Τι είναι η academia;

Την ώρα που η πανεπιστημιακή αυθεντία στην παραγωγή/διάδοση της γνώσης κινδυνεύει από τις εφαρμογές της τεχνητής νοημοσύνης.

Την ώρα που ο συνταγματικά κατοχυρωμένος ρόλος των πανεπιστημίων έχει τεθεί υπό αναθεώρηση.

Την ώρα που οι πολιτισμοκοινωνικές ανισότητες χτυπάνε δυνατά το καμπανάκι των κινδύνων για την επιστημονικο-επαγγελματική αποκατάσταση των αποφοίτων.

Την ώρα που η αξιοκρατία και η αξιολόγηση έχουν αποδειχτεί έννοιες και πρακτικές που ερμηνεύονται α λα καρτ και κατά το δοκούν των ισχυρών παικτών.

Την ώρα που οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι πλήρους κι αποκλειστικής

Την ώρα που οι ακαδημαϊκές ελευθερίες κινδυνεύουν σε παγκόσμιο επίπεδο από τη θύελλα της ισοπεδωτικής παγκοσμιοποίησης [τύπου MAGA], που δεν ξέρω πόσο συμβατές είναι με τη λογική των ΝΠΠΕ.

Την ώρα που η εξωστρέφεια [και για λόγους διπλωματίας και εξωτερικής πολιτικής] είναι το ζητούμενο της ανώτατης εκπαίδευσης για τη χώρα [και όχι οι εσωστρεφείς ανταγωνισμοί και μικροεξουσίες των διαφόρων ομάδων πίεσης ή συμφερόντων].

Την ώρα που η διαπλοκή [και η διαφθορά;] έχουν «ποτίσει» όλους τους θεσμούς [δημόσιου και ιδιωτικού τομέα], υπονομεύοντας κάθε μεταρρύθμιση υπέρ του δημοσίου συμφέροντος.

Την ώρα που το δημογραφικό πρόβλημα ερημώνει την ελληνική Περιφέρεια, με κύριο αρνητικό παράγοντα τη φυγή των νέων [φοιτητών κ.λπ.] προς το Κέντρο [Αθήνα/Θεσσαλονίκη].

Αυτή την κρίσιμη ώρα εμφανίστηκαν τα ΝΠΠΕ

Τα οποία δηλώνουν ότι:

– Θ’ αναβαθμίσουν τις πανεπιστημιακές σπουδές.

– Θα προσφέρουν νέες [μόνο χρήσιμες;] γνώσεις.

– Θα ικανοποιήσουν το όνειρο κάθε γονιού το παιδί του να γίνει γιατρός και δικηγόρος [είτε αξίζει, είτε όχι, είτε έχει προοπτική, είτε όχι;].

– Θ’ απορροφήσουν τους διδάκτορες που αδικήθηκαν από τα δημόσια ΑΕΙ του νεποτισμού και της οικογενειοκρατίας.

– Θα γεμίσουν την πλατεία Ομονοίας και την πλατεία Συντάγματος με φοιτητές που θα γνωρίζουν αγγλικά και θα διαπρέψουν, μόλις αποφοιτήσουν, στα πανεπιστήμια της Ευρώπης [sic].

Εκείνη την εξαίσια ώρα

Ηρθε η απόφαση του Γ’ Τμήματος του ΣτΕ για να προσγειώσει όλους, αφελείς και πονηρούς, στην κερδώα τσαπατσουλιά της εφαρμογής τής [έτσι κι αλλιώς έωλης] νομοθεσίας.

Τα ΝΠΠΕ δεν φυτρώνουν σαν λουλούδια που θα καλλωπίσουν τους κήπους της γνώσης και της έρευνας.

Δεν τραβάνε προς τα πάνω τα πολλές φορές λιμνάζοντα δημόσια ΑΕΙ.

Δεν καλλιεργούν κάποιο υψηλό ήθος [χωρίς βία και καταλήψεις;] που θα αναχαιτίσει την ακαδημαϊκή ανυπακοή.

Δεν προωθούν τους άξιους δασκάλους και ερευνητές μέσα από διαφανείς διαδικασίες.

Δεν εντάσσονται σε κάποιον εθνικό χωροταξικό σχέδιο ανάπτυξης [μάλλον επιτίθενται στα περιφερειακά και ακριτικά πανεπιστήμια].

Δεν συμβαδίζουν με τις πραγματικές επιστημονικές/επαγγελματικές ανάγκες της χώρας [κι άλλες Νομικές σχολές; Κι άλλες Ιατρικές;].

Δεν εγγυώνται μία καλύτερη επαγγελματική αποκατάσταση.

Οι εντοπισθείσες από το ΣτΕ παρατυπίες δεν αποτελούν απλές προχειρότητες [για τις οποίες πρέπει ν’ απολογηθούν και να παραιτηθούν οι αρμόδιοι], αλλά απο-δεικνύουν για μία ακόμα φορά ότι η [μη-δημόσια] ανώτατη εκπαίδευση στην αντίληψη μερικών είναι ένα κακοφτιαγμένο εμπόρευμα, όπου το προσεγμένο και διαφημιζόμενο αμπαλάζ του, θα κρύβει [για πάντα;] το μη αξιόλογο περιεχόμενό του.

Το πρόβλημα αυτή την ώρα δεν είναι τόσο ιδεολογικό, όσο αξιακό.

Οσες φωτογραφίες κι αν αναρτούν σε πληρωμένες καταχωρίσεις στις εφημερίδες οι  εκφραστές αυτής της λογικής, η academia, ιστορικά και παραδοσιακά, δεν ταυτίζεται με τις εγκαταστάσεις στους παράδρομους της οδού Ακαδημίας.

Αυτό ας το κατανοήσουν, πρωτίστως, οι κακώς πληροφορημένοι ή εξαπατηθέντες γονείς και φοιτητές.

Ο καθηγητής Γιάννης Πανούσης είναι πρώην υπουργός