Τα γκάλοπ «έφεραν» ξαφνικό πόλεμο

Τα γκάλοπ «έφεραν» ξαφνικό πόλεμο

Κανόνας: στην πολιτική τίποτε δεν γίνεται τυχαία. Πίσω από το κάθε τι που συμβαίνει, υπάρχει και το αίτιο και το αιτιατό. Τούτου δοθέντος, δηλαδή περί της ύπαρξης του αιτίου, πριν από κάθε αιτιατό, για ερωτήσεις του είδους «μα τι έπαθαν πάλι αυτοί οι δύο (ο Μητσοτάκης με τον Τσίπρα) και βρίζονται», η απάντηση βρίσκεται στα facts, τα γεγονότα, όπως θα λέγαμε και στην εύανδρο Ηπειρο.

Γεγονός α): η στασιμότητα των ποσοστών

της ΝουΔου, που δεν λένε να ανέβουν, παρά τις βοήθειες του κοινού (διάβαζε εσύ, δημοσκόπους, για να ‘σαι μέσα). Χρειαζόταν λοιπόν ένα boostάρισμα (όρος επίσης απαντώμενος στην εύανδρο Ηπειρο). Κι επειδή με τον Ανδρουλάκη δεν του βγαίνει του Κυριάκου του Α’, επειδή ο άλλος τον πάει σοβαρά, και στα σοβαρά, στρέφεται προς τα εκεί που υπάρχει προθυμία να σύρουν μαζί τον χορό της πόλωσης – στον Τσίπρα.

Γεγονός β): η προθυμία Τσίπρα να πάρει μέρος στον χορό, δεν είναι χωρίς αίτιο, όχι. Προέρχεται από τη σκληρή πραγματικότητα. Που τον φέρνει, να χάνει συνεχώς κόσμο και προς τα αριστερά και προς το ΠΑΣΟΚ, και όπου να ‘ναι, αν δεν έχει συμβεί ήδη, το ΠΑΣΟΚ είναι δεύτερο κόμμα, και το δικό του, τρίτο.

Το όπλο της διαφθοράς

Γεγονός γ): ότι και οι δύο, είναι οι τελευταίοι που μπορούν να μεταχειρίζονται τη διαφθορά ως όπλο, ο ένας εναντίον του άλλου. Ούτε ο Κυριάκος ο Α’, ούτε ο Τσίπρας. Ο Κυριάκος ο Α’ γιατί είναι αντιμέτωπος με την κυρίαρχη γνώμη της κοινωνίας ότι επί των ημερών του, η διαφθορά είναι διάχυτη, παντού και σε όλα τα επίπεδα. Γελάει ο κόσμος όταν καταγγέλλει τον άλλον ως διεφθαρμένο.

Ο δε Τσίπρας γιατί έχει πιαστεί με τη γίδα στην πλάτη τόσο με τον νόμο «Παρασκευόπουλου» όσο και με τις αλλαγές στους Ποινικούς Κώδικες το 2019, που όλοι πια ξέρουν τι έχει συμβεί. Και γελάνε και τα τσιμέντα, ακούγοντάς τον να καταγγέλλει ως «αρχιερέα της διαφθοράς» τον Μητσοτάκη, αυτός. Αυτός! Ε, όχι δα, ρε φίλε, σου λένε (τα τσιμέντα), έλεος.

Γεγονός δ): η επιβίωση και των δύο εξαρτάται άμεσα από το ΠΑΣΟΚ. Αυτό στοχεύουν. Ο ένας για να μπορέσει να διατηρηθεί στην πρωθυπουργία, ο άλλος για να καταφέρει να επιβιώσει πολιτικά, καθώς το φάσμα της εξαφάνισης είναι κάτι παραπάνω από ορατό, έτσι και καταταγεί τρίτος στις εκλογές…

Ο «μπαμπούλας»

Συμπέρασμα: αυτός ο πόλεμος που ξεκίνησε στα ξαφνικά, διότι του προέδρου «ή εμείς ή κανείς» Τσίπρα, του ήρθε στην Καλαμάτα, να αποκαλέσει τον Μητσοτάκη «αρχιερέα της διαφθοράς», για να απαντήσει αμέσως ο άλλος με τα βαριά υπονοούμενα με τις αλλαγές στους Κώδικες παραμονές των εκλογών του 2019, και να επανέλθει ο Τσίπρας καλώντας τον Μητσοτάκη «να πει ονόματα», λες και δεν τα ξέρει ή δεν τα ξέρουμε, ώστε να συνεχιστεί η ωραία «συζήτηση» με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο να συστήνει – για ονόματα – τον Σταύρο Κοντονή, ο οποίος μόνο φωτογραφίες δεν έχει μοιράσει γι’ αυτές τις διαβόητες αλλαγές, και το κόμμα ΕΛΑΣ-Τσίπρα να απαντάει με το τόσο… εύηχο όσο και… ευγενικό, «βουλώστε το», έχει και αίτιο και αιτιατό.

