Θεσσαλονίκη

Τελικά, ήταν όλο μια παρεξήγηση! Δεν υπήρχε κανένας λόγος για να θυμώσουν οι κυβερνητικοί και να τα βάλουν με τον Αλέξη Καραμήτρο. Αποκαλύφθηκε ότι ο στόχος του προέδρου της ΕΛΑΣ δεν ήταν να θίξει την κυβέρνηση, με την πρωτοβουλία του να εγκαινιάσει εκείνος την πολιτική φιέστα της Θεσσαλονίκης· ο πραγματικός στόχος του Αλέξη ήταν το ΠΑΣΟΚ! Τυχαία νομίζετε ότι διάλεξε την ημερομηνία της 2ας Σεπτεμβρίου; Κάθε άλλο.

Το έκανε σκοπίμως, σας πληροφορώ, επειδή είναι η παραμονή της «3ης Σεπτέμβρη», η οποία, ως γνωστόν, ανήκει δικαιωματικά

στο ΠΑΣΟΚ, όπως και η προηγουμένη, αλλά και η επομένη της 3ης Σεπτεμβρίου, ώστε να προστατεύεται η ιστορικότητα της ημερομηνίας. Και δεν είναι μόνο αυτό, διότι και η δεύτερη εμφάνιση του Καπετάν Αλέξη στη Θεσσαλονίκη έχει προγραμματιστεί να γίνει την προηγουμένη της επίσημης ανόδου του προέδρου του ΠΑΣΟΚ στη Θεσσαλονίκη, αν κατάλαβα καλά. Αυτά άκουσα να καταγγέλλει ο Δημήτρης Μάντζος και, προσωπικά, τον πιστεύω, αφού είναι ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ.

Λογικά, ο Καπετάν Αλέξης πρέπει να είναι ικανοποιημένος με τον εαυτό του, αφού ως αντίπαλος έχει τόσο μεγάλη ζήτηση στην αγορά. Η λογική, όμως, ποτέ δεν αρκεί, για να εξηγήσει τα πράγματα στην πολιτική. Η ζήτηση, για την περίπτωση του καπετάνιου, δεν σημαίνει τίποτα το θετικό. Πράγματι, τόσο η κυβέρνηση όσο και το ΠΑΣΟΚ τον διεκδικούν ως αντίπαλο, προτού ακόμη παρουσιάσει κόμμα και θέσεις. Ο λόγος, όμως, είναι επειδή αποτελεί εύκολο αντίπαλο! Γι’ αυτό και τέτοια ζήτηση. Είναι δοκιμασμένος και πολλαπλώς αποτυχημένος. Πήγε για την Κούβα της Μεσογείου και, όταν κατάλαβε τι σήμαινε αυτό, έκανε κωλοτούμπα. Επειτα, επιχείρησε να στρέψει το κόμμα του προς σοσιαλδημοκρατική κατεύθυνση, ανάλογη της πολιτικής που επέβαλλαν οι Βρυξέλλες, κατέληξε να ανοίξει τον δρόμο για τον Στέφανο Κασσελάκη. Τέλος, προσπαθεί να επανέλθει στη σκηνή, πρώτα με ένα βιβλίο, που θυμίζει πόσο άμυαλος και επικίνδυνος ήταν, ενώ συγχρόνως ανοίγει νέους καβγάδες με παλιούς συνεργάτες, και έπειτα με ένα κόμμα, το οποίο όμως δεν έχει στελέχη και διώχνει (προσβλητικά μάλιστα) όσους παλιούς εκδηλώνουν την επιθυμία να ενταχθούν. Ποιος δεν θέλει έναν τέτοιο αντίπαλο;

Το άλλο διασκεδαστικό ήταν αυτό που άκουσα από δημοσιογράφο, η οποία διακρίνεται για τη γλαφυρότητα του λόγου της, ότι στην ομιλία του στη Θεσσαλονίκη ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θα μας περιγράψει πώς ονειρεύεται (sic) την Ελλάδα του 2030, την Ελλάδα του ΠΑΣΟΚ, εννοείται, όπως θα έχει προλάβει να τη μεταμορφώσει μέσα σε τρία χρόνια ο κ. Ανδρουλάκης, αφού προηγουμένως θα έχει κερδίσει τις εκλογές. Θα είναι, δηλαδή, η «I have a dream» ομιλία του κ. Ανδρουλάκη, κατ’ αναλογία της ιστορικής ομιλίας του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Καταλαβαίνω, λοιπόν, γιατί τους πονάει στο ΠΑΣΟΚ, που πηγαίνει και χώνεται μπροστά τους ο Καπετάν Αλέξης, ο Καραμήτρος.

Αφού εξαντλήσαμε τα ευτράπελα της πολιτικής φιέστας, ας πούμε και λίγα πράγματα για την ουσία της υπόθεσης. Η ομιλία του εκάστοτε Πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη αποτελεί το μοναδικό βαρυσήμαντο πολιτικό γεγονός. Τα λοιπά πολιτικά ανήκουν στην καθιερωμένη πολιτική φιέστα, η οποία διοργανώνεται κάθε χρόνο με πρόσχημα την Εκθεση Θεσσαλονίκης. Αυτά τα δύο πρέπει να τα ξεχωρίσουμε: ένα πράγμα είναι η καθιερωμένη πολιτική φιέστα, άλλο η τοπική Εκθεση, την οποία καταχρηστικά αποκαλούμε «διεθνή», ενώ στην πραγματικότητα αφορά τον δημόσιο τομέα στις ποικίλες εκφάνσεις του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πολιτική φιέστα έχει γίνει πλέον θεσμός. Κάθε χρόνο, σημαίνει την επίσημη έναρξη της πολιτικής σεζόν. Είναι χρήσιμο ότι γίνεται – υπό την απαραίτητη προϋπόθεση πως υπάρχουν σοβαροί πολιτικοί ηγέτες, για να εκθέσουν τις σκέψεις τους για την πορεία της χώρας.

Τουλάχιστον όμως, ας εκσυγχρονιστεί το πρόσχημα, χάρη στο οποίο υφίσταται ο πολιτικός θεσμός της ανόδου των αρχηγών στη Θεσσαλονίκη. Υπάρχουν τρόποι να επαναπροσδιοριστούν και η ονομασία και ο σκοπός της Εκθεσης, ώστε και την αίγλη του θεσμού να μη στερηθεί η Θεσσαλονίκη, αλλά κυρίως να εξασφαλιστεί έτσι το μέλλον του εκθεσιακού θεσμού. Είναι μειωτικό για τη Θεσσαλονίκη να ονομάζεται «διεθνής» η Εκθεση, όπως έχει καταντήσει πια, και απορώ πώς το ζήτημα του εκσυγχρονισμού της δεν είναι κύριο αίτημα των πολιτικών της πόλης…