Τα χαμένα 15 λεπτά

Διαβάζουμε στα ρεπορτάζ για το πότε θα έχουμε πλήρες μετρό και κανονικό ΗΣΑΠ με κλιματισμό και συχνά, τακτά δρομολόγια. Πόσο μακρινός είναι ακόμα ένας νέος στόλος λεωφορείων και μία ακριβής καταγραφή των δρομολογίων που πολλές φορές ξεπερνούν τα 45 λεπτά σε αναμονή.

Σήμερα, παρά την επιτυχή προς το παρόν επέκταση των γραμμών στο μετρό, μια σειρά συνοικιών της Αθήνας

παραμένουν ακάλυπτες και δύσκολα προσβάσιμες για τον καθημερινό πολίτη. Δοκιμάστε για παράδειγμα να ξεκινήσετε από μία περιοχή των δυτικών συνοικιών για να πάτε στον Βύρωνα, τον Υμηττό, την Ηλιούπολη. Μετρήστε έτσι από περιέργεια περίπου τους χρόνους που θα κάνετε είτε ως πεζοί είτε με αυτοκίνητο.

Η Αθήνα είναι μια χαοτική πόλη. Απολύτως αχαρτογράφητη για τον μέσο πεζό πολίτη και εχθρική για εκείνον που έχει όχημα. Το χειρότερο από όλα στις διαπιστώσεις του σημερινού σημειώματος – που πιθανώς προσεταιρίζονται και καταλαβαίνουν πολύ από τους αναγνώστες μας – είναι πως καμία προοπτική δεν υπάρχει για τον καθημερινό άνθρωπο. Και εκείνο το σχέδιο της πόλης των 15 λεπτών που ως μοντέλο έχει πρωτοεμφανιστεί στο Παρίσι δείχνει εντελώς μακρινό.

Να θυμίσουμε πως είναι ένα σχέδιο που θέλει τον μέσο πολίτη σε 15 λεπτά να κάνει τις βασικές του δουλειές είτε με ποδήλατο είτε με τα πόδια στο κέντρο της πόλης. Σήμερα 15 λεπτά μπορεί να διαρκέσει η αναμονή σε μια στάση λεωφορείου που δεν έχει μάλιστα ψηφιακό καντράν για να ξέρεις πότε θα έρθει το επόμενο ή 15 λεπτά μπορεί να διαρκέσει απλώς και μόνο ο συνδυασμός ενός απλού δρομολογίου μέσα στη μέρα από μετρό σε ηλεκτρικό σε δύο στάσεις.

Αν τα παραπάνω τα πείτε σε έναν κυβερνητικό πολιτικό θα σας απαντήσει είτε ότι φταίει ο Δήμος, είτε ότι φταίει η Περιφέρεια ή ότι εκεί που επαφίεται το θέμα στην κυβέρνηση τα έργα γίνονται και πρέπει να περιμένουμε. Ενα σύνηθες μοτίβο το οποίο χρησιμοποιούν οι υπουργοί, όχι όταν απλώς και μόνο προβλεπόμενα αναμένεις μία μεταβολή, αλλά όταν ένα πρόβλημα κρύβεται κάτω από το χαλάκι. Και αυτό αφού οι περισσότεροι κυβερνώντες μας ούτε στο κέντρο διαμένουν ούτε έχουν εικόνα αυτού.

Την ίδια ώρα, η Αθήνα μετατρέπεται όντως σε city break, όντως ο τουρισμός της αυξάνεται. Μαζί με αυτόν και τα ξενοδοχεία και τα ενοικιαζόμενα διαμερίσματα. Το δε κέντρο των Αθηνών μετατρέπεται σιγά σιγά σε μια μεγάλη απρόσωπη περιοχή στην οποία θα μπορούν να διαμένουν απλώς και μόνο ιδιοκτήτες παλαιών διαμερισμάτων, νέοι έποικοι και κάτοχοι golden visa. Ενα τριήμερο συζήτησης στην ολομέλεια της Βουλής με συμμετοχή όλων των φορέων και ειδικών θα μπορούσε να καταλήξει συναινετικά σε δύο – τρεις άμεσες τομές για την πόλη. Θα ήταν ένα ιδανικό ή και ουτοπικό σχήμα. Απλώς το καταθέτουμε.

Αυτός, Αυτή, Αυτό: Προοδευτισμός

Τον Ρόμπερτ Κέιγκαν δεν τον λες και προοδευτικό Αμερικανό. Και όταν με αρθρογραφία του υποστηρίζει πως ουσιαστικά οι ΗΠΑ έχουν χάσει στον Κόλπο, αντιλαμβάνεσαι πολλά. Ο συντηρητικός αναλυτής αναφέρει πως το Ιράν θα έχει πλέον τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ, ενώ το «σήμα» που αποστέλλουν οι ΗΠΑ είναι πως σταδιακά δεν είναι η πρώτη αυτοκρατορική δύναμη ισχύος αλλά χάνουν έδαφος συνεχώς. Μαζί με αυτή την εξέλιξη, βλέπει και διατήρηση του καθεστώτος του Ιράν και απομόνωση του Ισραήλ. Αν τα λένε αυτά οι χθεσινοί υποστηρικτές επεμβάσεων στο Ιράκ ή στο Αφγανιστάν σαν τον Κέιγκαν, φανταστείτε…

#Hashtag:Πόθεν

Πάλι ο ίδιος τραγέλαφος με τα πόθεν έσχες των πολιτικών μας. Οι αρνητές της Δημοκρατίας καραδοκούν για να δουν πόσο πλούτο έχουν οι εκλεγμένοι και μη και να τραβήξουν το σπαθί τους πως τρώνε λεφτά, γίνονται πλούσιοι εις βάρος μας, τρώνε παιδάκια στο ημίφως.

Το ίδιο το σύστημα ενισχύει αυτή την επικίνδυνη τάση μη αποφασίζοντας να διευρύνει τους όρους διαφάνειας των ατομικών δηλώσεων, αλλά και πιο λεπτομερώς τις μεταβολές τους σε ένα βάθος χρόνου.

Και καταλήγουμε να διαβάζουμε για σπίτια, αγροτεμάχια, μεταχειρισμένες μοτοσικλέτες και σκάφη αναψυχής ή να μαντεύουμε τι και πού. Σε μια χώρα που δεν αλλάζει τίποτε προς το καλό.