ιράν δεν εξουδετερώθηκαν από το σφυροκόπημα εβδομάδων. Στόχους όπως οι υποδομές εκείνες των οποίων η καταστροφή θα έκανε δυσκολότερη την καθημερινότητα στο Ιράν, με αποτέλεσμα να ενταθεί η εσωτερική πίεση προς το καθεστώς. Εκτός, βέβαια, αν οι Αμερικανοί δεχθούν αυτό που τους προσφέρουν οι μουλάδες (έστω και αν δεν ήταν ποτέ αποκλειστικά δικό τους), δηλαδή την ελεύθερη διέλευση από τα Στενά του Φάκιν. Αυτό όμως θα ήταν μια ήττα ιστορικού μεγέθους για τις ΗΠΑ και μέγας εξευτελισμός. Και ο πορτοκαλί πρόεδρος, έστω και αν δεν έχει ιδέα από Ιστορία, από εξευτελισμούς καταλαβαίνει πολύ καλά.

Τώρα πια όμως ξέρουμε πώς θα αντιδράσει το Ιράν στην περίπτωση που οι ΗΠΑ επανέλθουν δριμύτερες. Χωρίς τον παραμικρό δισταγμό, θα κάνουν την γύρω περιοχή κόλαση. Είναι η στρατηγική του κράτους-τρομοκράτη, που πλήττει αδιακρίτως ακόμη και τους φίλους του. Εδώ, η περίπτωση των Εμιράτων είναι χαρακτηριστική, διότι παρότι το συγκεκριμένο κράτος ήταν το πλυντήριο του καθεστώτος των μουλάδων (ό,τι και η Κύπρος για τους ρώσους ολιγάρχες, δηλαδή), οι πύραυλοι που εκτόξευσε το Ιράν εναντίον του ήταν υπερδιπλάσιοι εκείνων που εκτόξευσε εναντίον του Ισραήλ. Θυμίζω, επίσης, ότι η αμερικανική επιχείρηση για το άνοιγμα των Στενών δεν πρόλαβε καν να συμπληρώσει τριάντα ώρες, προτού τη σταματήσουν οι ίδιοι, επειδή η Σαουδική Αραβία αρνήθηκε να επιτρέψει τη χρήση του εναερίου χώρου της και των αμερικανικών βάσεων. Οσο για το οικονομικό κόστος που θα επιφέρει η συνέχιση του πολέμου; Θυμίζω μόνο ότι το Πεντάγωνο ζήτησε από το Κογκρέσο 1,3 τρισ. δολάρια για τον προϋπολογισμό του.

Επομένως, η διέξοδος της επανάληψης του πολέμου δεν είναι όσο απλή ακούγεται. Ισως ακόμη και ο Τραμπ να έχει αρχίσει κάπως να καταλαβαίνει ή, μάλλον, να έχει αρχίσει να υποψιάζεται (ας μη του ζητούμε υπερβολικά πράγματα…) ότι ο πόλεμος δεν είναι όπως στα κόμιξ. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, με άλλα λόγια. Η επιλογή εναπόκειται αποκλειστικά στον πρόεδρο Τραμπ. Πέραν αυτού, βοήθειά μας…

ΠΑΜΕ ΚΑΛΑ!

Οχι απλώς καλά, πάμε πολύ καλύτερα από όσο περίμενα. Οχι μόνο πήραμε τη φωνή του Πούτιν στο κόμμα, αλλά και τον Νίκο Ζιάγκο, πρώην γόη των βιντεοταινιών της δεκαετίας του 1980. Στα οργανωτικά βοηθάει, όπως διαβάζω, ο Νίκος Γαλανός, ένας παλιός βουλευτής του Συνασπισμού, ο οποίος αργότερα μεταπήδησε στο ΠΑΣΟΚ και ο οποίος υπήρξε εκ των προπομπών της εποχής της αστακομακαρονάδας, διότι μολονότι βουλευτής του Συνασπισμού ερχόταν στη Βουλή με διθέσιο decapotable – ιαπωνικό, όχι τίποτα σπουδαίο, αλλά για τα μέτρα της εποχής ήταν πρωτοφανές.

Οι γνώσεις του κ. Γαλανού περί τα οργανωτικά πρέπει να είναι ευρύτατες, δεδομένου ότι πέραν των δύο προαναφερθέντων κομμάτων έχει περάσει από το ΚΚΕ (η αφετηρία του), το Αρμα Πολιτών και το Κίνημα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού του ΓΑΠ. Κατά συνέπεια, αν έχω μαντέψει σωστά και το όνομα του κόμματος είναι «Αλίμονό μας», η επιλογή είναι εύστοχη. Περιμένω, ωστόσο, να δω στις επάλξεις και εκείνον τον σύμβουλο της κ. Καρυστιανού, έναν πρόσχαρο ηλικιωμένο καθηγητή, που είχε σπεύσει πρώτος να χαιρετίσει την κάθοδο της κ. Καρυστιανού στην πολιτική και μας μιλούσε με απαράμιλλη ευγλωττία και καθαρή άρθρωση για το «θηρίον» και το 666…