Το αποτύπωμα της φετινής ΔΕΘ

Καλώς ή κακώς οι ΔΕΘ δεν απασχολούν το σύνολο των πολιτών. Ο περισσότεροι εξ αυτών τη μέρα που θα ανακοινωθούν μέτρα – πάντα αυτό γίνεται από τον εκάστοτε πρωθυπουργό, άντε την επόμενη – θα ψάξουν σε κάποιο πινακάκι να δουν αν κάποιο μέτρο επιδρά θετικά σε εκείνους. Αν υπάγονται σε κάποια ευνοούμενη κοινωνική κατηγορία. Και κάπου εκεί τελειώνει όλο. Δεν μένει τίποτα ποτέ από καμία Εκθεση εκτός από κάτι αρνητικό όπως το «λεφτά υπάρχουν» ή άλλες ατάκες

Και το διήμερο του Πρωθυπουργού, το Σάββατο και η Κυριακή, αν εξαιρέσουμε το συγκλονιστικό δυστύχημα των δύο πιλότων που εκ των πραγμάτων επισκίασε την ατμόσφαιρα ήταν και είναι εκλογικό. Και οριοθετήθηκε σε μέτρα όχι εντυπωσιακά αλλά προφανώς φιλτραρισμένα μέσα από μία στρατηγική που κοιτούσε προς δυσαρεστημένα ακροατήρια.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ορθά διαβάζει ότι οι συνταξιούχοι, ένα μέρος των δημοσίων υπαλλήλων, οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι, οι νέοι έχουν δυσαρέσκεια απέναντι στις κυβερνητικές του ημέρες. Κάθε μέτρο που ανακοινώθηκε από εκείνον ήταν ενταγμένο ακριβώς σε αυτή τη λογική. Υπάρχει όμως μια άλλη διάσταση στη φετινή διήμερη παρουσία του Πρωθυπουργού. Το γεγονός πως εκείνος επιλέγει πια τον θερμό έναντι του ψυχρού πολέμου με τον Αντώνη Σαμαρά. Μια επιλογή κλιμακούμενης εμπλοκής που καθιστά τον πρώην πρωθυπουργό ισότιμο συνομιλητή του και εγγυητή μιας ατζέντας που σύμφωνα με τον δεύτερο ο Μητσοτάκης δεν μπορεί πια να διασφαλίσει.

Η όλη χορογραφία μόνον υπέρ του Πρωθυπουργού δεν είναι. Κι όχι επειδή ο κ. Σαμαράς είναι παλιός πολιτικός και έμπειρος αλλά και γιατί κλειδώνει η αντιπαράθεση σε ένα πεδίο της πολιτικής σκηνής όπου ο δεύτερος μπορεί να μιλήσει πιο άνετα, πιο απενεχοποιημένα και πιο πειστικά. Καθόλου τυχαία ο Μητσοτάκης αποποιήθηκε της woke ατζέντας φέτος στη ΔΕΘ. Ενός πεδίου που ο Σαμαράς φροντίζει να θέτει μετ’ επιτάσεως στο τραπέζι. Το ίδιο και τα εθνικά ζητήματα ή το μεταναστευτικό. Κατεξοχήν ατζέντες στις οποίες μια δεξιά εκφώνηση έχει το προβάδισμα και δεδομένου πως το συνολικό ρεύμα στην Ευρώπη προφανώς δεν κινείται προς το πολιτικό Κέντρο.

Η 90η ΔΕΘ από Εκθεση μέτρων και παροχών μάλλον θα μείνει για το μπρα ντε φερ Μητσοτάκη – Σαμαρά. Η στήλη φαντάζεται πως μάλλον αυτό δεν είναι θετικό για το Μέγαρο Μαξίμου. Μια πετυχημένη στρατηγική δεν θα ήταν αυτή που θα αγνοούσε τις διαρροές από τη ΝΔ προς τα διάφορα γεωγραφικά και πολιτικά κοινά. Θα ήταν όμως αυτή που θα δημιουργούσε θετικό σοκ με όρους όντως ανάταξης της καθημερινότητας. Η εικόνα απλώς διαχείρισης μιας στατικής συνθήκης, δεν προσθέτει δυναμική στην κυβέρνηση.

«Ωραία που τα λες μα έλα που σε ξέρω», είπε επικαλούμενος τον στίχο του Κώστα Φασουλά («Δίδυμα Φεγγάρια») ο Κυριάκος Μητσοτάκης απευθυνόμενος στον Αλέξη Τσίπρα. Μάλλον για να τον συνδέσει με το 2015-2019 και να τρομάξει το Κέντρο που σταθερά παραμένει καχύποπτο με τον επικεφαλής της ΕΛΑΣ. Μια τακτική που δεν ακούγεται τόσο πειστική, δεδομένης της επταετίας ΝΔ που έχει μεσολαβήσει, αλλά και των άλυτων θεμάτων που ταλανίζουν το μέσο λαϊκό σπίτι. Ο Τσίπρας μπορεί να έχει θέμα με την αξιοπιστία του αλλά και ο Μητσοτάκης έχει θέμα με την αποτελεσματικότητά του.

Σαν χθες, το 1999, έγινε ο φονικός σεισμός στην Αττική. Πού ήσασταν αλήθεια εκείνη την 7η Σεπτέμβρη; Ο γράφων ήταν σπίτι και θυμάται έντονα πως στην πλατεία με τον φοίνικα που βγήκε ο κόσμος έντρομος, του έκανε εντύπωση πως τόσα χρόνια δεν ήξερε τους γείτονές του. Ο σεισμός βέβαια είχε και τραγικό απολογισμό λόγω του εργατικού δυστυχήματος της Ρικομέξ. Και χιλιάδες σπίτια για καιρό είχαν ένα σήμα απέξω με μπογιά αν είχαν υποστεί ζημιές. Κάτοικοι στην Πάρνηθα έμειναν για χρόνια σε προσωρινές κατοικίες. Σχεδόν το είχαμε ξεχάσει αυτό. Το δε γεγονός ακολούθησε η κλασική διαμάχη της κοινότητας των σεισμολόγων. Είκοσι επτά χρόνια μετά μια συζήτηση για την αντισεισμική θωράκιση σπιτιών και εργασιακών χώρων θα ήταν υποχρεωτική.