Θανάσης Καρτερός

Τα μέτωπα που πολεμούν ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ είναι αρκετά. Το περισσότερο αίμα, όμως, χύθηκε σε ένα μόνο. Το άνοιξε ο Θανάσης Καρτερός με τη «γραφίδα» του, η οποία λειτουργεί σαν πιστόλι ή νεροπίστολο του Τσίπρα, κατά τους πράσινους. Το όπλο εκπυρσοκρότησε τελικά στο πρόσωπο του ελασίτη αρχηγού, βέβαια. Ο τελευταίος αναγκάστηκε να επαναλαμβάνει πως δεν είναι αντίπαλοι με το Κίνημα,

είναι ανταγωνιστές. Το δε στρατόπεδο που διοικεί, υποχρεώθηκε να διαλαλεί τη γενική αρχή πως οι αρθρογράφοι είναι αυτόνομοι, αποσιωπώντας ότι ο συγκεκριμένος έχει και κομματική ιδιότητα. Είναι ένα από τα 75 μέλη της Πολιτικής Επιτροπής της Συμπαράταξης, του κεντρικού της καθοδηγητικού οργάνου – και παρέμεινε και το διάστημα που ο ψηφιακός δαίμων εξαφάνισε το όνομά του από τον σχετικό κατάλογο στο κομματικό σάιτ.

Οποιος μελέτησε το επίμαχο άρθρο παρατήρησε ότι αποκαλώντας τον Ανδρουλάκη «βλάκα», ο γράφων επεδίωξε να ενισχύσει μια από τις γραμμές άμυνας της ΕΛΑΣ στη σύρραξή της με τη Χαριλάου Τρικούπη. Επιχείρησε να ρίξει στο Κίνημα το φταίξιμο για τη σύγκρουση των δύο κομμάτων, προτάσσοντας φυσικά την ερμηνευτική εκδοχή του απώτερου στόχου της πασοκικής στρατηγικής που συμφέρει περισσότερο όσους καταστρώνουν σχέδια μάχης στην Αμαλίας.

Πίσω απ’ τις λέξεις τέτοιου είδους κειμένων του διακρίνεται κι ο σημαντικότερος ρόλος που μπορεί να παίξει στο ελασίτικο στράτευμα. «Αν φανεί ότι ο Αλέξης μένει στο 15%-16%, είναι ένας τύπος ικανός να φανατίσει τον πυρήνα», σημειώνει πηγή που ξέρει πρόσωπα και πράγματα στον αριστερό χώρο. Εφόσον, για οποιονδήποτε λόγο, το κόμμα αποφασίσει να υιοθετήσει επιθετικότερη στάση, είναι δυνατό να χρησιμοποιηθεί ως αγωγός πολακισμού, εννοεί.

Ο ίδιος ανέλαβε την ευθύνη των γραφομένων του και παροικούντες το τσιπρικό κόμμα επιμένουν ότι «έχει πολιτική άποψη και την κρατάει χρόνια». Ενας ακριβοδίκαιος ανάμεσά τους προσθέτει «έχει μεγάλη ιστορική βιβλιογραφία, παρότι συνεχίζει να βλέπει τον κόσμο μέσα από κομμουνιστικό πρίσμα».

Οταν ήταν προϊστάμενος του γραφείου Τύπου του Μαξίμου, δημοσιεύθηκε μια κολακευτική μαρτυρία για την περίοδό του στον «Ριζοσπάστη». Σύμφωνα μ’ αυτή, είχε υπεραμυνθεί – ως ανανεωτικός – της μετονομασίας του εντύπου από «Οργανο της ΚΕ του ΚΚΕ» σε «Εφημερίδα του ΚΚΕ», λέγοντας στον Χαρίλαο Φλωράκη πως δεν θα γίνεται να τηλεφωνούν απ’ τον Περισσό και να παρεμβαίνουν στο πρωτοσέλιδο.

