Τα άσχημα κόμματα άσχημα καίγονται

Και πρώτα απ’ όλα να εξηγηθώ, για να μην παρεξηγηθώ. Τη λέξη «άσχημα» τη χρησιμοποιώ εδώ με την ετυμολογική της έννοια. Από το στερητικό «α» και το «σχήμα». Αυτά δηλαδή που δεν έχουν σχήμα, που είναι χύμα στο κύμα για να το κάνω και ρίμα. Κι επειδή μιλάμε για κόμματα, αναφέρομαι βέβαια σε ιδεολογικό σχήμα και περιεχόμενο, σε συγκεκριμένες θέσεις, σε σαφές στίγμα. Ο,τι ακριβώς δηλαδή δεν υπάρχει στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, το οποίο ανακοίνωσε πριν από περίπου έναν μήνα. Και που από τότε, το μόνο ας πούμε κάπως πιο συγκεκριμένο

Τώρα άρχισαν οι αποχωρήσεις, οι καταγγελίες περί αδιαφάνειας και περί απόλυτης προσωποκρατίας στο κόμμα. Ενώ δηλαδή τι περίμεναν; Να ξεκαβαλήσει το άτι της αμετροέπειας με το οποίο καλπάζει εδώ και πολύ καιρό, πολύ πριν δημιουργήσει το κόμμα, από τότε που δήλωνε ότι δεν πρόκειται να ασχοληθεί με την πολιτική; Μεγάλοι άνθρωποι δεν είδαν ότι λειτουργούσε ως «παντοκρατόρισσα»; Το αυτάρεσκο ύφος της, ο τρόπος που μιλούσε στις κάμερες, το ότι καπέλωσε το βαρύ πένθος 57 οικογενειών δεν τους είπε τίποτα; Ειδικά για τον αποχωρήσαντα επιστήμονα Κοκοτσάκη, μαζί είχαν διακινήσει τις θεωρίες με τα ξυλόλια, δεν ήξερε περί τίνος επρόκειτο; Και μετά, όταν άρχισαν να συρρέουν οι Γρατσίες, οι Μουτσάτσες, οι γερόντισσες κι οι χρησμοί στα αραμαϊκά δεν κατάλαβαν ότι η Καρυστιανού είχε και την ψιλή κυριότητα και την επικαρπία του κόμματος;

Θεωρώ ότι το κόμμα για την Ελπίδα (δεν θυμάμαι ακριβώς πού), θα καταλήξει σε ένα ακόμη πυροτέχνημα που στην αρχή έκανε κρότο, μετά ήρθε η λάμψη κι αυτόματα άρχισε να διαλύεται στα εξ ων συνετέθη. (Εκτός κι αν ενισχυθεί υπογείως, ώστε να μπει στη Βουλή για να χρησιμοποιηθεί στη συνέχεια ως «γαρνιτούρα» κυβέρνησης, αλλά εγώ είμαι και πολύ καχύποπτη). Και αυτή είναι η κατάληξη όλων των πολιτικών σχηματισμών που ξεπήδησαν μέσα από το συναίσθημα και την οργή της στιγμής. Το κόμμα Κωνσταντοπούλου που μέχρι πριν από έναν χρόνο φλέρταρε με τη δεύτερη θέση, ήδη έχει πάρει την κατρακύλα. Ο Κασσελάκης επίσης. Ο Βαρουφάκης έχει ήδη τελειώσει.

Εδώ κοντεύουν να εξαερωθούν κόμματα με υποτιθέμενη γερή ιδεολογική βάση. Ο ΣΥΡΙΖΑ πνίγεται στο 1,5%, η Νέα Αριστερά λογίζεται πλέον ως αστείο. Τι μένει; Μια ΕΛΑΣ του Τσίπρα που – παρά την καταγραφόμενη δυναμική της – δεν ξέρω αν και πώς θα αποφύγει τη μοίρα των ιδιόκτητων, προσωπικών κομμάτων. Γι’ αυτό και το ΠΑΣΟΚ ας προσέχει. Ας μη λειτουργεί σαν ευκαιριακό κόμμα, σαν συνονθύλευμα «αιτούντων στέγη». Πολιτικοί που το έχουν καθυβρίσει, που το έχουν λοιδορήσει, όπως η Θεοδώρα Τζάκρη και η Νίνα Κασιμάτη, η οποία ευχόταν δημοσίως τον θάνατο του αρχηγού του, δεν νομίζω ότι έχουν θέση στις τάξεις του.

Η ατζέντα λέει πως σαν σήμερα, πριν από 130 χρόνια λειτούργησε στις ΗΠΑ ο πρώτος κινηματογράφος. Εκτοτε έγινε κάτι πολύ περισσότερο από ένας τόπος μαζικής ψυχαγωγίας. Ηταν το παράθυρο στον κόσμο, η «κλειδαρότρυπα» απ’ όπου μπορούσες να δεις τα κρυφά όνειρά σου, η στέγη των πρώτων ερωτικών ραντεβού, του πρώτου αγγίγματος των χεριών στο σκοτάδι, ο πολιτισμός που έκανε τουρνέ στα χωριά όπου τον έλεγαν «κινηματόγραφο». Το «Σινεμά ο Παράδεισος».

Παράλληλα, ξεκινά η σεζόν των θερινών κινηματογράφων. Και θυμάμαι εκείνο το τραγούδι του Λουκιανού Κηλαηδόνη που ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 νοσταλγούσε «… κάτι νύχτες με φεγγάρι μες στα θερινά τα σινεμά, νύχτες που περνούν, που δεν θα ξαναρθούν, μ’ αγιόκλημα και γιασεμιά». Ποιο αγιόκλημα και ποια γιασεμιά; Οι σύγχρονοι θερινοί είναι σαν καφενεία με τραπεζάκια, έχουν ονόματα προϊόντων και όχι εκείνα τα «Γαρδένια» και «Βιολέτα» και μυρίζουν νάτσος και χοτ ντογκ.