Το μπούμερανγκ του Μαξίμου

Η εφημερίδα αυτή με ρεπορτάζ πολύ έγκαιρα έχει περιγράψει τον κίνδυνο για την κυβέρνηση να μετατραπούν οι εθνικές κάλπες σε κάλπες ευρωεκλογών.

Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα μια μεγάλη ψήφο διαμαρτυρίας να επιμερίζεται σε πολλά κόμματα, η κυβέρνηση να σημειώνει χαμηλές δημοσκοπικές πτήσεις α λα 2024 και άρα να χάνει το δικό της πρόκριμα σε σχέση με μία κυβερνητική νέα θητεία. Με τον συνήθη αλαζονικό τρόπο υπήρξαν κυβερνητικά στελέχη που είτε υποτίμησαν την παραπάνω ανάλυση είτε την παρέκαμψαν.

Και τώρα στο παρά πέντε

φτάνουμε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός να αναλύει μια στρατηγική πρώτης κάλπης και να θέτει όλα τα διλήμματα προ των πυλών για τους αντιπάλους και τους συντρόφους του. Το δε γεωπολιτικό περιβάλλον το οποίο επίσης στερεοτυπικά οι κυβερνητικοί περιγράφουν ως επισφαλές – και άρα συσπειρωτικό σε σχέση με τη δική τους κυβέρνηση – στον βαθμό που δεν θα έχει μια τρέχουσα κλιμακούμενη εμπλοκή στη Μέση Ανατολή θα μπορεί εκ νέου να αποδεσμεύσει τις εκλογικές συμπεριφορές να εκφραστούν απερίσπαστα από πολέμους και αποσταθεροποιήσεις.

Την ίδια ώρα μια τέτοια συνθήκη θα μετατοπίσει τις συζητήσεις στο εσωτερικό των κυβερνητικών πολιτικών. Για παράδειγμα στην ακρίβεια ή στα θεσμικά ζητήματα στα οποία η κυβέρνηση όχι απλώς έχει μείνει μετεξεταστέα αλλά ελέγχεται και ως προβληματικότερη των τελευταίων χρόνων. Μια κάλπη που θα μοιάζει με τις ευρωεκλογές του 2024 βεβαίως θα προϋποθέτει και αντιπάλους που δυνητικά θα μπορούν να ανταγωνιστούν τη Νέα Δημοκρατία τουλάχιστον στο κομμάτι της διαμαρτυρίας. Και η κυβέρνηση κάνει τα πάντα νομίζοντας πως μπορεί να ενοποιήσει τους πολιτικούς της αντιπάλους κάτω από τη στέγη του «χάους», ενώ στην πραγματικότητα αυτό το δίλημμα πλέον δεν τίθεται όταν η ίδια προσπαθεί καθημερινά να εξηγήσει πόσο σταθερή και δυνατή είναι η χώρα δημοσιονομικά και οικονομικά και άρα πόσο ασφαλής είναι ακόμα και σε πολιτικές περιδινήσεις.

Το μπούμερανγκ ακριβώς για την κυβέρνηση είναι ότι πια και το δίλημμα κυβέρνηση – χάος δεν πιάνει και η πρώτη κάλπη όντως μπορεί να μετατραπεί σε υποδοχή δυσαρέσκειας. Κυρίως για το δικό της κοινό. Εξού και η νέα στρατηγική της για τον Σαμαρά που προσπαθεί να τον πάει απαλά αφού εκείνος απενοχοποιεί πιο εύκολα μια δεξιά διαμαρτυρία κι ένα κοινό που συναισθηματικά θα μπορούσε εύκολα να τον επιλέξει.

Αν όπως είπε ο Πρωθυπουργός – και σωστά – η πολιτική είναι για μαραθωνοδρόμους, μόνο που εκείνοι πρέπει γρήγορα να έχουν μια καλή επίδοση, αυτό σημαίνει πως η στρατηγική του Μαξίμου σήμερα είναι αδύναμη σε σχέση με την πρώτη κάλπη. Δεν υπάρχει ένα επιχείρημα α λα 2015. Εξάλλου πολλοί που ψήφισαν τότε «Ναι», σήμερα είναι δυσαρεστημένοι και πολλοί που ψήφισαν «Οχι» θέλουν να κυβερνηθούν αλλά από άλλο πολιτικό προσωπικό.

Αυτός, Αυτή, Αυτό: Ανισότητες

Εγινε επίσημα ο ολιγάρχης (κυριολεκτικά) Ιλον Μασκ, ο πρώτος τρισεκατομμυριούχος του πλανήτη. Πιο ειδικά, η αξία του ομίλου του αποτιμάται στα 1,765 τρισ. δολάρια. Αν το θέλετε πιο λαϊκά, η περιουσία του ξεπερνάει το ΑΕΠ χωρών όπως η Σουηδία ή η Σιγκαπούρη. «Trillionaire» είναι ο νέος όρος που υπερβαίνει τον «billionaire» μα το παράλογο είναι, που ξεπερνάει τα πάντα, όταν ένας μόνον άνθρωπος συγκεντρώνει τόσο πλούτο σε μια στιγμή που ο πλανήτης δοκιμάζεται από τόσες κοινωνικές ανισότητες. Και αλήθεια, πόσοι κίνδυνοι καραδοκούν από μια τέτοια ισχύ, έστω παροντική;

#Hashtag: Λυσιστράτη

Δεν ξέρω πόσο τύχη είναι και πόσο ευλογία να ανεβαίνει ιερό κείμενο στο φόντο τής – τραγικής κατά τα άλλα – επικαιρότητας του πολέμου, τόσο επίκαιρη μέσα στους αιώνες και τόσο έξοχα επικαιροποιημένη ως όπερα. Η Λυσιστράτη που είδαμε στο Ηρώδειο, διά χειρός Σταμάτη Κραουνάκη για το Φεστιβάλ Αθηνών, τα είχε όλα: συγκίνηση, γέλιο και στοχασμό. Κι αν αναρωτιέστε για την επικαιρότητα που λέγαμε και την ανακωχή (;) ΗΠΑ – Ιράν, σας παραθέτουμε τον διάλογο του λιμπρέτου:

Πρόβουλος: «Τι έγινε και ειρηνοποιήσατε, πώς τα βρήκατε, τι κάνατε;».

Λυσιστράτη: «Πράξη αισθήματος, απλού διαβήματος. Τι είναι ο πόλεμος; Γόνος του χρήματος».