Συναδελφική αλληλεγγύη

Ενα λάθος στην αριθμητική έκαναν. Σιγά, πώς κάνετε έτσι; Συμβαίνουν αυτά, ανθρώπινα είναι. Ευτυχώς όμως το βρήκαν νωρίς και τώρα το διορθώνουν. Μέτρησαν 25 χρόνια κάθειρξης στον Αλέκο Γιωτόπουλο, ενώ εκείνος έχει εκτίσει 24, οπότε η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου προχώρησε στην αναίρεση του βουλεύματος αποφυλάκισης και ο Γιωτόπουλος θα επιστρέψει στον Κορυδαλλό για να συμπληρώσει την εικοσιπενταετία.

Αυτή είναι, πάνω-κάτω, η επίσημη εκδοχή για την αποφυλάκιση Γιωτόπουλου – φυσικά, με δικά μου λόγια. Υπάρχει και η άλλη εκδοχή όμως. Η εκδοχή της επιεικούς μεταχείρισης εκ μέρους του δικαστικού

συμβουλίου, λόγω συναδελφικής αλληλεγγύης. Γιατί δικαστής ήταν κατά κάποιο τρόπο και ο Γιωτόπουλος. Τη μέρα ήταν ένας αργόσχολος διανοούμενος της Αριστεράς – τίτλος ο οποίος εξασφάλιζε στον κάτοχό του κοινωνική ασυλία και προστασία, στις πρώτες δεκαετίες μετά τη Μεταπολίτευση. Γυρνούσε σε διάφορα φιλολογικά και πολιτικά σαλόνια, τον προσκαλούσαν σε δείπνα (όπου, είμαι βέβαιος, πήγαινε πάντα με άδεια χέρια…), διαλογιζόταν για το μέλλον της Αριστεράς και του λαϊκού κινήματος και εμφανιζόταν ως μεταφραστής διπλωματικών εγγράφων (το είδος των εγγράφων είναι δηλωτικό της ψωνάρας του ανδρός…). Γενικώς, έμοιαζε ένας ακόμη άχρηστος, που ενώ είχε πενηνταρίσει ακόμη «ψαχνόταν». Είπαμε, όμως, η εποχή ανεχόταν το είδος.

Τις νύχτες, όμως, ο Γιωτόπουλος καθόταν με τις ώρες και έγραφε τις καταδικαστικές αποφάσεις – αφού βέβαια είχαν προηγηθεί οι καταδίκες, που ήταν πάντα εις θάνατον. Και τι αποφάσεις! Εμβριθέστατες, φιλοσοφημένες, καλλιεπείς, με βαθιά τεκμηρίωση στη γαλλική λογοτεχνία του 19ου αιώνα! (Γιατί ο Γιωτόπουλος, ως γνήσιος μαρξιστής, ζούσε και ζει στον 19ο αιώνα…) Οι αποφάσεις, των οποίων η δικανική ονομασία είναι «προκηρύξεις», δημοσιεύονταν ολόκληρες στην «Ελευθεροτυπία» και προκαλούσαν το μεγάλο ενδιαφέρον των «προοδευτικών», που τις ανέλυαν και τις συζητούσαν κατά κόρον.

Οι επικριτές του, εντούτοις, του καταλόγιζαν ότι αργούσε υπερβολικά στην έκδοση των αποφάσεων, αλλά η μομφή τους ήταν παντελώς αβάσιμη. Εκείνοι που το έλεγαν δεν είχαν ιδέα από Επαναστατικό Δίκαιο, στο οποίο επιτρέπεται – αν δεν επιβάλλεται κιόλας – η απόφαση να εκδίδεται εκ των υστέρων. Η αλήθεια είναι ότι, ως δικαστής, ο Γιωτόπουλος υπήρξε επιμελέστατος. Σε βαθμό που μας επιτρέπει την υπόθεση εργασίας ότι συνέτασσε με τόση σχολαστικότητα τις αποφάσεις του, ίσως επειδή πίστευε ότι στο μέλλον αυτά τα κείμενα θα αποτελέσουν τη μαγιά του Επαναστατικού Δικαίου, που είναι το απαραίτητο στάδιο προκειμένου οι κοινωνίες να κατακτήσουν την τελειότητα του Λαϊκού Δικαίου, που θα αντικαταστήσει τα ψευτοδίκαια (αστικό, ποινικό, οικογενειακό, εμπορικό κ.λπ.).

Θέλω να πω με όλα αυτά ότι, ψυχολογικά τουλάχιστον, δεν αποκλείεται η πιθανότητα της συναδελφικής (εν τη ευρεία, τη ευρυτάτη εννοία) αλληλεγγύης. Δεν θα απέκλεια ούτε την πιθανότητα του κρυφού θαυμασμού, ίσως και της εκτίμησης, επί τη βάσει στενά επαγγελματικών κριτηρίων. Γιατί ο Γιωτόπουλος αντιπροσώπευε τη στιβαρή δικαιοσύνη του λαϊκού κινήματος, που σε καθαρίζει όχι μόνο χωρίς τύψεις, αλλά και με την ικανοποίηση από πάνω ότι έτσι συμβάλλει στη δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου, ενώ αυτοί οι καημένοι, οι κανονικοί δικαστές, ούτε ένα χαμένο κορμί που πήρε 17 ψυχές στον λαιμό του δεν μπορούν να χώσουν στη φυλακή για πάντα, όπως του αξίζει.

Για να σοβαρευτώ όμως, αν είχαμε μια Δημοκρατία που δεν ντρεπόταν να υπερασπιστεί τον εαυτό της από τους εχθρούς της, ο Γιωτόπουλος θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί όπως ακριβώς και ο δικτάτορας Παπαδόπουλος. Εχουμε όμως την ψοφοδεή Δημοκρατία που μας αξίζει, οπότε όσο και αν αγανακτούμε με την αναπόφευκτη αποφυλάκιση του Γιωτόπουλου, όταν συμπληρώσει τα 25 χρόνια, ας το βουλώσουμε. Βεβαίως είναι εχθρός της Δημοκρατίας ο Γιωτόπουλος, όμως δεν δικάστηκε ως εχθρός της Δημοκρατίας, αλλά ως ηθικός αυτουργός 17 δολοφονιών. Η πολιτική διάσταση των εγκλημάτων του δεν απασχόλησε τη Δικαιοσύνη, άλλωστε δεν υπήρχαν οι σχετικοί νόμοι. Ούτε και θα μπορούσαν να υπάρξουν, άλλωστε, γιατί στην Ελλάδα η Αριστερά είναι θρησκεία. Και ποιος είναι τόσο αθώος, ώστε να τα βάλει με την Αριστερά; Κατ’ αρχάς, θα βρει μπροστά του τον Καραμανλή, τον Σαμαρά, τον Κακλαμάνη, τον Καμμένο κ.ά., όλα τα ιερά τέρατα της Δεξιάς.

Αν για κάτι ίσως έχει τύψεις ο Γιωτόπουλος, αυτό πρέπει να είναι μόνο επειδή δεν καθάρισε περισσότερους. Αφού το πλαφόν είναι τα 25 χρόνια, τι διαφορά κάνει αν οι φόνοι είναι 17, 27 ή 37;