Τα δελτία του Πάσχα

Το ρεπορτάζ της πασχαλινής αγοράς κλιμακώνεται μαζί με το Θείο Δράμα. Και το Μεγάλο Σάββατο τα κανάλια μεταδίδουν ζωντανά, από τη Βαρβάκειο, τον προβληματισμό των καταναλωτών για το δυσθεώρητο κόστος του πασχαλινού τραπεζιού. Επάρκεια υπάρχει.

Την Κυριακή του Πάσχα όλα αλλάζουν. Υπάρχουν δελτία ειδήσεων που αναγγέλλουν την Ανάσταση ως γεγονός που έλαβε χώρα πριν

από λίγες ώρες. «Ο Θεάνθρωπος αναστήθηκε και φέρνει χαρμόσυνο μήνυμα αγάπης, ειρήνης» κ.λπ. Και αφού διακρίνουν «κατάνυξη» στον πόλεμο των βεγγαλικών, γυρίζουν τις κάμερες προς τις σούβλες. Δεν υφίσταται πλέον θέμα με την τιμή του αρνιού. Απαντες σουβλίζουν πανευτυχείς. Ακόμα και εκείνοι που, πριν από μία μέρα, τους βλέπαμε να δηλώνουν ότι θα δυσκολευτούν να στρώσουν τραπέζι. Στα ρεπορτάζ του Πάσχα δεν υπάρχει η ματιά προς τους αναξιοπαθούντες, τους ασθενείς και τους ευάλωτους. Προς τον καπετάνιο που θαλασσοδέρνεται και τον φαντάρο που είναι στη σκοπιά. Αυτοί γιορτάζουν τα Χριστούγεννα. Το Πάσχα έχει μόνο γλέντι.

Και έτσι, λοιπόν, στα δελτία της Λαμπρής, πρώτα βγήκαν οι παπάδες και οι σούβλες και, αργότερα, προς το μέσον, εμφανίστηκε ο Τραμπ πάνω στο ναυάγιο των διαπραγματεύσεων με το Ιράν. Σύμφωνα με τα στοιχειώδη της δημοσιογραφίας αυτό είναι παλαβό. Ομως οι διευθυντές ειδήσεων ξέρουν τη δουλειά καλύτερα απ’ όλους. Αλλωστε αυτό που συμβαίνει με τα δελτία του Πάσχα δεν είναι ακριβώς δημοσιογραφία.

Είναι προσαρμογή του κόσμου και της πραγματικότητας στα στερεότυπά μας. Ας καίγεται ο πλανήτης. Πρώτα θα δούμε πώς καίγονται τα κάρβουνα κάτω από τη σούβλα. Γιατί το Πάσχα μπαίνουμε όλοι μέσα στην εθνική φούσκα, στην κατασκευή της οποίας συνεισφέρει και η θρησκευτική μας ομοιογένεια. Είναι λες και κλείνουμε πόρτες και παράθυρα προς τον κόσμο για να μη μας ενοχλήσει στο γλέντι. Αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό. Συνάδει με την αμεριμνησία που απαιτεί η γιορτή, λειτουργεί ως ανάπαυλα σε ένα πολύβουο περιβάλλον στην οποία συμμετέχουν άπαντες γύρω από το ίδιο τραπέζι. Μέχρι που ξημερώνει το «μετά το Πάσχα». Που θα μας πάει αργά και ιδρωμένα στο «θα το δούμε από Σεπτέμβριο».

Καρικατούρα

H Αφροδίτη Λατινοπούλου απέδειξε στο πανελλήνιο την καταλληλότητά της για παιδικά πάρτι. Ευρισκόμενη σε τηλεοπτικό πλατό επιχείρησε μίμηση της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Ηταν εμφανές ότι είχε δουλέψει πάνω στο σκετς. Ομως το αποτέλεσμα ήταν θλιβερό. Επειδή μας έδειξε μία νέα γυναίκα που θα θυσιάσει και κομμάτια από την αξιοπρέπειά της προκειμένου να ανακουφίσει τις δημοσκοπικές της ανησυχίες. Η ίδια ξέρει ότι, πλέον, έχει αδιάφορη υποδοχή. Ε, αυτό που της έμεινε είναι το show μήπως και γίνει viral. Ισως έτσι το ακροατήριο θυμηθεί ότι έχει ακόμα μία επιλογή για να τρολάρει το σύστημα. Ωστόσο και πάλι είναι δύσκολα τα πράγματα. Διότι η μίμηση δηλώνει ετεροπροσδιορισμό. Και στην πολιτική η παρουσία σου αποκτά σημασία όταν προκαλείς άλλους να σε μιμηθούν, έστω και για πλάκα. Ομως, αλήθεια, ποιος θα μπορούσε να μιμηθεί την Αφροδίτη Λατινοπούλου; Τι υπάρχει για να αντιγράψεις, έστω ως καρικατούρα;

Η κίνηση του Σαμαρά

Ο Αντώνης Σαμαράς έχει βάλει το ένα πόδι στα νερά του Ρουβίκωνα. Και λίαν συντόμως θα βάλει και το άλλο. Εξ όσων γνωρίζω, έχουν ήδη βολιδοσκοπηθεί πρόσωπα, με ευρύτερο κοινωνικό αποτύπωμα, ως προς το ενδιαφέρον τους για συμμετοχή στο νέο σχήμα. Και είναι εξαιρετικά πιθανό οι εξελίξεις να δρομολογηθούν ακόμα και τις επόμενες μέρες, με στόχευση προς το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας. Τι παρενέργειες θα προκαλούσε στη μάζωξη των ανησυχούντων νεοδημοκρατών; Σίγουρα θα έφτιαχνε πηγαδάκια.

Αλλά, ταυτόχρονα, θα επέτρεπε στην προεδρική φρουρά να καλέσει σε συσπείρωση, «απέναντι στα συμφέροντα που υπονομεύουν την κυβέρνηση». Τι θα αποφασίσει, λοιπόν, ο πρόεδρος Αντώνης; Δεν ξέρω. Απλώς απορώ με τη διάθεσή του. Αλλά από την άλλη κατανοώ ότι το μένος χαράσσει ένα δρόμο που δεν τελειώνει ποτέ.

Ο star της ημέρας

Ο Πέτερ Μαγιάρ είναι ο νέος darling της ορθολογικής και συστημικής Ευρώπης. Ομως καλό θα ήταν να τον υποδεχθούμε κρατώντας μικρό καλάθι. Πρώτον επειδή προέρχεται από την ίδια πολιτική μήτρα με τον προκάτοχό του. Και δεύτερον επειδή, όταν κληρονομείς ένα κράτος κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του πρωθυπουργού, μπαίνεις στον πειρασμό να μην αλλάξεις το παραμικρό.