Τάβλι

Στην υπόθεση των υποκλοπών στέκουν μόνο δύο σενάρια.

Το πρώτο: οι υποκλοπές έγιναν από ιδιώτες, καταπώς λέει η κυβέρνηση, αλλά για σκοπούς που δεν αποκαλύφθηκαν στο δικαστήριο ούτε εξηγήθηκαν από τις αρμόδιες υπηρεσίες. Συνεπώς δεν γνωρίζουμε τον λόγο. Ηταν χομπίστες; Δούλευαν για ξένα ή ντόπια συμφέροντα; Τότε γιατί δεν τους κατέβασαν στα υπόγεια της Κατεχάκη για να πουν την ιστορία τους; Ωστόσο επειδή σε αυτά τα πράγματα συνήθως δεν μπλέκονται αργόσχολοι χομπίστες, πάμε στο αμέσως επόμενο λογικό σενάριο: οι υποκλοπές έγιναν για λογαριασμό της ΕΥΠ

Το ίδιο ισχυρίζεται και ο ιδιοκτήτης της εταιρείας που διαθέτει το Predator. «Εμείς κάνουμε δουλειές μόνο με κυβερνήσεις». Επίσης επιβεβαιώνεται και από τη στάση των θυμάτων που αρνούνται να αναλάβουν νομικές πρωτοβουλίες εναντίον εκείνων που υπέκλεψαν τις συνομιλίες τους. Αλλωστε ακόμα και υπουργοί της κυβέρνησης παραδέχονται, σε ιδιωτικές συζητήσεις τους, ότι έχουν περιέλθει σε πολύ δύσκολη θέση. Και οικτίρουν τον εαυτό τους για όσα λέει ή αποφεύγει να πει. Ετσι βρισκόμαστε σε μια καινοφανή και άκρως σουρεαλιστική κατάσταση. Η κυβέρνηση μας κοροϊδεύει, ενώ επιφανή μέλη της εξευτελίζονται διά της σιωπής τους.

Θα μπορούσε να γίνει κάτι διαφορετικό; Οχι. Διότι αν η κυβέρνηση μας έλεγε την αλήθεια, θα όφειλε να παραιτηθεί. Αλλά επειδή αυτά τα πράγματα δεν γίνονται στην Ελλάδα, στέκεται μπροστά μας περήφανη και κοτσονάτη, με μία μεγάλη γίδα στην πλάτη. Ισχυρίζεται ότι δεν έχει ιδέα περί υποκλοπών, πλην όμως η στάση των υπουργών της δείχνει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Είναι μια συνθήκη τέλειου εγκλωβισμού. Οπως στο σκάκι, όταν ο βασιλιάς περιέρχεται σε τέτοια θέση ώστε, όποιο κουτί και αν επιλέξει, θα πέσει στα νύχια του αντιπάλου. Βέβαια, σε σύγκριση με το σκάκι, η κυβέρνηση έχει ένα τεράστιο πλεονέκτημα. Μπορεί να κρατήσει τον βασιλιά της ακίνητο στη σκακιέρα. Και κάποια στιγμή να ανακοινώσει ότι αυτό που βλέπουμε δεν είναι σκάκι, αλλά τάβλι. Το φεύγα.

Η υπόθεση με τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ Γιάννη Παναγόπουλο και τα «αδήλωτα» εισοδήματά του ήταν σαν το πυροτέχνημα που το παρακολουθείς να ανοίγει, αλλά δεν ασχολείσαι μαζί του όταν σβήνει. Οταν από την Αρχή κατά του Ξεπλύματος διέρρευσε στη δημοσιότητα (διά non paper!) η υπόθεση περί κρυμμένων εκατομμυρίων, ο Παναγόπουλος κρεμάστηκε στα μανταλάκια. Ωστόσο το θέμα δεν είχε την ίδια μεταχείριση όταν ο εισαγγελέας έστειλε την υπόθεση στο αρχείο. Αυτή η είδηση πέρασε εντελώς διαδικαστικά. Ομως έτσι συμβαίνει πάντα. Δεν το σημειώνω ως αναμάρτητος. Πέταξα και εγώ τον λίθο μου προς τον Παναγόπουλο, γράφοντας ένα κομμάτι για την αμηχανία με την οποία θα σταθεί την Πρωτομαγιά ενώπιον των εργαζομένων. Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ μου έστειλε μία επιστολή, ζητώντας να μη δημοσιοποιηθεί το περιεχόμενό της. Ουσιαστικά προανήγγειλε αυτό που θα συμβεί – η υπόθεση πήγε στο αρχείο. Αφησε πίσω της μία απορία: για ποιον λόγο ο κ. Βουρλιώτης της Αρχής κατά του Ξεπλύματος σήκωσε τόσο θόρυβο;

Αυτό που συνέβη στην Καλιφόρνια μπορεί να είναι το πετραδάκι που ραγίζει το παρμπρίζ. Δικαστήριο δικαίωσε την προσφυγή μιας γυναίκας κατά της Meta (Facebook, Instagram) και της Google (για το YouTube). Η γυναίκα υποστήριξε ότι η εξάρτηση από τις πλατφόρμες την οδήγησε σε ψυχαναγκασμούς και αυτοκτονικές σκέψεις. Και έφυγε από το δικαστήριο με τρία εκατομμύρια δολάρια. Η υπόθεση θυμίζει την περίπτωση των καπνοβιομηχανιών, όταν αποδείχθηκε, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι το κάπνισμα προκαλεί βλάβη. Στην περίπτωση της κοινωνικής δικτύωσης, η βλάβη δεν είναι ατομική. Αγγίζει μία γενιά καθώς επέφερε πολιτισμικές αλλαγές στη λειτουργία των κοινωνιών. Πέρα από την παρέμβαση στη φύση της πολιτικής, δημιούργησε μία ναρκισσιστική συνθήκη από την οποία υποφέρουμε όλοι. Και αν βάλεις από δίπλα και τον τραμπισμό, τότε, συγγνώμη Μαρκ, πρέπει να δικαστείς για έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

Η Σάρα Μουλάλι κατέλαβε και επισήμως τον αρχιεπισκοπικό θρόνο του Καντέρμπουρι και έγινε η πρώτη γυναίκα που ηγείται της Αγγλικανικής Εκκλησίας. Ομως αυτό δεν θα συνέβαινε ποτέ αν, πριν από πέντε αιώνες, ο Ερρίκος Η’ δεν ήθελε να συλλέγει συζύγους χωρίς την άδεια του Πάπα και ενίοτε να παίρνει και κανένα κεφάλι. Εν προκειμένω, το «σιδεροκέφαλη» είναι η σωστή ευχή.