Θα δούμε και άλλα πολλά ανάλογα

Η αποθέωση του ευρωπαϊκού Τύπου για το παιχνίδι της Παρί Σεν Ζερμέν με την Μπάγερν Μονάχου, που έληξε με το επιβλητικό αλλά καθόλα εξηγήσιμο 5-4, υπήρξε καθολική. Το γερμανικό περιοδικό Κίκερ γράφει πως είμαστε τυχεροί γιατί οι δυο ομάδες θα ξαναπαίξουν σε μια εβδομάδα, η γαλλική Εκίπ είναι βέβαιη πως αυτό που είδαμε στο Παρίσι ήταν το εντυπωσιακότερο ματς όλων των εποχών.

Κι όσοι δεν είχαν ομάδες που να εμπλέκονται στην διαδικασία χειροκροτούν εντυπωσιασμένοι. Η ισπανική Σπορτ χαρακτηρίζει το ματς «Ωδή στο ποδόσφαιρο», η ιταλική

Υπάρχει μια κοινή θέση πως η ρεβάνς που θα δούμε είναι απλά ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ. Χθες, πριν από το παιχνίδι της Ατλέτικο Μαδρίτης με την Αρσεναλ, ο σχολιαστής της ιταλικής τηλεόρασης πλέον Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο είπε ότι θα δούμε δυο σπουδαία ματς μεταξύ των δυο για να μάθουμε ποια ομάδα από τις δύο θα χάσει τον τελικό από όποιον προκριθεί από την τιτανομαχία Παρί ΣΖ – Μπάγερν.

Ωστόσο το αληθινά ενδιαφέρον σε αυτήν την απίθανη ποδοσφαιρική ιστορία είναι ότι όλο αυτό το καταπληκτικό θέαμα προέκυψε δεκαπέντε μέρες ύστερα από ένα άλλο εκπληκτικό παιχνίδι δηλαδή αυτό ανάμεσα στην Μπάγερν Μονάχου και τη Ρεάλ Μαδρίτης που είχε λήξει 4-3 και είχε χαρακτηριστεί ως ματς της δεκαετίας.

Τώρα που το σκέφτομαι έτσι είχαν χαρακτηρισθεί και οι περσινές αναμετρήσεις της Μπαρτσελόνα με την Ιντερ, δυο επίσης απερίγραπτα χορταστικά ματς στα οποία οι Ιταλοί είχαν προκριθεί στις λεπτομέρειες κι αφού πέτυχαν 7 γκολ και δέχτηκαν 6 – τα ματς είχαν λήξει 3-3 και 4-3 αντίστοιχα.

Από τότε που ξεκίνησε η διοργάνωση του Τσάμπιονς Λιγκ υπήρχαν πάντοτε ομάδες που σκόραραν πολύ. Ο κόσμος θυμάται τους Γκαλάκτικος της Ρεάλ Μαδρίτης, τη Μίλαν των Ολλανδών που κέρδιζε τελικούς βάζοντας τέσσερα γκολ, την Μπαρτσελόνα του Πεπ Γκουαρντιόλα και του Μέσι, τη Λίβερπουλ που έκανε μεγάλες ανατροπές, την ίδια την Μπάγερν Μονάχου που κατά καιρούς έσπερνε πανικούς.

Αλλά αυτό που συμβαίνει τώρα είναι πραγματικά απίθανο: οι ομάδες που μπορεί να βάλουν τέσσερα γκολ σε ένα βράδυ σε εξίσου μεγάλες ομάδες και να δεχτούν πολλά και από τους αντιπάλους τους είναι αρκετές.

Παλιότερα αν μια ομάδα με έφεση στο γκολ και προσωπικότητες στην επίθεση, συναντούσε ένα αντίπαλο με παιχνίδι επιθετικό και γεμάτο ρίσκο αλλά με παίκτες κάπως κατώτερους, τη διέλυε. Θυμάμαι π.χ. την Μπαρτσελόνα του Μέσι να καταστρέφει ομάδες όπως η Αρσεναλ, η Παρί, η Μπάγερν Λεβερκούζεν, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μόνο και μόνο γιατί αυτές έκαναν το λάθος να την κοιτάξουν στα μάτια και να επιχειρήσουν να παίξουν ένα συγγενές ποδόσφαιρο.

Ολες έχαναν με σκορ του τύπου 4-0, 4-1, 3-0, 5-1, κ.λπ. Από αυτό καταλάβαινες ότι υπήρχε μια διαφορά επιπέδου – ίσως και μια καλύτερη γνώση των μηχανισμών. Σίγουρα και σπουδαίοι παίκτες. Η τριάδα Μέσι, Σουάρες, Νεϊμάρ κάποτε στην Μπαρτσελόνα μπορούσε να βάλει πολλά γκολ σε οποιαδήποτε άμυνα. Χωρίς μάλιστα να πληρώσει το κόστος της επιθετικότητάς της: η άμυνα άντεχε.

