Τεστ προόδου

Ηταν πενήντα ένας οι θάνατοι από εργατικά ατυχήματα το 2025, όπως υποστηρίζει η ΕΛΣΤΑΤ, ή μήπως διακόσιοι ένας, όπως τους μετρά ένας συνδικαλιστικός φορέας; Απάντηση δεν μπορώ να έχω, γιατί δεν ξέρω αν συμφωνούμε μεταξύ μας για το ποιος έχει την αρμοδιότητα για το μέτρημα. Ακόμη και στον ορισμό του εργατικού ατυχήματος είμαι βέβαιος ότι διαφωνούμε και ίσως θα χρειαζόταν μια διακομματική επιτροπή, για να συντάξει τον ορισμό. Μερικές φορές διαφωνούμε και ως προς αυτή την έννοια του θανάτου, οπότε προσπερνώ τις στατιστικές.

Το μόνο παρήγορο στην υπόθεση της έκρηξης στο εργοστάσιο των Τρικάλων, που κόστισε τη ζωή πέντε εργαζομένων γυναικών, είναι ότι η έρευνα κατέληξε γρήγορα σε συμπεράσματα για τα αίτια της έκρηξης. Μάθαμε ότι εντοπίστηκε η διαρροή στις υπόγειες σωληνώσεις, διαπιστώθηκε η διάχυση του υγροποιημένου προπανίου στο υπέδαφος, η συσσώρευσή του κάτω από το υπόγειο, ώσπου βρέθηκε ο τυχαίος σπινθήρας και πυροδοτήθηκε η βόμβα, που προετοιμαζόταν επί πολλούς μήνες.

Είναι καλό ότι ξέρουμε τι έφταιξε και χάθηκαν οι πέντε άμοιρες εργάτριες. Ετσι, τουλάχιστον δεν είμαστε πάλι έρμαια στο πέλαγος των θεωριών συνωμοσίας. Υπάρχει εξήγηση, επιστημονικά τεκμηριωμένη από τους ειδικούς.

Τώρα, όμως, ξεκινά το δεύτερο μέρος, που ίσως είναι και το δυσκολότερο: ο καταμερισμός των ευθυνών. Κάποιες διαδικασίες ελέγχων ασφαλείας υπήρχαν, τις οποίες ασκούσαν συγκεκριμένοι κρατικοί φορείς. Ηταν το υπουργείο, ήταν η Περιφέρεια ή μήπως κάποια Ανεξάρτητη Αρχή; (Απίθανο μεν, αλλά μπορεί να υπάρχει και τέτοια. Μην ξεχνάτε ότι εξαιτίας του δυστυχήματος των Τεμπών μάθαμε ότι υπήρχε Ανεξάρτητη Αρχή με τη σχετική αρμοδιότητα…)

Τώρα, χρειάζεται να διαπιστωθεί ποιες ήταν οι παραλείψεις στους ελέγχους ασφαλείας και να προσωποποιηθούν οι ευθύνες. Πρέπει μάλιστα αυτό να γίνει σε εύλογο χρονικό διάστημα, να μη χαθεί η διερεύνηση στους γραφειοκρατικούς λαβυρίνθους.

Στην τραγική περίπτωση του εργοστασίου «Βιολάντα», έχουμε μια μικρότερης κλίμακας παραλλαγή των Τεμπών, μια τραγωδία δηλαδή, που όμως θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί αν κάποιοι είχαν κάνει τη δουλειά τους σωστά. Υπό μία έννοια, λοιπόν, η διαχείριση της υπόθεσης αυτής από πλευράς του κράτους είναι για την κυβέρνηση ένα τεστ προόδου – ένα πρόχειρο διαγώνισμα, αν προτιμάτε – από το οποίο θα διαπιστώσουμε τι κατάλαβε από το μάθημα των Τεμπών…

Πολύ πιθανότερο, να μην πω απείρως πιθανότερο, θεωρούσα να καταλήξει το συνέδριο της Νέας Αριστεράς σε ψήφισμα-σάλπισμα, με το οποίο θα καλεί σε συμπόρευση με τη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη, παρά να κατέληγε σε θετικό αποτέλεσμα η πρόσφατη συνάντηση για το Κυπριακό, η «Τριμερής ουσίας», όπως την αποκάλεσε η προσωπική απεσταλμένη του Γ.Γ. του ΟΗΕ κ. Ολγκίν, η οποία τη διηύθυνε.

Η αποτυχία σημαίνει ότι εξαφανίζονται οι ελπίδες για προαγωγή των διαπραγματεύσεων σε ανώτερο επίπεδο. Ομως, όποιος ήξερε τι υπήρχε στο τραπέζι δεν εκπλήσσεται με την αποτυχία. Η ελληνοκυπριακή πλευρά ουσιαστικά αναζητούσε τον χαμένο χρόνο, επεδίωκε δηλαδή την επιστροφή στο Κραν Μοντανά, στο σημείο όπου είχαν μείνει οι διαπραγματεύσεις το 2017, όταν αποχώρησε η Κύπρος.

τουρκοκυπριακή πλευρά, πατώντας πάνω στο προηγούμενο της ελληνοκυπριακής αποχώρησης, ζητούσε τη δέσμευση των Ελληνοκυπρίων ότι η διαδικασία θα οδηγήσει σε λύση. Συγκεκριμένα, συμφωνούσαν μεν στη διατήρηση των μέχρι τώρα συγκλίσεων, ζητούσαν όμως χρονικό όριο στις διαπραγματεύσεις, αναγνώριση πολιτικής ισότητας, καθώς και οιονεί αναγνώριση από τον ΟΗΕ, σε περίπτωση αποχώρησης των Ελληνοκυπρίων. Υπήρχε ποτέ περίπτωση να τα δεχτεί αυτά η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας; Ρητορικό το ερώτημα. Δεν υπήρχε όμως ούτε η περίπτωση να αφήσουν ανεκμετάλλευτο το πλεονέκτημά τους οι Τουρκοκύπριοι.

Επομένως, ακινησία, με τον χρόνο να μετρά υπέρ των τετελεσμένων. Στην πραγματικότητα, λοιπόν, το Κυπριακό δεν είναι πια πρόβλημα κι ας το ονομάζουμε εμείς έτσι από συνήθεια και πατριωτικό καθήκον.

Είναι περισσότερο ένα παιχνίδι, κάτι σαν διπλωματικό επιτραπέζιο, για πολύ περιορισμένο κοινό, είναι αλήθεια, πλην όμως φανατικό και αφοσιωμένο κοινό. Ο σκοπός είναι να συντηρείται ανοιχτό, ώστε να συνεχίζεται το παιχνίδι, γύρω από το οποίο, άλλωστε, έχει δημιουργηθεί με την πάροδο του χρόνου μια ολόκληρη αγορά ειδικών και μη – περιλαμβάνω και τον εαυτό μου σε αυτούς, εννοείται, ως ερασιτέχνη…