Τι έχει μετανιώσει ο Σαμαράς

Τι έχει μετανιώσει ο Σαμαράς

Απορίες προξένησε σε αρκετούς η σιωπή της κυβέρνησης στην από του βήματος της Βουλής έμμεση αναφορά του προέδρου Αντώνη (Σαμαρά) στην παρακολούθησή του με το Ρredator (τουλάχιστον…). Ο πρόεδρος Αντώνης είπε με αυστηρό ύφος «οι υποκλοπές αφορούν κι εμένα προσωπικά», αλλά η άλλη πλευρά, λέξη. Ανάσα. Κανείς δεν τόλμησε να του αντιτείνει ένα «τι λες, πρόεδρε, είναι δυνατόν; Εσένα που σε είχαμε κορόνα στο κεφάλι μας;

Πρόεδρο και πρωθυπουργό;». Τίποτε. Σαν να ήταν μια κουβέντα στον αέρα. Και πολύ σωστά, θα σημειώσω, δεν αντέδρασε κάποιος.

Διότι ο πρόεδρος Σαμαράς ενημερώθηκε και αυτός δι’ επιστολής από την αρμόδια ανεξάρτητη Αρχή ότι τον παρακολουθούσαν. Κι εγώ που διαθέτω τον πλήρη κατάλογο με τους 116 παρακολουθουμένους με ονόματα και διευθύνσεις μπορώ να το επιβεβαιώσω. Στη σχετική λίστα, λοιπόν, ο υπό παρακολούθηση πρώην πρωθυπουργός φέρει τον αριθμό 59, ως διεύθυνση αναφέρεται το γραφείο του στο Κολωνάκι, και το τηλέφωνο που δέχτηκε την επίθεση του μολυσμένου λογισμικού είναι το κινητό που συνήθως χρησιμοποιεί. Η δε παρακολούθησή του, σύμφωνα με τον σχετικό κατάλογο, είχε δίμηνη διάρκεια, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 2021.

Για λόγους που εκείνος γνωρίζει, ο πρόεδρος Αντώνης ακολούθησε την τακτική και πολλών μελών της κυβέρνησης, και στελεχών του Μεγάρου Μαξίμου, και δεν υπέβαλε μηνυτήρια αναφορά, όπως είχε δικαίωμα, στον Αρειο Πάγο. Και όπως έπραξε ο Νίκος Ανδρουλάκης και κατέληξε στην καταδίκη της συμμορίας του Predator με 126 χρόνια φυλακή.

Σήμερα, και μετά τα όσα είπε την Πέμπτη στη Βουλή, είμαι βέβαιος πως το έχει μετανιώσει…

Γιατί τον παρακολουθούσαν

Γιατί όμως το σύστημα αποφάσισε να παρακολουθήσει τον πρόεδρο Αντώνη το διάστημα Ιουλίου – Αυγούστου 2021; Τι ήταν αυτό το εξαιρετικό που έκανε ο πρόεδρος και προκάλεσε την «προσοχή» της παρακρατικής συμμορίας, για να το πω όσο πιο κομψά γίνεται; Την απάντηση τη δίνει το Διαδίκτυο, στο οποίο εντρύφησα αρκετά, πριν ασχοληθώ με το θέμα. Ο Αντώνης Σαμαράς λοιπόν, εκείνη την περίοδο και στον απόηχο των όσων έκανε τους προηγούμενους μήνες στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου η Τουρκία με τα ερευνητικά της σκάφη, ασκούσε σκληρή κριτική στην κυβέρνηση Μητσοτάκη διότι θεωρούσε πως η πολιτική του «κατευνασμού» της γειτονικής χώρας δεν οδηγεί πουθενά.

Οπως έλεγε τότε, η Ελλάδα πρέπει να βασίζεται στην «αποτροπή» για να αποφύγει τετελεσμένα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Παράλληλα εξέφραζε επιφυλάξεις για τον διάλογο με την Τουρκία και τασσόταν υπέρ της άμεσης έναρξης ερευνών για υδρογονάνθρακες.

Γιατί τον παρακολουθούσαν; Προφανώς για να δουν αν αυτές οι απόψεις είχαν ακροατήριο στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝουΔου. Αλλη αιτία εγώ δεν βλέπω. Αν υπάρχει κάποια άλλη, εδώ γύρω είναι αυτοί που έδωσαν την εντολή, να μας το εξηγήσουν…

Σημεία και τέρατα

Θέλω να αγιάσω, κάτι που το θεωρούσα από πάντα «εύκολη υπόθεση», καθότι Παπα…Χρήστος, ωστόσο δεν με αφήνουν. Δηλαδή, πώς δεν με αφήνουν; Με «κεντρίζουν». Ακούω πράγματα, όχι «φωνές», που με βγάζουν από τα ρούχα μου. Για δουλειές που «στήνονται» και παιχνίδια με σημαδεμένη τράπουλα. Για το αόρατο χέρι που δίκην χειρίστης μαριονέτας κανονίζει τα πάντα όλα. Πως ό,τι γίνεται, για να υλοποιηθεί, πρέπει να περάσει από τον πάγκο.

Σε θλιβερό καθήκον βρέθηκα στο μέσον της εβδομάδας, στον «αποχαιρετισμό» του Γιώργου Βότση, στο Α’ Νεκροταφείο, κι άκουγα κάποιον για κανένα τέταρτο, με «γνώση» υποτίθεται του παρασκηνίου, να μου περιγράφει τέρατα και σημεία. Ειδικά στα δημόσια έργα. Ακουγα, άκουγα, στο τέλος δεν άντεξα.

