Τι είδους κάλπες θα έχουμε;

Από τον προσεχή Απρίλιο θα μετράμε προεκλογικά αντίστροφα. Ακόμη κι αν η τετραετία της παρούσας κυβέρνησης εξαντληθεί μιλάμε για έναν γεμάτο χρόνο. Εδώ δεν θα δοκιμαστούν απλώς τα πολιτικά σχέδια των κομμάτων, ακόμη και εκείνων των χώρων που είναι σήμερα σε διαμόρφωση. Θα δοκιμαστεί και ένα είδος αντοχής που δεν έχει να κάνει με προσωρινές φθορές ή με τακτικές νίκες. Εχει περισσότερο να κάνει με το προγραμματικό βάθος και τον τρόπο που τα κόμματα εκπροσωπούν σταθερά κοινωνικές ομάδες.

Η κυβέρνηση σήμερα έχει τριγμούς σε τρία πράγματα. Στο θέμα της ακρίβειας για το μέσο νοικοκυριό. Στη

Την ίδια ώρα, το συγκριτικό πλεονέκτημα της ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι η υπαρκτή πρόταση εξουσίας που έχει σε αντίθεση με τους πολιτικούς της αντιπάλους. Και εδώ το ερώτημα είναι αν ιεραρχείται σήμερα από τους πολίτες απλώς η διακυβέρνηση της χώρας ή και η ποιότητά της. Σύμφωνα με τη μέτρηση της GPO χθες βέβαια εδώ εντοπίζεται μια αντίφαση: Ενώ στην πρόθεση και την εκτίμηση ψήφου η ΝΔ προηγείται άνετα, την ίδια ώρα το ποσοστό των πολιτών που θέλουν να εκλεγεί μια άλλη κυβέρνηση είναι πλειοψηφικό (67,9% έναντι ενός 29,8% που απαντάει πως θέλει να παραμείνει η ίδια κυβέρνηση).

Στις μετρήσεις βέβαια, πάντα χωράει μια αποσαφήνιση μιας και ακόμη και εκείνοι που θέλουν μια άλλη κυβέρνηση δεν ξεκαθαρίζουν αν αυτή θα έχει πάλι πλειοψηφική δύναμη τη ΝΔ. Οπως και να έχει, η Πολιτική είναι μαραθώνιος και μέλλει να δούμε αν θα έχουμε εκλογές «ακρίβειας και πορτοφολιού» ή μια μάχη κάλπης πιο συνολικών θεσμικών διακυβευμάτων όπως τα θέτει η αντιπολίτευση (π.χ. Δικαιοσύνη). Στην πρώτη περίπτωση, διορθωτικές κινήσεις ακόμη χωρούν από το Μέγαρο Μαξίμου. Στο δεύτερο απαιτούνται συνολικότερες τομές.

Προφανώς το «κυβέρνηση ή χάος» δεν επαρκεί από τη μεριά της ΝΔ αφού δεν βρίσκεται στην αυγή της διακυβέρνησής της αλλά έχει πια ευρύ αποτύπωμα ικανό να αξιολογείται από τον μέσο πολίτη. Μια άλλη ανάγνωση είναι πως οι πρώτες τουλάχιστον κάλπες, θα είναι καταγραφή δυνάμεων. Σε αυτό το ενδεχόμενο, θα μπει ένα άλλο δίλημμα.

Η σύνθεση της κυβέρνησης και οι πιθανές συμπράξεις. Δεν θα μπει στον πειρασμό η στήλη να αρχίσει τα σενάρια που έτσι κι αλλιώς κουράζουν. Θα πούμε μόνον πως οι συμπορεύσεις συνήθως απαιτούν και μια προπαρασκευή ώσμωσης και πως κάτι τέτοιο διευκολύνει μια κοινή παρουσία εντός Βουλής ή και μια σειρά συγκλίσεων σε ειλικρινές πολιτικά έδαφος. Οι εν αναμονή χώροι, δεν αλλάζουν όλα αυτά τα δεδομένα. Θα ανασυνθέτουν απλώς τις δυναμικές.

Η εποχή που το τραγούδι φτιαχνόταν από τον δημιουργό, δοκιμαζόταν στον κύκλο του και μέσω του δίσκου πήγαινε στο μαζικό κοινό, πέρασε ανεπιστρεπτί. Ηδη η περίπτωση του Παντελίδη έμελλε να σπάσει αυτή τη σειρά και αδιαμεσολάβητα ο δημιουργός πάει στο κοινό μέσω του Ιντερνετ. Τώρα βέβαια με τη νίκη του Akyla για την Eurovision και το ευρηματικό του τραγούδι που θα διαγωνιστεί στη Βιέννη, τα πράγματα αλλάζουν πάλι. Το κομμάτι μοιάζει φτιαγμένο για το TikTok. Και κάνει και μια υπόγεια σάτιρα στον καταναλωτισμό των Μέσων. Οπως και να ‘χει, ενδιαφέρον.

Κάποια στιγμή θα έχει ζουμί να συζητήσουμε για τον συνδικαλισμό στην Ελλάδα. Για όλες τις όψεις του. Και εκείνο το μέρος του που είναι οργανικό κομμάτι του κράτους και που με μια γραφειοκρατική απλώς αναπαραγωγή απομακρύνεται από κάθε εργασιακή σοβαρή εκπροσώπηση. Στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης, μια σειρά πρωτοβάθμιων ή δευτεροβάθμιων οργάνων, εξάλλου, κατέληξαν σε ιμάντες μικροσυμφερόντων, απονεκρώθηκε κάθε συλλογική διαδικασία και συμμετοχή. Η όλη εξέλιξή τους, προφανώς όχι όλων, ήταν μία από τις αιτίες για την αποστροφή των εργαζομένων στον συνδικαλισμό, που τον είδαν πια ως κομμάτι της εξουσίας ή ως μια επιπρόσθετη δομή πελατειακού κράτους. Απλώς τη συζήτηση πρέπει να την κάνει ο κόσμος της εργασίας.