Τι δεν ξεχνά ο Ανδρουλάκης

Ο αρχηγός Μάο (Τσετούνγκ) είχε πει κάποτε «μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση», και τη βρήκα την αναφορά υπέροχη προκειμένου να συνοψίσει τις αντιδράσεις της ΝουΔου στην απόφαση του Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ να μη συνεργαστεί μετεκλογικά με το νυν κυβερνών κόμμα. Κοπετός, θρήνος και οδυρμός έχει πέσει. Αυτοί που μέχρι χθες μας έλεγαν ότι η ΝουΔου είναι πρώτο κόμμα, καλπάζει και πως όποτε προκηρύξει εκλογές θα τις κερδίσει άνετα, με αυτοδυναμία, τώρα μας λένε

ότι η πασοκοαπόφαση είναι τεράστιο λάθος. Ο φουκαράς ο κυβερνητικός εκπρόσωπος που κουβαλάει κάθε μέρα το βάρος της γραμμής, κυκλοφόρησε την… «είδηση» την οποία ασμένως υιοθέτησαν τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης, έντυπα και ηλεκτρονικά, ότι… ο Δούκας είναι ο νικητής του Συνεδρίου. Διότι αυτός ήταν που επέβαλε στον Ανδρουλάκη τη γραμμή της μη συνεργασίας με τη ΝουΔου, λες και ο Ανδρουλάκης είχε ποτέ εκφράσει τη βούληση να συνεργαστεί το ΠΑΣΟΚ με τη ΝουΔου μετεκλογικά. Πο-τέ! Και για κανένα λόγο. Γιατί ο άνθρωπος, γνωρίζει (και γνωρίζει καλά) ότι από τη συγκυβέρνηση 2012-2015 με τη ΝουΔου, μεγάλος χαμένος ήταν το ΠΑΣΟΚ. Ανέλαβε δυσανάλογα μεγάλο πολιτικό κόστος, ενώ η ΝουΔου κατάφερε να ξεφύγει και να βγει στον αφρό. Αυτά δεν ξεχνιούνται…

Η αποκάλυψη του Αδωνη

Εχει τη σημασία του πάντως το γεγονός ότι από όλους τους υπουργούς της κυβέρνησης δεν βρέθηκε άλλος να υποστηρίξει τη «γραμμή» του Μεγάρου Μαξίμου, περί του δήθεν λάθους του ΠΑΣΟΚ, παρά μόνο ο Αδωνις. Που πήγε χθες το πρωί στον ΣΚΑΪ και ανέφερε χαρακτηριστικά, τα ακόλουθα: «Η απόφαση του ΠΑΣΟΚ είναι μεγάλο πολιτικό λάθος και πολύ προσβλητική για τον λαό, γιατί για πρώτη φορά λέει ένα κόμμα με απόφαση συνεδρίου ότι δεν με νοιάζει τι θα πει ο λαός. Είναι σαν να λέει στον λαό ή θα κάνεις ό,τι θέλω εγώ ή χάος».

Πιο αποκαλυπτική δήλωση για την κατάσταση που επικρατεί στη ΝουΔου, μετά την Κυριακή, δεν μπορούσε να υπάρξει. Ο Αδωνις είπε αυτό, που οι άλλοι κρύβονται και δεν βγαίνουν να το πουν δημόσια. Οτι η αυτοδυναμία τούς έχει κουνήσει μαντίλι από καιρό, και πως μία ευκαιρία είχαν να παραμείνουν στην εξουσία μετά τις εκλογές, κι αυτή δεν ήταν άλλη από το να δηλώσει το ΠΑΣΟΚ ότι θα μετάσχει σε συγκυβέρνηση μαζί τους.

