Στο Διάστημα

Ο πρόεδρος Τραμπ επικοινωνεί με τους αστροναύτες καθώς ταξιδεύουν προς την αθέατη πλευρά του φεγγαριού. Και είναι ιδιαίτερα προσεκτικός. Περιέργως αντιλαμβάνεται την ιστορικότητα της στιγμής. Καθώς τον ακούμε καταλαβαίνουμε ότι διαβάζει ένα έτοιμο κείμενο, στο οποίο περιλαμβάνονται τα ονόματα των αστροναυτών και κάποιων άλλων, «πολύ σπέσιαλ» ανθρώπων. Οι ταξιδιώτες του Διαστήματος χαμογελούν αμήχανοι.

Ενδεχομένως σκέφτονται ότι θα καταχωριστούν στην ιστορική μνήμη αγκαλιά με τον Τραμπ. Αλλά δεν πειράζει, είναι και αυτό

ένα μήνυμα. Στο μέλλον θα πουν ότι ήταν επί προεδρίας Τραμπ όταν ο άνθρωπος απομακρύνθηκε όσο περισσότερο μπορούσε από τον πλανήτη. Ομως αυτή η ολιγόλεπτη σύνδεση ανάμεσα στον Λευκό Οίκο και στο Διάστημα ήταν σαν να έβαλε στο ίδιο νόμισμα τις δύο διαφορετικές όψεις της ανθρωπότητας. Στη μία πλευρά αναπαρίσταται το απαύγασμα της ανθρώπινης ευφυΐας. Και στην άλλη, η κεφαλή του Τραμπ, ελαφρώς αναμαλλιασμένη. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αντίφαση.

Ομως το ίδιο δεν συμβαίνει και στον πόλεμο; Φονικές μηχανές κατασκευάστηκαν από λαμπρά, σπάνια μυαλά. Συσσωρευμένη γνώση αιώνων συμπυκνώνεται σε μικρούς επεξεργαστές που κατευθύνουν ιπτάμενα θηρία με τρομακτική ισχύ. Αλλά όλη αυτή η εξέλιξη παραδίδεται στα χέρια του προέδρου για να παίζει όσο κάθεται στη λεκάνη της τουαλέτας του. Και εδώ εμφανίζεται η ειρωνεία. Ενα πολύ μεγάλο κομμάτι της τεχνολογικής προόδου που απολαμβάνουμε οφείλεται στη στρατιωτική βιομηχανία. Η αμυντική και η διαστημική τεχνολογία έχουν αμέτρητα σημεία επικάλυψης καθώς πολλές εφαρμογές βγαίνουν από την ίδια μήτρα. Αλλωστε και η κούρσα του Διαστήματος ήταν γέννημα του Ψυχρού Πολέμου.

Είναι εύκολο να εστιάζουμε στην παραδοξότητα της συνθήκης που δείχνει ότι σκοτωνόμαστε στη Γη, ενώ διαπρέπουμε στο Διάστημα. Αλλά η πρόοδος που θαυμάζουμε βγήκε μέσα από τα ταπεινότερα ένστικτα της ανθρωπότητας. Δεν θα ταξιδεύαμε τόσο μακριά αν δεν αναζητούσαμε στρατηγικά πλεονεκτήματα για τις μάχες που δίνουμε εδώ κάτω. Κάποια στιγμή, μέσα στον αιώνα μας, το φεγγάρι θα γίνει το νέο πεδίο ανταγωνισμού. Στο βαθύ μέλλον ίσως πολεμήσουμε και εκεί πάνω. Κάποιος θα κυριαρχήσει. Αλλά, ευτυχώς, η Πανσέληνος θα ανήκει σε όλους.

Η γάτα και η άμμος

Στον Αλέξη Τσίπρα μπορείς να καταλογίσεις πολλά. Οχι όμως αφέλεια. Γνώριζε πολύ καλά τι αντιδράσεις θα προκαλούσε η ατάκα του για τις τράπεζες. «Επρεπε να τις κλείσουμε την επομένη των εκλογών». Και τότε γιατί την εκστόμισε; Για δύο λόγους. Ο πρώτος: για να υπερασπιστεί την πολιτεία του ως πρωθυπουργού. Δεν θα κάνει αυτοκριτική για μία πολιτική που γονάτισε τις τράπεζες. Αντιθέτως θα την παρουσιάσει ως χρήσιμο διαπραγματευτικό όπλο. Θα του χρειαστεί, άλλωστε, στις εκλογές. Θα δηλώνει υπερήφανος για τα capital controls και το Μακεδονικό. Και ο δεύτερος λόγος: για να δώσει επιχειρήματα προς φίλους και οπαδούς που δέχονται, στις καφενειακού τύπου συζητήσεις, ανελέητο μαστίγωμα για το δημοψήφισμα και τα capital controls. Και εξ όσων αντιλήφθηκα, από τα social, αυτό δούλεψε. Ομως δεν δίνεις προοπτική όσο έχεις ανοιχτούς λογαριασμούς με το παρελθόν. Συμπεριφέρεσαι όπως η γάτα στην άμμο της. Οσο και αν σκεπάζεις κάποια πράγματα, η μυρωδιά μένει.

Δεν φταίνε οι κανόνες

Πριν συζητήσουμε το ασυμβίβαστο υπουργού – βουλευτή, καλό θα ήταν να ασχοληθούμε με το ευρύτερο ασυμβίβαστο αρκετών με τη βουλευτική ιδιότητα. Κοινώς, με την ποιότητα του πολιτικού προσωπικού. Διαβάζεις μερικούς από τους διαλόγους που έλαβαν χώρα στο ρουσφετολογικό αλισβερίσι για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Και αντιλαμβάνεσαι ότι ορισμένοι εκ των πρωταγωνιστών, αν δεν είχαν θεσμικό αξίωμα, θα σταδιοδρομούσαν στο ευγενές επάγγελμα του νταραβεριτζή. Θα μου πείτε ότι έτσι ασκείται, κατά βάση, η πολιτική εξουσίας στην πατρίδα μας. Με ένα ασταμάτητο πάρε – δώσε πάνω και κάτω από το τραπέζι. Και όσο αυτό παραμένει ο κανόνας, κάθε θεσμική συζήτηση μοιάζει με άσκηση επί χάρτου, μακριά από την πραγματικότητα. Δεν θέλω να σας τρομάξω, αλλά το πρόβλημα μπορεί να μην είναι οι κανόνες. Ισως είναι αυτοί που τους εφαρμόζουν.

Ο star της ημέρας

Είναι, άραγε, η ταινία «Life of Brian» (Ενας προφήτης, μα τι προφήτης!) η καλύτερη κωμωδία όλων των εποχών; Μερικοί τη βρίσκουν βλάσφημη. Δεν είναι. Αντιθέτως, σατιρίζει την ανάγκη των ανθρώπων για καθοδήγηση και μεσσιανικές προσωπικότητες. Δεν είναι κωμωδία. Είναι δοκίμιο. Παίρνει κάτι ιερό και το κάνει ανθρώπινο, χωρίς να το κάνει φθηνό. Δείτε την, ταιριάζει στο κλίμα των ημερών, από κάθε άποψη.