Θλίψη

Πάτωσαν οι έλληνες μαθητές στα τελευταία τεστ της PISA αλλά σιγά την είδηση. Ποιος έπεσε από τα σύννεφα;

Πτώση στα μαθηματικά. Πτώση στις φυσικές επιστήμες. Και πανωλεθρία, πού αλλού; Στην κατανόηση κειμένου.

Με άλλα λόγια, οι μαθητές μας δεν καταλαβαίνουν αυτό που διαβάζουν!

Και στα τεστ μιλάμε για απλά και μάλλον καθημερινά κείμενα. Ούτε Καρτέσιο τους ζητούν να κατανοήσουν, ούτε Μπουρντιέ.

Η

μια εξήγηση είναι η παραδοσιακή. Πως «τι να κάνουμε; Αυτή τη στάνη έχουμε, αυτό το γάλα βγάζει».

Αλλωστε ούτε οι γονείς των παιδιών έχουν ιδιαίτερες επιδόσεις στην ανάγνωση, ενώ για την κατανόηση όσων διαβάζουν, άσ’ το καλύτερα.

Δεν ξέρω δηλαδή πόσες εφημερίδες ή βιβλία καταναλώνει ένα μέσο ελληνικό σπίτι. Κι αν δεν διαβάζουν οι μεγάλοι, πού θα μάθει να διαβάζει το παιδί;

Η άλλη εξήγηση είναι πιο γενική. Προ ολίγων εβδομάδων, ένας πρώην πρωθυπουργός δικαιολογήθηκε για τα μέτρια αγγλικά του λέγοντας ότι τα έμαθε στα «φροντιστήρια της γειτονιάς».

Και όχι σε «αγγλικά κι αμερικανικά κολέγια».

Ακόμη κι αν έτσι είναι, δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να τα βελτιώσει στη συνέχεια όταν έφυγε πια από τέτοια φροντιστήρια.

Φυσικά η βελτίωση χρειαζόταν χρόνο, κόπο και προσπάθεια.

Κι αυτό είναι η ουσία της υπόθεσης. Η εκπαίδευση έχει ανάγκη να την αγαπήσεις. Για να της αφιερώσεις προσπάθεια.

Κυρίως όμως χρειάζεται να συνειδητοποιήσεις ότι δεν θα πάρεις τίποτα για το οποίο δεν θα προσπαθήσεις.

Αλλά αυτό από το οποίο πάσχει το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα είναι ότι έχει ατροφήσει η «κουλτούρα της προσπάθειας» κι έχει κυριαρχήσει ένα δικαίωμα «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά». Ενας συνδικαλισμός της ευκολίας.

Ακόμη χειρότερα. Εχει επικρατήσει η αντίληψη ότι η επίδοση και η διάκριση είναι περίπου ελιτίστικο προνόμιο.

Δείτε τον πόλεμο που γίνεται εναντίον των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Λες και δεν αποτελεί δικαίωμα του καθενός να διαλέξει πού θα σπουδάσει ανάλογα με το μυαλό και την τσέπη του.

Θυμάμαι την κατακραυγή που είχε προκαλέσει προ ετών μια αναφορά στην «αριστεία». Αν όμως δεν θέλουμε να είμαστε άριστοι κι αν δεν πασχίζουμε να αριστεύσουν ακόμη κι εκείνοι που υστερούν, τότε τι θέλουμε;

Αραλίκι, γκομενιλίκι και αμπελοφιλοσοφία; Δεν σε πάνε μακριά.

Πριν λοιπόν πάθουμε κατάθλιψη και με τα επόμενα τεστ της PISA θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι η υστέρηση δεν πέφτει από τον ουρανό. Προκύπτει για συγκεκριμένους λόγους και σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον.

Τους οποίους ή θα αντιμετωπίσουμε κατάφατσα ή θα γινόμαστε όλο και χειρότεροι.

Keywords
Τυχαία Θέματα