Αλλά ο Αδωνις πρέπει να απαντήσει και εκείνος σε ένα άλλο ερώτημα: αν το ΠΑΣΟΚ δήλωνε από τώρα ότι δεν θα αφήσει τη χώρα να περιπέσει στην αστάθεια που γεννάει η ακυβερνησία και θα συνεργαστεί με τη ΝουΔου, γιατί ένας κεντρώος ψηφοφόρος να ψηφίσει ΠΑΣΟΚ, και να μην ψηφίσει απευθείας τη ΝουΔου του Κυριάκου Μητσοτάκη;

Ο άγνωστος Χ της συγκυβέρνησης

Το άλλο ερώτημα στο οποίο θα πρέπει να δοθεί μια απάντηση, όχι απαραίτητα από τον Αδωνη, είναι το εξής: δεδομένης της μη αυτοδυναμίας (το παραδέχονται έμμεσα αλλά σαφέστατα, με τις επιθέσεις στο ΠΑΣΟΚ, τα κυβερνητικά στελέχη), με ποιον θα συνεργαστεί η ΝουΔου, προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία; Ποιος είναι «πρόθυμος» να το κάνει, και κυρίως, με ποιον θέλει η ΝουΔου μετεκλογική συνεργασία; (Δέκα συνεντεύξεις έχει δώσει τελευταία ο Κυριάκος ο Α’, κανείς από τους συναδέλφους μου δεν αποτόλμησε να τον ρωτήσει το συγκεκριμένο. Το «γιατί», είναι μιας άλλης τάξεως συζήτηση…)

Δεν ευελπιστώ βέβαια ότι θα απαντήσει ο Αδωνις, όπως και κανένας άλλος από το κυβερνών κόμμα. Αυτοί τώρα, έχουν άλλο έργο: αποθεώνουν τον Χάρη Δούκα ως… νικητή του Συνεδρίου, και πρέπει να στηρίξουν αυτή τη θέση, μέχρι τέλους. Αλλιώς, θα βρεθούν στη δύσκολη θέση να εξηγήσουν γιατί τρελαίνονται τόσο με το τι θα κάνει και τι δεν θα κάνει μετεκλογικά το ΠΑΣΟΚ, όταν εμφανίζονται ως κυρίαρχοι του παιχνιδιού, και έχοντες στο τσεπάκι τους την αυτοδυναμία, την οποία είναι θέμα χρόνου να κατακτήσουν. Επίσης έχασαν ό,τι είχαν και δεν είχαν στο ποντάρισμα ότι στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ θα σκοτωθούν, κι αφού αυτό δεν συνέβη, τώρα επενδύουν μήπως συμβεί κάτι μετασυνεδριακά, ώστε να συνεχιστεί το κλίμα της εσωστρέφειας στο κόμμα. Πονταρίσματα χωρίς τέλος, μήπως κάποια στιγμή τους έρθουν βολικά τα πράγματα. Αλλά δεν…

Η αποδοχή της Αννας

Ανακοινώθηκαν και τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας για τη νέα σύνθεση της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ, και πολλοί στέκονται όχι τόσο στην πρωτιά του Λευτέρη Καρχιμάκη, γιου του φίλου μου, του Μιχάλη (λογικό. Οποιος γνωρίζει τον χώρο, δεν έχει απορίες – ο Λευτέρης είναι το αναδυόμενο νέο, μεγάλο αστέρι του Κινήματος), αλλά στο γεγονός ότι η πολύπειρη Αννα Διαμαντοπούλου τερμάτισε 3η. Ελαβε 880 ψήφους, όμως το σημαντικό είναι ότι μέσα σε δύο χρόνια, κατάφερε να επαναβεβαιώσει τη θέση της στην πυραμίδα του ΠΑΣΟΚ – εκεί που όλοι την είχαν ξεγράψει, ως… «δεξιά» (ήμαρτον…) ή ως «συνομιλήτρια» του Μητσοτάκη. Κι όμως, με τη συνεπή στάση της, αυτά τα δύο χρόνια, ως υπεύθυνη πολιτικού σχεδιασμού του Κινήματος, εργάστηκε σκληρά και έκλεισε πολλά στόματα που αμφισβήτησαν τον κομματικό της πατριωτισμό. Στο δε Συνέδριο, πραγματοποίησε την πιο «πολιτική» ομιλία από όλους, περιγράφοντας με αδρές γραμμές την πολιτική κατάσταση, τη θέση του ΠΑΣΟΚ απέναντι σε αυτή, και τις ευθύνες που έχει για την ανασυγκρότηση της χώρας. Γι’ αυτό, και οι 880 ψήφοι που έλαβε, μπορεί να υπερηφανεύεται ότι ήταν ψήφοι αποδοχής και όχι αποτέλεσμα «γραμμής» (τα έχουν αυτά, τα κομματικά συνέδρια…).