Τώρα τα ματς που σκοράρουν πολύ και οι δύο ομάδες τείνουν να γίνουν κανόνας. Το ματς της Παρί με την Μπάγερν π.χ. σου έδινε την εντύπωση ότι μπορεί να λήξει εύκολα 8-7! Το 5-4 διαμορφώθηκε στο 70′ κι είναι ανεξήγητο ότι δεν σκόραρε κάποιος μετά με δεδομένο ότι η Παρί έχει δοκάρι στο 87′ και το ματς τελειώνει με τον στόπερ των Παριζιάνων Μαρκίνιος να βγάζει πάνω στη γραμμή μια κεφαλιά του Χάρι Κέιν ύστερα από εκτέλεση κόρνερ.

Ηταν πραγματικά εντυπωσιακή η χαρά και των δύο να παίζουν επίθεση και μάλιστα με τρόπους διαφορετικούς. Η Παρί το έκανε με παίκτες όπως ο Ντεμπελέ και ο Κβαρατσχέλια που έψαχναν το ένας εναντίον ενός που η Μπάγερν χάριζε.

Και η πρωταθλήτρια Γερμανίας το έκανε γεμίζοντας την αντίπαλη περιοχή με ποδοσφαιριστές χωρίς να φοβάται ότι μπορεί να είναι ευάλωτη σε αντεπιθέσεις. Ολο αυτό είχε να κάνει κυρίως με τη νοοτροπία των δύο. Που ακόμα κι αν δεν παίζουν το ίδιο ποδόσφαιρο έχουν τα ίδια μυαλά και την ίδια κατασκευαστική λογική: είναι πρωταθλήτριες, δηλαδή ομάδες που ξέρουν πως για να φτάσουν στον στόχο τους (που είναι η κατάκτηση του εγχώριου πρωταθλήματος πρώτα από όλα) πρέπει να σκοράρουν πολύ ανοίγοντας κλειστές άμυνες.

Το ακούω συνεχώς ότι αυτό το ποδόσφαιρο δεν έχει σχέση με αυτό που βλέπουμε στην Ελλάδα: δεν διαφωνώ. Είναι εξωπραγματικός ο ρυθμός, τρομερή η ποιότητα των παικτών, τεράστια η εμπειρία και οι παραστάσεις τους. Αλλά μη νομίζετε ότι αυτό το ποδόσφαιρο το βλέπουμε και στην υπόλοιπη Ευρώπη κάθε Κυριακή. Η Μάντσεστερ Σίτι κέρδισε την Αρσεναλ στο μεγάλο ντέρμπι κορυφής στην Αγγλία με 2-1, όχι με 6-5.

Η Μίλαν με τη Γιουβέντους την περασμένη Κυριακή ολοκλήρωσαν την μάχη τους με ένα 0-0. Το πρόσφατο Μπενφίκα – Σπόρτινγκ έληξε 1-1. Δεν λήγουν 5-4 όλα τα ματς της Παρί ΣΖ στο γαλλικό πρωτάθλημα: κανένα δεν έχει τελειώσει με αυτό το σκορ. Και στις πολλές και άνετες νίκες της Μπάγερν Μονάχου στη Γερμανία δεν υπάρχει ανταγωνισμός από τον αντίπαλο σαν αυτόν που επιφύλαξε στους Βαυαρούς η Παρί.

Αυτά τα σούπερ ανταγωνιστικά ματς που είναι γεμάτα γκολ τα βλέπεις συνήθως στο Τσάμπιονς Λιγκ. Γιατί σε αυτό υπάρχουν πολλές ομάδες που πρεσβεύουν αυτό το ποδόσφαιρο κουβαλώντας την πρωταθληματική τους νοοτροπία. Δεν αμφιβάλλω ότι όσο στη διοργάνωση υπάρχουν η Παρί ΣΖ και η Μπάγερν θα δούμε και κάτι άλλο απίθανο: ίσως στο επόμενο μεταξύ τους ματς, ίσως στον τελικό της Βουδαπέστης. Που καμία σχέση δεν θα έχει με το περσινό Παρί – Ιντερ 5-0. Θα με θυμηθείτε.

Την πρωταθληματική τους νοοτροπία έδειξαν την Τρίτη και ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟ στην πρεμιέρα τους στα play off της Ευρωλίγκας. Και οι δυο κέρδισαν (ο Ολυμπιακός διέλυσε τη Μονακό και ο ΠΑΟ λύγισε τη Βαλένθια) και ψάχνουν απόψε τη δεύτερη σερί νίκη τους για να κλειδώσουν την πρόκριση. Οι αντίπαλοί τους θα είναι κάπως βελτιωμένοι: συμβαίνει πάντα. Εχουν και απουσίες: ο Ολυμπιακός μάλλον δεν θα έχει τους τραυματίες Γουόρντ και Ντόρσεϊ και ο ΠΑΟ τον Σλούκα. Αλλά αντίπαλος και των δύο είναι μόνο ο κακός εαυτός τους. Και το ξέρουν…