Ο Κυριάκος ο Α’ ξαναστήνει στα πόδια του ως «μπαμπούλα» τον Τσίπρα, παρότι ξέρει ότι πρόκειται πια για «χάρτινη τίγρη», για ένα «αδειανό πουκάμισο», προκειμένου να στριμώξει τους κεντρώους ψηφοφόρους που ακούνε Τσίπρα και τρέχουν. Ο δε Τσίπρας παίζει το τελευταίο του χαρτί ως «σκληρή» αντιπολίτευση, μήπως και σταματήσει η κατρακύλα. Αυτό είναι όλο. Τίποτε παραπάνω…

Περιμένοντας τα γκάλοπ

Τι πρέπει να περιμένουμε τώρα; Δημοσκοπήσεις! Συνοδευόμενες από βαθυστόχαστες αναλύσεις εκστασιασμένων «επιστημόνων» της δημοσκοπικής επιστήμης, οι οποίοι θα επιβεβαιώνουν το ισχυρό δίπολο Μητσοτάκης – Τσίπρας, και θα εξάρουν φυσικά την αντιπολιτευτική δεινότητα που επιδεικνύει, και αποδεικνύει σε κάθε περίπτωση, ο «ή εμείς ή κανείς» πρόεδρος Τσίπρας. Ο οποίος έχει και τη μεγαλύτερη ανάγκη (υπο)στήριξης.

Στο ίδιο έργο θεατές μας θέλουν ξανά, αλλά αυτή η βαλίτσα δεν πρόκειται να πάει πολύ μακριά. Ο κόσμος έχει μάτια και βλέπει. Κι επειδή βλέπει, μπορεί να κρίνει κιόλας…

Απαρηγόρητοι

Το άλλο που έχει να κάνει με την πολιτική στη χώρα μας, είναι ότι δεν υπάρχει μέτρο. Κανένα μέτρο, για την ακρίβεια. Ή του ύψους ή του βάθους. Εκλέχθηκε πρόεδρος ο Τραμπ, τσακίστηκαν οι εδώ, να βρουν μια άκρη με το περιβάλλον αυτού του περίεργου, ο οποίος είχε θεοποιήσει την κονόμα σε όλες της τις μορφές. Αλλοι βρήκαν, άλλοι όχι. Κι όσοι βρήκαν πλήρωσαν αδρά αυτή την επαφή. Μα πολύ αδρά, μιλάμε. Επίσης πολιτικοί τσακίστηκαν να εμφανιστούν ως εγχώριοι πολιτικοί εκπρόσωποί του, ως «παιδιά» του, ως αντιπρόσωποί του.

Τώρα που οι Δημοκρατικοί του πέταξαν μια βρεμένη πατσαβούρα στη μούρη, ένας ένας το στρίβουν. Ούτε τον ξέρουν, ούτε θέλουν σχέση μαζί του. Κι όσοι τα «έχωσαν», τα κλαίνε γοερά, που δεν μπόρεσαν να κάνουν μια δουλειά της προκοπής με τους δικούς του, και τους πήραν από κάτω τα γεγονότα.

Κι έφυγε κι εκείνη η Κίμπερλι από τα μέρη μας, που θα μπορούσε να τους παρηγορήσει. Τους λυπάμαι; Οχι δεν τους λυπάμαι καθόλου. Τραμπ δεν ήθελαν; Ας λουστούν τώρα την αποτυχία του…

Μικρό καλάθι

Κι αυτοί είναι μεν οι «τραμπιστές» και οι της «προσκολλήσεως» που προσπάθησαν να «τσιμπήσουν» κάτι από το τραπέζι της μεγάλης ευωχίας. Να δεις, οι άλλοι, αυτοί που πανηγύριζαν χθες, με τη σαρωτική νίκη των Δημοκρατικών. Δεν θα τους πω και καλύτερους. Εκαναν λες και κατάγονταν από ένα χωριό έξω από την Ατλάντα ή τα περίχωρα του Χιούστον. Σαν να ήταν πρώτα ξαδέλφια με τον Ταλαρίκο από το Τέξας ή τον Αμπντούλ ελ-Σαγέντ από το Μίσιγκαν. Ο άλλος, φίλος μου, με πήρε να μου πει πόσο χάρηκε που ο Ελ Σαγιέντ «έσκισε» τον αντιπρόεδρο Ντι Τζέι Βανς που τον ειρωνεύτηκε ότι αυτός θα τον ορκίσει, κι ότι άμα είναι έξυπνοι οι Δημοκρατικοί, τον Αμπντούλ τον «κολλητό» θα αναδείξουν για υποψήφιο στις προεδρικές εκλογές του 2028!

Παιδιά χαλαρώστε. Ο,τι έγινε στις ΗΠΑ όπου νίκησαν οι Δημοκρατικοί και πλέον ελέγχουν και το Κογκρέσο και τη Βουλή των Αντιπροσώπων, ήταν μια ηχηρή ήττα του Τραμπ, η οποία αφορά περισσότερο τις ΗΠΑ και λιγότερο τον υπόλοιπο κόσμο, κι ακόμη πιο λίγο την Ελλάδα. Από την ώρα που αυτός παραμένει πρόεδρος, και θα παραμείνει για 2 χρόνια και δύο μήνες ακόμη, τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει, προς το καλύτερο. Προς το χειρότερο, ναι!

Και σε ό,τι μας αφορά, να κρατήσουμε παρακαλώ μικρό καλάθι, για τη δημοκρατική πλειοψηφία του Κογκρέσου. Πλην του Χρηστάκη του Παππά από το Λεβίδι της Ελασσόνας, που είναι καρατσεκαρισμένο ότι ως ελληνόπουλο θα στηρίξει τις ελληνικές θέσεις, για κανέναν άλλον δεν πρέπει να είμαστε σίγουροι. Εντάξει;