Οι θητείες στη Βουλή

Φίλος μου, εκ των πλέον επιφανών δικηγόρων των Αθηνών, και με θητεία στον χώρο της δημοκρατικής παράταξης, αμφισβήτησε την πρόθεση του ΠΑΣΟΚ να «σπάσει αβγά». Οπως μου είπε, «πρόκειται για αναμασήματα. Καμία ρηξικέλευθη πρόταση, καμία διάθεση για ρήξεις».

Διαφώνησα. Του αντέτεινα, ως παράδειγμα, τη δέσμευση του ΠΑΣΟΚ για πλαφόν στη θητεία των βουλευτών – ο Ν. Ανδρουλάκης πρότεινε να θεσμοθετηθεί πλαφόν 5 θητειών για κάθε βουλευτή.

– Πέντε θητείες σημαίνει 20 χρόνια παρουσία στη Βουλή, μου είπε με τη σειρά του. Γιατί πρέπει να μας φοράνε καπέλο κάποιον για 20 χρόνια, ενώ μπορεί να είναι άχρηστος ή κλέφτης.

– Και στις πόσες θητείες πρέπει να τεθεί το πλαφόν; ρώτησα τον δικό μου.

– Στις δύο!

Φυσικά αρνήθηκα να παίξω την κολοκυθιά. Διότι εκτός από τη σωστή επισήμανση, υπάρχει και η λαϊκή κρίση. Ο λαός είναι αυτός που κρίνει, ποιος θα τον αντιπροσωπεύσει στη Βουλή. Ας έχει ανοιχτά τα μάτια του, να μην παρεισφρέουν κλέφτες και άχρηστοι. Ε, μα πια…

Μύλος στη Νέα Αριστερά

Στο ΠΑΣΟΚ την έβγαλαν «καθαρή» με το Συνέδριο, στη Νέα Αριστερά «κοιλοπονάνε» άσχημα. Πολύ άσχημα. Στη συνεδρίαση της Κεντρικής τους Επιτροπής, ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, που τώρα εκτελεί χρέη προέδρου, την «έπεσε» στον Αλέξη Χαρίτση για τη λαθεμένη στρατηγική που οδήγησε στη συρρίκνωση του κόμματος. Ο Χαρίτσης ένιωσε θιγμένος, τα έριξε σε αυτούς που τον υπονόμευαν όλο αυτό το διάστημα, και τους είπε ότι υπάρχουν δύο ερωτήματα που πρέπει να απαντήσουν ως κόμμα:

– Θέλουμε αυτόνομη πορεία ή συμμαχική στρατηγική και ευρύτερο πόλο; Αν ναι, με ποια ή ποιες πολιτικές δυνάμεις;

– Στις εκλογές, θέλουμε εκλογική καταγραφή ή πολιτική ανατροπή;

Απάντηση, που δίνω εγώ: οι πολλοί βασικά δεν θέλουν τίποτε – να υπάρχουν μόνο. Ο Χαρίτσης και κάτι άλλοι, θέλουν Τσίπρα και ξερό ψωμί. Ο Τσίπρας πάλι θέλει μερικούς, όπως τον Χαρίτση, αλλά όχι ως προσχωρήσαντες «στρατηγούς». Απλούς στρατιώτες ζητάει. Μύλος…