Τη βάρκα λεν Μαρίτσα

Οι άνθρωποι διαμαρτύρονται για τη Γάζα, και πολύ καλά κάνουν. Ποιος μπορεί να μείνει ασυγκίνητος όταν σκοτώνονται παιδιά; Βέβαια, οι ίδιοι άνθρωποι βλέφαρο δεν κούνησαν όταν μαθεύτηκε ότι οι χαμασίτες στραγγάλισαν τον 4χρονο Αριελ Μπίμπας και τον ενός έτους αδερφό του που κρατούσαν ως ομήρους. Ούτε για κανένα από τα παιδιά που δολοφονήθηκαν στο μακελειό της 7ης Οκτωβρίου, τη μεγαλύτερη σφαγή Εβραίων μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Καλά τώρα· έχουμε συνηθίσει την επιλεκτική ή κομματική ευαισθησία. Οι νεκροί της Μαρφίν, οι άνθρωποι που κάηκαν στο Μάτι, τα θύματα της 7ης Οκτωβρίου είναι νεκροί

που ξεβολεύουν, που δεν υπηρετούν συγκεκριμένα ιδεολογικά αφηγήματα. Και αποσιωπώνται ή, τουλάχιστον, δεν εγείρουν δημόσιες διαμαρτυρίες. Για τους φορείς ιδεολογιών από συγκεκριμένους χώρους, το να κατεβάζουν τον κόσμο στον δρόμο ή να τον ανεβάζουν στα κάγκελα είναι θέμα υπαρξιακό. Για άλλους δεν είναι. Ας πρόσεχαν· οι άλλοι.

Ωστόσο, έχω την εντύπωση ότι το κίνημα Free Gaza έχει αρχίσει να προσομοιάζει με χάπενινγκ. Βεβαίως, είναι κι αυτό στοιχείο μιας διαμαρτυρίας. Στοιχείο όμως. Οχι η ταυτότητά της. Γκατζετάκια, μαντιλάκια, σκουλαρικάκια, καρφιτσάκια, όλα αυτά που, κατά τη γνώμη μου, τρέφουν περισσότερο τις εντυπώσεις και λιγότερο έως καθόλου την ουσία.

Θα παρακάμψω τις «παραστάσεις» του περσινού καλοκαιριού με τους αποκλεισμούς των κρουαζιερόπλοιων από το Ισραήλ ή τους τραμπουκισμούς εναντίον Εβραίων, όπως αυτή στην ταβέρνα Αξιώτισσα στη Νάξο. Και θα μείνω λίγο στον πυρήνα, τη «ναυαρχίδα» του Free Gaza, τη Flotilla, τον στολίσκο δηλαδή που τραβάει προς Γάζα για αποστολή βοήθειας, στην ουσία για συμβολικούς λόγους (πόση ανθρωπιστική βοήθεια μπορεί να μεταφέρει ένα μικρό τσούρμο από καΐκια;).

Τι πλοία της χαράς είναι αυτά; Τι τραγούδια και χοροί στα καταστρώματά τους; Για γενοκτονία διαμαρτύρονται, πού το βρίσκουν αυτό το κέφι; Εβλεπα σε κάποιο reel δύο κορίτσια της αποστολής τα οποία διαμαρτύρονταν για τη σύλληψη των δύο ηγετών τους· χορεύοντας και τραγουδώντας μέσα στην τρελή χαρά. Και στο τέλος τυλίχθηκαν με μια παλαιστινιακή σημαία που έγραφε Free Thiago και έβγαλαν τα τοπάκια τους. Ή τα σορτσάκια τους. Ε, από τότε που το είδα τραγουδάω «πειραγμένους» τους στίχους του Κώστα Γεωργουσόπουλου στο τραγούδι του Βασίλη Κουμπή.

«Την τράτα λεν Μαρίτσα, τη σκούνα Βαγγελή, Σουλτάνα τη φλοτίλα, τη βάρκα Παντελή». Εντάξει, η αισιοδοξία και η χαρά δυναμώνουν κάθε αγώνα, αλλά, στην πράξη, η απόσταση από τον «χάχα» είναι πολύ μικρή και πολύ θολή. Κι αυτός ο Thiago Avila, o «φλοτάρχης» ας πούμε, έχει την περφόρμανς στη φύση του. Οδηγήθηκε στο δικαστήριο του Ashkelon. Με τα χέρια πισθάγκωνα. Η χαρακτηριστική στάση του ανθρώπου που του έχουν φορέσει χειροπέδες. Ομως, δεν του είχαν βάλει χειροπέδες. Από μόνος του τα είχε έτσι. Προς δημιουργία εντυπώσεων. Τι σημασία έχει η αλήθεια στην εποχή των εντυπώσεων; Ακόμη και στον αγώνα. Διότι εκεί που κρεμούσαν οι καπεταναίοι τα άρματα, κρεμούν οι «ακτιβιστές» τις εντυπώσεις.

Α, κυρία, κυρία, αυτό με τις ντεμέκ χειροπέδες το έχω ξαναδεί. Το έχει κάνει η Αλεξάντρια Οκάσιο – Κορτέζ σε διαδήλωση στη Νέα Υόρκη.

«Σαν πας στο δημαρχείο…

«…και ‘ρθεις με το καλό, φέρε μου μια καφίγια να δέσω στον λαιμό». Αφού το ξεκίνησα σήμερα με διασκευές, έτσι και θα το συνεχίσω. Ηρθε και η σειρά του Πέτρου Κωνσταντίνου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να κάνει τη θητεία του, ως δημοτικός σύμβουλος, στον Δήμο της Αθήνας. Εβαλε ο άνθρωπος τα καλά του, πέταξε δηλαδή μια καφίγια στους ώμους, και πήγε να «ορκιστεί». Να «δηλώσει δηλαδή, επικαλούμενος τη συνείδηση και την τιμή του, ότι θα είναι πιστός στην Ελλάδα και θα υπακούει στο Σύνταγμα και τους νόμους». Εκείνος όμως ορκίστηκε στο εργατικό κίνημα, στον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα, στο «όχι τα κέρδη τους πάνω από τις ζωές μας» και στη λευτεριά στην Παλαιστίνη.

Και καλά ο Κωνσταντίνου. Θεωρώ ότι είναι παγιδευμένος στον γραφικό κι ανερμάτιστο εφηβικό επαναστατισμό. Ο αντιδήμαρχος κ. Γιάνναρος που υπέγραψε το πρακτικό ορκωμοσίας, στο οποίο αναφέρεται ο κανονικός όρκος;