Τέλος σε έναν δικαστικό εφιάλτη

Μια πρόσφατη απόφαση που έλαβε ο Αρειος Πάγος μπορεί για τους πολλούς να μη σημαίνει τίποτε, για τον ιστορικό του μέλλοντος όμως θα αποτελέσει μια θαυμάσια ευκαιρία να ασχοληθεί με την ελληνική δημόσια διοίκηση, την οικονομία και, περισσότερο από όλα, με το κράτος δικαίου και το πώς αυτό λειτουργούσε στις αρχές του 21ου αιώνα (αν και δεν προβλέπω ότι αργότερα θα είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα, αλλά τέλος πάντων).

Η απόφαση του Αρείου Πάγου που εξεδόθη πριν από έναν μήνα (φέρει αριθμό 922/2026)

δίνει τέλος στον δικαστικό εφιάλτη ενός ακέραιου επιστήμονα, που ονομάζεται Ανδρέας Γεωργίου, πρώην επικεφαλής της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ), ο οποίος υπέστη έναν πρωτοφανή διωγμό από το κράτος της Δεξιάς για δήθεν παράβαση καθήκοντος! Ο Γεωργίου διώχθηκε γιατί ως επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ επί κυβερνήσεως Γ. Παπανδρέου πιστοποίησε ότι το έλλειμμα στα τέλη του 2009 «έτρεχε» με 15,2% και η Δεξιά τον κατεδίωξε επειδή του «χρέωσε» πως εξαιτίας της πιστοποίησης αυτής ουσιαστικά οδηγηθήκαμε στα Μνημόνια!!!

Αποτέλεσμα, εξαπολύθηκε εναντίον του μια σειρά από δικαστικές διώξεις, οι οποίες επέφεραν ατιμωτικές καταδίκες, με βαρύτατο κόστος για τον ίδιο και την οικογένειά του, παρά το γεγονός ότι όλοι οι διεθνείς φορείς, η Ευρωπαϊκή Ενωση, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το ΔΝΤ, διαπίστωναν με τα δικά τους στοιχεία ότι το έλλειμμα που είχε καταγράψει η ΕΛΣΤΑΤ ήταν απολύτως ακριβές.

Ο Γεωργίου, παρά τον διεθνή σάλο που είχε ξεσπάσει για τη δίωξή του, καταδικάστηκε σε πολυετή φυλάκιση, επί ΣΥΡΙΖΑ, το 2017, κατ’ απαίτηση της Δεξιάς, η οποία συνεργαζόταν, όπως ίσως θυμάστε, παρασκηνιακά στενά, με την κυβέρνηση Τσίπρα.

Καταδίωξη υπό τον φόβο του ΠΑΣΟΚ

Το απίστευτο είναι ότι παρά το γεγονός ότι ο Αν. Γεωργίου χρησιμοποίησε όλα τα ένδικα μέτρα για να αποδείξει την αθωότητά του στην κατηγορία της παράβασης καθήκοντος, υπήρξαν και νέες καταδίκες, με αποτέλεσμα να συνεχιστεί η ομηρεία του και επί κυβέρνησης Μητσοτάκη. Στην Αμερική, ιδρύθηκε σύνδεσμος αλληλεγγύης κορυφαίων επιστημόνων που απηύθυναν εκκλήσεις προς την ελληνική κυβέρνηση αλλά και τους διεθνείς οργανισμούς για την αθώωση του Γεωργίου, εκκλήσεις οι οποίες όμως δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα.

Επεφταν όλες στο κενό, βρίσκοντας μπροστά τους, πάντα, τον πανίσχυρο μηχανισμό της Δεξιάς στη Δικαιοσύνη.

Μέχρι που το ανώτατο δικαστήριο έκρινε, με την πρόσφατη απόφασή του, 9 ολόκληρα χρόνια μετά την εφετειακή καταδίκη τού πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, ότι η απόφαση εκείνη του 2017 «εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε» τον νόμο – ακυρώνοντας έτσι την καταδίκη του Ανδρέα Γεωργίου και παραδίδοντάς τον αθώο στην κοινωνία. Ο Αρειος Πάγος δέχθηκε ότι ο Γεωργίου τήρησε απολύτως τον νόμο που απαιτούσε και απαιτεί να τηρείται ο Κώδικας Ορθής Πρακτικής των Ευρωπαϊκών Στατιστικών για την επαγγελματική ανεξαρτησία, ο οποίος ορίζει ότι «ο προϊστάμενος της Στατιστικής Αρχής είναι ο μόνος αρμόδιος για τη λήψη αποφάσεων σχετικά με τις στατιστικές μεθόδους, τα πρότυπα και τις διαδικασίες, καθώς και με το περιεχόμενο και τη χρονική στιγμή της δημοσίευσης στατιστικών στοιχείων».

Ας σημειωθεί ότι κατά την καταδίωξη του Γεωργίου από τους μηχανισμούς της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς δεν έγινε σεβαστή ούτε απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το οποίο είχε κρίνει ότι ο Ανδρέας Γεωργίου δεν είχε τύχει μιας δίκαιης δίκης στην Ελλάδα – τόσο μένος εναντίον του, φυσικά για πολιτικούς λόγους.