…και από την ανάποδη

Η θητεία του στο στρατηγείο της κυβερνώσας Αριστεράς, πάντως, μείωσε αισθητά αυτούς που τον συμπαθούν στον επαγγελματικό του κλάδο. Γιατί διαπιστευμένοι στην κυβερνητική έδρα δημοσιογράφοι, μη φιλικών στον ΣΥΡΙΖΑ μίντια, έμαθαν με δυσκολότερο απ’ όσο είθισται για εκπροσώπους αντιπολιτευτικών Μέσων τρόπο πόσο σθεναρά υπερασπίζεται κάθε μετερίζι του. Κανένας πολιτικός, αριστερός ή δεξιός, δεν αμφιβάλλει για τη σχέση του με τον πρόεδρο της ΕΛΑΣ.

Στο οφ δε ρέκορντ, για να την επιβεβαιώσουν, παραπέμπουν στις ομοιότητες που βρίσκουν συχνά ανάμεσα στην εριστική ρητορική του Τσίπρα και το δικό του συγγραφικό ύφος – αμφότερα ζυμώθηκαν στα χρόνια που υπηρέτησε ως λογογράφος του. Εύλογα άρα, ο πρώτος τον «άδειασε» διακριτικά. Δήλωσε μεν πως παλεύει μόνο με τον Μητσοτάκη, διαπίστωσε δε ότι «επτά στις δέκα τοποθετήσεις στελεχών του ΠΑΣΟΚ είναι εναντίον της ΕΛΑΣ» – για να καταλήξει να επισημάνει πως δεν θα τον δούμε ποτέ να συγκυβερνά με τη Δεξιά, προκειμένου να μην αφήσει την ταύτιση των συλλογισμών τους ημιτελή.

Το 2022, που χαρακτήρισε «χρήσιμο ηλίθιο» τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, δεν προκάλεσε τόσο ντόρο. Ούτε αποπειράθηκε ο τότε επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ να κρατήσει αποστάσεις από την «κριτική» του. Παρ’ όλα αυτά, ορισμένοι συριζαίοι προβληματίζονταν για τις ιδέες τοξικής τακτικής που πίστευαν ότι δίνει στον 7ο όροφο της κόκκινης πολυκατοικίας. Η πόλωση, της οποίας εμφανιζόταν διαπρύσιος κήρυκας, δεν βοηθούσε στην προσέγγιση μετριοπαθών κεντροαριστερών.

Ούτε οι εμφυλιοπολεμικές διατυπώσεις, των οποίων θεωρείται μετρ, είχαν πέραση στο ευρύ κοινό. Για την ιστορία, υπάρχει μια φορά που δέχθηκε δημόσια τσιπρική επίπληξη: επί πανδημίας, επειδή κατηγόρησε τον Τσιόδρα πως κάνει προπαγάνδα. H αφοσίωσή του στο σύγχρονο αριστερό τοτέμ εξακολουθεί να είναι σταλινικά απόλυτη. Ωστόσο, θα ήταν λάθος να υποβαθμίσει κανείς την επιρροή του στον πολιτικό χαρακτήρα του ηγέτη.

Γεννημένος το 1947, με αντιδικτατορική δράση και πλούσια αρθρογραφία πάνω στην ιδεολογική κι ηθική υπεροχή της Αριστεράς, ανήκει στη γενιά στην οποία πάντα αναζητούσε πολιτικούς πατέρες ο Τσίπρας. Κι όπως οι πατεράδες είναι σαν κομμάτια μαρμάρου τοποθετημένα στο κέντρο της διαδρομής των γιων τους – τους κόβουν τον δρόμο, χωρίς εκείνοι να πετυχαίνουν να τους ξεγλιστρήσουν μέχρι να γίνουν παρελθόν, που λέει κι ο Μπάρθελμι – έτσι κι ο Καρτερός ορθώνεται μπροστά στον ελιγμό του rebranding.