Τα πανεπιστήμια της ντροπής

Περπατώντας κατά μήκος του Δούναβη στη Βουδαπέστη, εκεί που ο πολιτισμός και η παιδεία αστράφτουν σφιχταγκαλιασμένες στο σεληνόφως, σταθήκαμε να χαζέψουμε ένα συγκλονιστικό κτίριο. Το περάσαμε για μουσείο κι αρχίσαμε να ψάχνουμε την πόρτα εισόδου. Και νιώσαμε τεράστια έκπληξη όταν μας ενημέρωσαν ότι είναι το Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας και Οικονομικών Επιστημών.

Πανεπιστήμιο δίχως αφίσες, συνθήματα με μπογιές, κατεστραμμένα σκαλοπάτια, σπασμένα τζάμια, τραπεζάκια με αραχτούς φοιτητές; Δυστυχώς για μας,

έτσι ήταν και όλα τα υπόλοιπα! Προσπαθήσαμε να μπούμε απλώς για να βγάλουμε φωτογραφίες και – προφανές γι’ αυτούς – μας απαγορεύτηκε η είσοδος. Μας είπαν το αυτονόητο. Οτι δεν είχαμε καμιά δουλειά εκεί κι αν θέλουμε, μπορούμε να φωτογραφίσουμε το κτίριο απέξω.

Οι συγκρίσεις με τα δικά μας, χαώδεις και θλιβερές. Μόλις λίγες μέρες πριν, πιθανόν για… χιλιοστή φορά, έγινε νέος χαλασμός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, που… έτσι για την πλάκα πυρπολήθηκε από γνωστούς και αγνώστους οι οποίοι έκαναν πάρτι στην πολυτεχνική σχολή! Πάρτι!

Τα καλόπαιδα διασκέδαζαν με μολότοφ, πετώντας παράλληλα και όσα είχαν σπάσει νωρίτερα. Εγιναν, λέει, τριακόσιες δεκατρείς προσαγωγές, και για να μη νιώσουν άσχημα τα… παιδιά, αφέθηκαν ελεύθερα και πήγαν να διασκεδάσουν αλλού.

Η Αστυνομία βρήκε μέσα στο πανεπιστήμιο και κατάσχεσε είκοσι πέντε μεγάλα κοντάρια, επτά βόμβες μολότοφ πέρα απ’ αυτές που πετάχτηκαν και έκαψαν στο πρόσωπο και στον λαιμό έναν αστυνομικό, και επίσης δέκα αντιασφυξιογόνες μάσκες και επιπλέον ποσότητες κάνναβης που υπήρχε για να ανεβάσει τη διάθεση των συμμετεχόντων στο πάρτι.

Τα πανεπιστήμια δυστυχώς ήταν και παραμένουν ξέφραγα αμπέλια όπου μπορεί να μπει ο οποιοσδήποτε. Να σπάσει, να κάψει, να βάψει τους τοίχους, να πουλήσει από ναρκωτικά μέχρι ρούχα από δεύτερο χέρι. Κι αν θέλει, μπορεί να χτίσει κι έναν τοίχο στην πόρτα των καθηγητών και να τους αφήσει μέσα!

Κι όλα αυτά, με δεκάδες θλιβερών και ντροπιαστικών περιστατικών, θεωρούνται περίπου φυσιολογικά! Γιατί το πανεπιστήμιο πρέπει να είναι άσυλο, άρα να μπορεί κανείς να κάνει ό,τι γουστάρει.

Δεν πρέπει να υπάρχει άλλη χώρα στον πλανήτη όπου οι χώροι των πανεπιστημίων είναι τόσο ασύδοτοι, ανοιχτοί σε κάθε ασχήμια και ανομία.

Οποιος τολμήσει να διαμαρτυρηθεί γι’ αυτή την τραγική εικόνα και τα κατά καιρούς βομβαρδισμένα τοπία-πανεπιστήμια, θεωρείται αντιδημοκρατικός, οπισθοδρομικός και προφανώς φασίστας! Ε ναι! Γιατί… φασίστας είναι όποιος θέλει καθαρά πανεπιστήμια που δεν θα είναι οίκοι ανοχής! Φασίστας είναι όποιος δεν θέλει αυτό το μπάχαλο, την εικόνα ντροπής.

Ετσι η απορία όχι μόνο παραμένει αλλά και γιγαντώνεται. Τι απέγιναν οι πειθαρχικές και ποινικές κυρώσεις, οι αστικές ευθύνες και όσα είχαν εξαγγελθεί; Ποιος αδρανεί ή φοβάται να εφαρμοστεί ο νόμος; Και ποιος κανακεύει τα καλόπαιδα, που αποφασίζουν να κάνουν πάρτι στα πανεπιστήμια, τα οποία οι ίδιοι θεωρούν σαν απόπατο;

Μπορεί ένα ευνομούμενο κράτος να επιτρέπει – διαχρονικά – αυτή τη θλιβερή εικόνα; Τόσο δύσκολο είναι να βρουν πεδίο συνεννόησης τα κόμματα; Και για ποιο λόγο δεν υπάρχει ομοφωνία για να τελειώσει αυτό το καρκίνωμα; Για τα ψηφαλάκια; Ντροπή μας!

Κι ως πότε θα μπαίνουν μέσα ανεξέλεγκτοι τύποι σε έναν πανεπιστημιακό χώρο;

Αλήθεια τώρα: φυλάσσονται τόσοι χώροι και τα πανεπιστήμια δεν μπορούν – ή ακόμα χειρότερα – απαγορεύεται να φυλαχτούν; Ή μήπως είναι… βάρβαροι και απολίτιστοι οι Ευρωπαίοι, όλοι οι Ευρωπαίοι που το κάνουν;

Προφανώς είναι καλή η ελευθερία – η κάθε είδους – αλλά όταν μετατρέπεται σε ασυδοσία είναι πρόβλημα και μάλιστα τεράστιο. Ας μείνουν στην άκρη οι θεωρίες συνωμοσίας – γιατί αυτό συμβαίνει έπειτα από κάθε καταστροφική επίθεση – κι ας τελειώνουμε με το χάος, όποιες κι αν είναι οι αντιδράσεις. Αν οι νόμοι ψηφίζονται για να μην εφαρμόζονται, η μπανανία θα επεκταθεί επικίνδυνα.

Ντροπή μας.