Τα απομεινάρια της λάμψης

Δεν μπορώ να πω ότι είμαι και φαν της τελετής των Οσκαρ. Οχι ότι σνομπάρω, αλλά πλήττω να περιμένω με τις ώρες αχάραγα πότε θα δώσουν αυτά που μ’ ενδιαφέρουν. Δηλαδή, τα καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, ανδρικών και γυναικείων ρόλων, άντε και καλλιτεχνικής διεύθυνσης (κοστουμιών και σκηνικών).

Φέτος, δεν ξέρω, αλλά δεν είχα και μεγάλη πρεμούρα. Είχα δει και δυο διαγωνιζόμενες. Τι να σου πω;

Η μία είχε ένα πρώτο μέρος αρκετά ενδιαφέρον, με μια άλλη θερμοκρασία για Χόλιγουντ και βέβαια μια ερμηνεία συγκλονιστική (πήρε το Οσκαρ τελικά η Τζέσι Μπάκλεϊ), αλλά όσο πήγαινε προς το τέλος

Τη διαφήμιση του Τζάμπο την είδατε, με το κοκορέτσι ωμό να του τρέχουν υπόλευκες βλέννες; Ε, μια τέτοια αίσθηση.

Η άλλη τώρα με τον Τιμοτέ Σαλαμέ να σε βιτσίζει με ένα αδυσώπητα τρελό μοντάζ (το τρέιλερ του «Φέρ’ το», μπροστά του, Αγγελόπουλος). Να τρέχουν από ‘δώ κι από ‘κεί, να τον κυνηγάνε, να τον δέρνουν, να τον βρίζουν.

Κι όλο αυτό να γίνεται για να καταλάβουμε ότι για να φτάσεις στο όνειρό σου πρέπει να κάτσεις να σε ξεφτιλίζουνε ανελλιπώς και επί καθημερινής βάσεως μπροστά σ’ όλο τον κόσμο. Κι ότι είναι και πολύ πολύ ωραίο και καλό.

Εγώ, βέβαια, αυτό το είχα σε τραγούδι στα νιάτα μου. Νομίζω, λεγότανε «White Horse» και είχε για ρεφρέν «if you want to be a rich, you have to be a bitch».

Το τραγουδάγαμε τότε στο εργοστάσιο πίνοντας Στολίσναγια και φορώντας Σταν Σμιθ· θέλω να πω, την είχα κάνει τη θητεία μου στη σκληρή κριτική της αστικής μπουρζουαζίας, δεν περίμενα τον Τιμοτέ να μου ανοίξει τα μάτια. Αλλο αυτό πάλι.

Δεν του δώσανε το Οσκαρ, λέει, του Σαλαμέ, γιατί δεν του άρεσαν το μπαλέτο και η όπερα (εγώ, μετά τη διαφήμιση του Τζάμπο, δεν πρόκειται να βάλω κοκορέτσι στο στόμα μου).

Τέλος πάντων, δοθήκανε εκεί τα αγαλματίδια· εγώ τη γιορτή την είδα την άλλη μέρα στα κανάλια.

Στις εκπομπές κοινωνικής ενημέρωσης, ανάμεσα σε δύο φόνους και έναν βιασμό, ξεπρόβαλε κι η Ντέμι Μουρ, πετσί και κόκαλο, με ένα μαύρο φόρεμα πολύ πολυτελείας, με κάτι φτερά καλιακούδας να βγαίνουν απ’ ανάμεσα στα στήθια της, να φτάνουν μέχρι να της γαργαλάνε το ρουθούνι, αλλά κι άλλες με κάτι τουαλέτες πανακρίβου, κάτι κοσμήματα αληθινά, κάτι χαμόγελα ψεύτικα, κι ονόματα, ονόματα· τι Ντιόρ, τι Γκούτσι, τι Βερσάτσε, τι Ντόλτσε, τι Γκαμπάνα. Και το περπάτημα πολύ υπεράνω· βασιλικό.

Η Καμίλα, δίπλα τους, λαντζέρισσα· το βετέξ στο χέρι τής λείπει, να ολοκληρώσεις την εικόνα. Λες, όλες αυτές, όλοι αυτοί, τι επίπεδο, τι κλάση!

(Μην επιμένετε, εγώ δεν θέλω επ’ ουδενί να ξαναφάω κοκορέτσι. Αλλά και να ήθελα, μόλις έμαθα ότι μετά τη δυσφήμηση του Τζάμπο κανένα μαγαζί δεν σερβίρει κοκορέτσι. Μόνο γαρδούμπα).

Αυτά την επαύριον της γιορτής. Γιατί τη μεθεπαύριον ιδού η φωτογραφία.

Αυτά άφησαν πίσω τους τα σμόκιν, τα τοξίντο, οι ποδήρεις τουαλέτες, τα χρυσά ενώτια και τα διαμαντένια περιδέραια. Αδειες, τσαλακωμένες σακούλες (πήγα να γράψω ζωές), τσίχλες που κολλάνε σαν τύψη και στραπατσαρισμένα κουτιά από φτηνές μπίρες κι αναψυκτικά. Τι σκουπιδαριό· τι βρωμιά πατημένη από Γκούτσι και Λουμπουτέν.

Αν κράταγα μια φωτογραφία απ’ τα φετινά Οσκαρ, αυτή θα κράταγα. Και μια με το κοκορέτσι του Τζάμπο για το ξεμάτιασμα.

Χαιρετώ.