– Αυτά που μου λες, γιατί μου τα λες; ρώτησα χαλαρά.

– Για να γράψεις κάτι. Οποιον και να ρωτήσεις θα σου πει πως αυτό που συμβαίνει σήμερα δεν έχει προηγούμενο στα πενήντα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Και υπάρχουν και στοιχεία.

Η συζήτηση διεκόπη μάλλον απότομα, όταν μονολεκτικά ανέφερα τη λέξη «Ευελπίδων». Με κοίταξε με απορία και όταν τον ρώτησα γιατί, αφού τα γνωρίζει όλα αυτά, δεν επισκέπτεται έναν εισαγγελέα να τα καταγγείλει, μου γύρισε την πλάτη και αποχώρησε. Υποθέτω εκνευρισμένος, αλλά ποσώς με ενδιαφέρει το γεγονός.

Επιτέλους με όλους αυτούς που κάπου άκουσαν κάτι για κάποιον, αλλά όταν έρχεται η στιγμή της αλήθειας δεν έχουν τίποτε να σου αναφέρουν πέρα από φήμες και ξανά φήμες…

Κάποια στιγμή θα σκάσει

Επί του προκειμένου, μικρή σημασία θα είχε αν το πράγμα έμενε στους εντός των τειχών, αυτά τα 2.000-3.000 άτομα που συναποτελούν το μικρό χωριό που ονομάζεται Αθήνα και είναι πολιτικοί, δημοσιογράφοι, παράγοντες, σουλατσαδόροι, «διαμεσολαβητές», κουμανταδόροι. Αλλά εδώ το πράγμα έχει πάρει διαστάσεις τυφώνα. Οπου σταθείς κι όπου βρεθείς, δεν ακούς τίποτε άλλο, παρά για κάποιον που τα «έπιασε», για κάποιον άλλον που πήρε τόσα για να μεσολαβήσει υπέρ κάποιου άλλου, για έναν τρίτο που άκουσε (και το βεβαιώνει, λες και ήταν μπροστά στη συναλλαγή) ότι δόθηκαν τόσα για μια δουλειά που πήρε κάποιος από το Δημόσιο.

Εχω ακούσει κι εγώ πολλά, και για πολλούς, με την κλίμακα και τα ποσά, όπως και τα ποσοστά, να ανεβαίνουν από κάτω προς τα πάνω. Αλλά πόση αξία μπορεί να έχουν αυτά όλα, όταν δεν συνοδεύονται από αποδείξεις;

Το κακό πάντως έχει γίνει. Η γενική πεποίθηση είναι ότι ζούμε σε μια διεφθαρμένη χώρα, την οποία κυβερνάει μια διεφθαρμένη πολιτική τάξη, η οποία ζει εις βάρος της κοινωνίας διότι απομυζά τον κόπο του ελληνικού λαού. Πέφτουν στο καπάκι και οι αποκαλύψεις για σκάνδαλα τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ να επιβεβαιώσουν αυτό που πιστεύουν οι πολλοί, έτσι, από «αίσθηση», και δένει κανονικά το γλυκό. Αυτό είναι τεράστιο πρόβλημα, να ξέρετε. Κι όσο δεν δίνονται πειστικές απαντήσεις, αλλά πολλαπλασιάζονται τα ερωτηματικά, το πρόβλημα θα διογκώνεται. Και κάποια στιγμή θα σκάσει με κρότο. Δεν μπορεί…

Το φαινόμενο του Λιβάνου

Βιβλίο άκρως επίκαιρο θα εισηγηθώ για σήμερα – επίκαιρο λόγω του πολέμου. Επιγράφεται «Λίβανος – Μια ξεχωριστή χώρα» και υπογράφεται από τον πολύπειρο διπλωμάτη Δημήτρη Κούρκουλα (στο παρελθόν, μεταξύ 2012-2015, είχε χρηματίσει και υφυπουργός Εξωτερικών). Τι αφορά το βιβλίο του κ. Κούρκουλα, πέραν του προφανούς που απορρέει από τον τίτλο του; Μια απόπειρα να εξηγηθεί το φαινόμενο αυτής της χώρας, η οποία είναι τόσο κοντά στην Ελλάδα, υπάρχουν ακόμη Ελληνες εκεί, αλλά και τόσο μακριά. Στο μέσον μιας πολυεπίπεδης κρίσης, την οποία πολλές φορές πληρώνει χωρίς να έχει την παραμικρή ευθύνη.

Ο συγγραφέας που ανατέμνει με αντικειμενικό και ιδιότυπο τρόπο τη χώρα διατείνεται ότι ο Λίβανος στην πραγματικότητα είναι… εφτάψυχος, αφού έχει επιβιώσει από αλλεπάλληλες χρεοκοπίες, μια τρομακτική έκρηξη που κατέστρεψε τη μισή Βηρυτό, σφαγές αμάχων, εμφυλίους και ένα πολιτικό σύστημα το οποίο – προσέξτε – βασίζεται στην ύπαρξη 18 (!!!) αναγνωρισμένων θρησκειών και αιρέσεων. Αναφέρεται επίσης στη Χεζμπολάχ και το τι είναι και τι δεν είναι, στην ισχυρή ελληνορθόδοξη κοινότητα και απαντά στο ερώτημα αν μπορεί, μετά τον ορυμαγδό των αλλεπάλληλων πολέμων στην περιοχή, ο Λίβανος να συμφιλιωθεί με το Ισραήλ.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο και είναι μια σοβαρή «εικόνα» της Μέσης Ανατολής, μέσω της παρουσίασης του «φαινομένου», όπως προανέφερα, Λίβανος.