Τι ημέρα κι αυτή

Η σημερινή ημέρα είναι σίγουρα στο top 5 των πιο τιμημένων ημερομηνιών της σύγχρονης Ελλάδας. Τι έχουμε δηλαδή; Μία 25η Μαρτίου, μία 28η Οκτωβρίου, μία 17η Νοεμβρίου, άντε κι ένα Χριστούγεννο με την 25η Δεκεμβρίου. Και κλείνουμε με την 3η Σεπτεμβρίου. Που και δρόμος έχει γίνει, και τουλάχιστον δύο τραγούδια. Το ένα σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου και στίχους του Ιάκωβου Καμπανέλλη

από την παράσταση «Το μεγάλο μας τσίρκο», εκείνο το ξεσηκωτικό «Τρεις του Σεπτέμβρη, μανάδες, γέροι και παιδιά, στα παραθύρια βγείτε και θωρείτε». Και το άλλο του Ηλία Ανδριόπουλου και του Μάνου Ελευθερίου, η πρώτη μεγάλη επιτυχία της Αλκηστης Πρωτοψάλτη, «Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες, τρεις του Σεπτέμβρη να περνάς».

Ημερομηνία με πολιτικό περιεχόμενο βέβαια αφού, αυτήν την ημέρα, έγινε λαϊκή και στρατιωτική εξέγερση με επικεφαλής τον Μακρυγιάννη και τον Καλλέργη, ο κόσμος μαζεύτηκε μπροστά από τα ανάκτορα – και έτσι η μέχρι τότε πλατεία Ανακτόρων μετονομάστηκε σε πλατεία Συντάγματος – και ο Οθωνας αναγκάστηκε να προχωρήσει στην έκδοση Συντάγματος. Ολα αυτά θα είχαν ξεχαστεί σήμερα, αν ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν είχε επιλέξει αυτή την ημέρα για την επίσημη παρουσίαση της ιδρυτικής διακήρυξης του ΠΑΣΟΚ το 1974. Και έτσι, έξυσε την «αρχαία σκουριά» της ημερομηνίας και στίλβωσε εκ νέου την ιστορική της λάμψη. Σαν να μας έκλεινε το μάτι υπονοώντας ότι μία η παραχώρηση Συντάγματος και μία η ίδρυση του ΠΑΣΟΚ για τη διασφάλιση της δημοκρατίας στην Ελλάδα. Τυχαίο; Αντε καλέ. Σιγά μη δεν έβαλε το χέρι του ο Κώστας Λαλιώτης. Διότι κάπως έτσι, το ΠΑΣΟΚ έγινε το κόμμα με τα πιο αναγνωρίσιμα γενέθλια. Που σημαίνει, ειδικά στα χρόνια του Διαδικτύου, μια ευκαιρία δημοσιότητας, αναφορών, εορτών και λοιπών επετειακών εκδηλώσεων. Σήμερα ας πούμε, τα σόσιαλ μίντια ξεχειλίζουν από Ανδρέα εποχής ζιβάγκο και φαβορίτας.

Πενήντα δύο ετών, λοιπόν, το ΠΑΣΟΚ κι έχω την εντύπωση ότι, μετά τα θυελλώδη νιάτα του και την κρίση στα χρόνια της ωριμότητας, έχει περιέλθει σε μια εποχή παλιμπαιδισμού. Συμβαίνει σε αυτές τις ηλικίες. Οταν βλέπεις τις ρυτίδες να γίνονται όλο και πιο βαθιές, τα δέρμα να κρεμάει και τα μαλλιά ν’ ασπρίζουν, προσπαθείς να ξαναφορέσεις τα νιάτα σου. Να στείλεις το μήνυμα ότι δεν μεγάλωσες, φήμες είναι, εσύ συνεχίζεις τον πετροπόλεμο, εξακολουθείς να είσαι στα κάγκελα, να κλείνεις τα μάτια σου στην ουσία και να δίνεις προτεραιότητα στην εντύπωση. Είναι καλό τώρα αυτό; Δεν νομίζω. Θεωρώ ότι σε αυτό το πλαίσιο υποστήριξε και την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για την εκλογή αντιπροέδρου στη Βουλή. Παρακάμπτοντας την ουσία (την τοξικότητα της συγκεκριμένης βουλευτού η οποία μοιράζει ποντικοκούραδα στο Διαδίκτυο και επιμένοντας στην εντύπωση που δημιουργεί το «Γιούργια»).

Γνώμη μου, δεν τα έχει ανάγκη αυτά τα ΠΑΣΟΚ. Η ιστορία του, του δίνει τη δυνατότητα να είναι ένα κόμμα προοδευτικό, που μπορεί να αφομοιώνει τις νέες ιδέες, να κοιτάει μπροστά, αλλά να είναι συγχρόνως και στιβαρό. Και όχι να γίνεται παρακολούθημα των φωνασκούντων νηπιαγωγείων της Βουλής. Πενήντα δύο χρονών «άνθρωπος» – που λέει ο λόγος – οφείλει να έχει περισσότερη αυτοπεποίθηση. Διότι είναι το μόνο κόμμα που μπορεί να κάνει ουσιαστική και σκληρή αντιπολίτευση, χωρίς τα αβαβά του σημερινού καφενειακού αντιπολιτευτικού λόγου. Και χωρίς να συμπεριφέρεται πολιτικά ως «τέντι μπόι» διότι σαν σήμερα, το 1958, ψηφίστηκε επίσης και ο νόμος 4000 περί τεντιμποϊσμού.

Ποιο φύλο;

Σιγά μην ασχοληθώ με τον Αντώνη Σαμαρά για την αντίδρασή του ως προς την επιλογή πέραν του ενός φύλου σε κάποια φόρμα του ΕΟΠΥΥ. Θα γελάσω όμως με το σιγοντάρισμα που του κάνουν τα τάχα μου προοδευτικά κόμματα βάσει του δόγματος «Ο κροκόδειλος που θέλει να φάει τον εχθρό μου είναι φίλος μου».

Η κυβέρνηση όμως γιατί βιάστηκε να δηλώσει άμεση διόρθωση; Και τι εννοεί ο Παύλος Μαρινάκης όταν δηλώνει ότι όσο υπάρχει αυτή η κυβέρνηση τα φύλα θα είναι δύο; Δεν είναι θέμα επιστήμης δηλαδή, αλλά τι θα «γεννήσει» κάθε φορά η γκαστρωμένη κάλπη;