Συνωστισμός στην αντιπολίτευση

Επιτέλους. Η Μαρία Καρυστιανού έκανε τη δήλωση που όλοι περιμέναμε. Σε συνέντευξή της στον τηλεοπτικό σταθμό Kontra ανακοίνωσε και επίσημα δημιουργία κόμματος, το οποίο θα διεκδικήσει την ψήφο μας στις επόμενες εκλογές. Επιτέλους, δηλαδή, τέλος τα προσχήματα, τέλος και τα παραμύθια. Στο εξής, στη δημόσια συζήτηση, για ό,τι λέει και για ό,τι πράττει θα αντιμετωπίζεται και η Μαρία Καρυστιανού από όλους όπως αντιμετωπίζονται ο Μητσοτάκης, ο Ανδρουλάκης, ο Τσίπρας,

Επιτέλους, δηλαδή, η Μαρία Καρυστιανού δεν θα είναι πλέον στη δημόσια συζήτηση μια πονεμένη μάνα αλλά μια ολιστική (sic) παιδίατρος που επιδιώκει να παίξει ρόλο στην πολιτική ζωή του τόπου. Μια πολιτικός δηλαδή που, στο πλαίσιο των δημοκρατικών θεσμών, δεν αρκεί να μιλάει για τη ζωή της, οφείλει να μιλήσει και για τη δική μας ζωή.

Εύλογα θα αντιτάξει κανείς ότι ένα πολιτικό σχήμα που στηρίζεται σε συναισθήματα και στις εντυπώσεις δεν είναι και τόσο ευάλωτο λόγω της κριτικής και των διερωτήσεων σκεπτόμενων πολιτών. Η Μαρία Καρυστιανού και το λαϊκιστικό κόμμα που εξαγγέλλει, την ηγεσία του οποίου θα την αναδείξει ο λαός «ακολουθώντας αυτό που λέει το μέσα του», μοιάζουν πολύ με τα αντισυστημικά κόμματα του 2010-15. Το διάστημα εκείνο, υποσχόμενα σεισάχθεια, λεφτά, δικαιοσύνη που δεν ήταν σε θέση να παράσχουν, δύο απ’ αυτά, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ, συνεταιρίστηκαν για να ασκήσουν την εξουσία – και διαλύθηκαν όταν απέτυχαν και η εξουσία απομακρύνθηκε. Στην περίπτωση ενός τρίτου, ανταγωνιστικού τους κόμματος, της Χρυσής Αυγής, που επένδυσε στο κοινωνικό μίσος και στον καθαρόαιμο ρατσισμό, το αποτέλεσμα της εγκληματικής δραστηριότητάς του οδήγησε τα βασικά στελέχη του στη φυλακή.

Τι υπόσχεται η Μαρία Καρυστιανού; Κάθαρση και ανιδιοτέλεια. Δεν είναι η πρώτη. «Δεν κλέψαμε», έλεγε ο Μιχαλολιάκος. Ε, και;

Παρ’ όλα αυτά, είναι προφανής η δυναμική ενός εγχειρήματος Καρυστιανού. Αυτή είναι η φυσική ηγέτις της νέας Αγανάκτησης, του λαϊκισμού που συντονίστηκε και οργανώθηκε στις συγκεντρώσεις για τα Τέμπη – και ως μεθόδευση θυμίζει ακριβώς το λαϊκιστικό κύμα που κυριάρχησε μετά τη χρεοκοπία και την υπογραφή από τον Γιώργο Παπανδρέου του πρώτου Μνημονίου με τους δανειστές μας. Ολη η σημερινή αντιπολίτευση (τα διάφορα κομματίδια της Αριστεράς, η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Αλέξης Τσίπρας, ο ακροδεξιός Βελόπουλος και ό,τι έχει απομείνει από τη Νίκη, αλλά και ο Αντώνης Σαμαράς και βέβαια το αφελές ΠΑΣΟΚ) ακολούθησε την Καρυστιανού και το αφήγημά της περί Οξυγόνου. Ευλόγως, τώρα, θα την παρακολουθούν να ψαρεύει κοινό στο δικό τους κομματικό ακροατήριο (ήδη φαίνεται ότι έχει προσεγγίσει τον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Νικόλα Φαραντούρη, διαβάζω ότι έκανε κρούση και στον σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή). Κι αυτό δεν θα τους αρέσει καθόλου, επειδή σηματοδοτεί συρρίκνωση και για κάποιους πολιτική εξαφάνιση.

Πώς θα αμυνθούν; Μάλλον με πόλεμο. Θα ξεχάσουν τα συναισθήματα που μοιράστηκαν μαζί της και θα αρχίσουν να την κατηγορούν ως ακροδεξιά. Ηδη στο Διαδίκτυο άρχισαν οι πρώτες βολές – και η προσπάθεια κύκλων του προοδευτισμού να επιβάλουν τη σύγκρισή της με τη ΝΔ και όχι με τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Καλή προσπάθεια, αλλά η ΝΔ, αυτή τη στιγμή, είναι το μόνο κόμμα με εκλογική βάση που δεν επενδύει ούτε σε κάποια εκδίκηση ούτε σε κάποιο απρόσιτο όραμα, αλλά στη διαχείριση και στα προγράμματα. Στο δημοκρατικό παρόν και στο δημιουργικό μέλλον της χώρας.

Το μπλακάουτ στον εναέριο χώρο που εκδηλώθηκε στις 4 Ιανουαρίου και διέλυσε τις αεροπορικές συγκοινωνίες είναι σοβαρό. Κι ακόμα πιο σοβαρό είναι το ότι, ως φαίνεται, δεν έχει εντοπιστεί η αιτία του. Δεν επιβεβαιώνεται μεν ο φόβος ενός σαμποτάζ, μιας υβριδικής επίθεσης εναντίον της εθνικής κυριαρχίας. Αλλά έστω κι έτσι, υπάρχει πρόβλημα μεγαλύτερο της ταλαιπωρίας που υπέστησαν οι ταξιδιώτες και της δυσφήμησης του τουρισμού μας. Επειδή αν τίθεται θέμα ασφάλειας πτήσεων και, έπειτα από ώρες κι από μέρες, εμείς δεν είμαστε σίγουροι τι έφταιξε γι’ αυτό, τίποτα δεν εγγυάται ότι ανάλογο πρόβλημα θα προκύψει στο μέλλον – κι ότι κάποια στιγμή οι επιπτώσεις δεν θα είναι μόνο καθυστερήσεις ή ματαιώσεις δρομολογίων.

Τις πταίει; Αν έχουν δίκιο οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας, που μιλάνε για αδράνεια και κακοδιαχείριση, είναι αναγκαία η δραστική παρέμβαση της κεντρικής διοίκησης. Αν έφταιξαν οι τηλεπικοινωνιακές υποδομές, ήδη θα έπρεπε να αναθεωρούνται συμβάσεις και συμβόλαια. Σε κάθε περίπτωση, το μπλακάουτ έδειξε ότι υπάρχουν προβληματικές υποδομές και ανέτοιμα στελέχη να αντιμετωπίσουν τα ζητήματα που προέκυψαν. Και εμφάνισε το υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών σε ρόλο τροχονόμου, να αναζητά εκ των υστέρων ευθύνες μέσω μιας ΕΔΕ.

Οι αεροπορικές συγκοινωνίες είναι ζωτικής σημασίας για την οικονομία. Η αξιοπιστία και η ασφάλειά τους απαιτεί έργα, όχι λόγια.