Γιατί όμως όλο αυτό; Επειδή (εδώ είναι το μεγάλο μυστικό) η δικαίωση του Γεωργίου θα ήταν δικαίωση και της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ υπό τον Γ. Παπανδρέου, ότι παρέλαβε μια χρεοκοπημένη χώρα και με την προσφυγή σε διεθνή δανεισμό επιχείρησε να τη διασώσει…

Μαθήματα υπευθυνότητας

Καλά του βγήκε του Νίκου Ανδρουλάκη το διήμερο στη Θεσσαλονίκη, με το οποίο ολοκληρώθηκαν τυπικά και ουσιαστικά και τα φετινά εγκαίνια της Διεθνούς Εκθεσης της πόλης. Στη χθεσινή πολύωρη συνέντευξη ήταν πολύ καλός, καθώς απάντησε στο σύνολο των ερωτήσεων (πολλές από τις οποίες ήταν και σκληρές…). Και δεν διέφυγε την προσοχή κανενός ότι τοποθετήθηκε και για τον… «μπαμπούλα» της ακυβερνησίας που θα παίζουν από εδώ και πέρα ο πρόεδρος Κυριάκος ο Α’ και οι υπουργοί του: «ακυβερνησία δεν θα υπάρξει», ήταν η ρητή δέσμευση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ…

Οσο για την ομιλία του το Σάββατο στο Βελλίδειο, αυτή θεωρήθηκε ως υπόδειγμα σοβαρής προσέγγισης στα προβλήματα της χώρας, που ήρθε να «κουμπώσει» απόλυτα με τον ισχυρισμό του ότι το ΠΑΣΟΚ αποτελεί τη μόνη αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Σε μια εποχή – ειδικά φέτος, που τα εγκαίνια της ΔΕΘ σηματοδότησαν την έναρξη της προεκλογικής περιόδου – που ο λαϊκισμός κυριάρχησε σε όλες του τις εκδοχές και ουσιαστικά υπήρξε ένας διαγωνισμός των πολιτικών αρχηγών για το ποιος θα εξαγγείλει τον μεγαλύτερο, ο Ανδρουλάκης παρέδωσε με την ομιλία του μαθήματα υπευθυνότητας και ρεαλισμού.

Για μένα ήταν ίσως η καλύτερη ομιλία που έχει εκφωνήσει έως τώρα, μπροστά σε ένα κοινό το οποίο γνωρίζει τα προβλήματα της οικονομίας σε όλες τις διαστάσεις της. Προσδιορίζοντας μάλιστα σε 7 τις παρεμβάσεις που απαιτούνται κατά το ΠΑΣΟΚ για να διορθωθεί η σημερινή καταστροφική πορεία της χώρας, συμπλήρωσε ότι αυτές έρχονται να απαντήσουν στα προβλήματα της κοινωνίας και ταυτόχρονα να δημιουργήσουν τις συνθήκες που απαιτεί η σημερινή πραγματικότητα για τη βελτίωση της διαβίωσης των πολιτών.

Οι παρεμβάσεις και το στοίχημα

Θυμίζω ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ απαρίθμησε τις («κοστολογημένες και τεκμηριωμένες», όπως είπε) παρεμβάσεις αυτές, με την ακόλουθη σειρά: α) «αντιμετώπιση της ακρίβειας με την επιβολή αυστηρών κανόνων στην αγορά», β) «σύγχρονο παραγωγικό πρότυπο που να δημιουργεί επενδύσεις, θέσεις εργασίας και πραγματική προστιθέμενη αξία», γ) «καλύτεροι μισθοί, με ισχυρά εργασιακά δικαιώματα και αξιοπρεπείς συντάξεις», δ) «δίκαιη λύση για το ιδιωτικό χρέος», ε) «λύση στο στεγαστικό, στήριξη της οικογένειας και ολοκληρωμένο πρόγραμμα για το δημογραφικό», στ) «ανασυγκρότηση και εκσυγχρονισμός του ΕΣΥ και της Παιδείας», ζ)«κράτος αξιοκρατίας, διαφάνειας και λογοδοσίας».

Οπως είπε, καταχειροκροτούμενος από το κατάμεστο από οπαδούς του Κινήματος Βελλίδειο, οι «επτά παρεμβάσεις είναι η αφετηρία της πολιτικής αλλαγής που έχει ανάγκη ο τόπος. Είμαστε έτοιμοι»…

Βέβαια τώρα, το μεγάλο στοίχημα για τον ίδιο και το ΠΑΣΟΚ είναι το πώς αυτές οι παρεμβάσεις, που επιβεβαιώνουν τη γενική παραδοχή ότι το ΠΑΣΟΚ είναι το μόνο συντεταγμένο κόμμα το οποίο παράγει πολιτική, θα περάσουν κάτω στην κοινωνία. Το πώς δηλαδή θα καταφέρει να διασπάσει τα στεγανά, ώστε οι πολιτικές που παράγονται να γίνουν γνωστές και κατανοητές από τους πολίτες. Εύκολο; Χμμ, μάλλον δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο…

Πράσινες μεταγραφές

Στο ακροατήριο του Ανδρουλάκη στο Βελλίδειο, σε… εμφανείς θέσεις, ήταν δύο πρώην βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και (επί του παρόντος…) ανεξάρτητοι: ο ναύαρχος Βαγγέλης Αποστολάκης και ο Αλέκος Αυλωνίτης. Κοινό μυστικό είναι ότι εντάσσονται οσονούπω και αυτοί στο ΠΑΣΟΚ. Και όχι γιατί δεν τους θέλει ο πρόεδρος «στο χιλιοστό» Τσίπρας, αλλά γιατί βλέπουν οι άνθρωποι ότι μόνο με το ΠΑΣΟΚ υπάρχει μια προοπτική για τη χώρα.

Κι επειδή οι Αποστολάκης – Αυλωνίτης δεν είναι οι μοναδικοί, αλλά υπάρχει και μια σειρά άλλων βουλευτών προερχόμενων από τον ΣΥΡΙΖΑ οι οποίοι σήμερα είναι ανεξάρτητοι, να δείτε που στο τέλος θα δημιουργηθεί ρεύμα…