Στη δίκη

Πότε ξεκίνησε η δίκη για την τραγωδία στα Τέμπη; Εχει περάσει μία αιωνιότητα και κάτι μήνες. Συνεπώς ενδέχεται να μη θυμάστε τα γεγονότα εκείνων των ημερών. Η αίθουσα κρίθηκε ακατάλληλη. Η διαμόρφωσή της προσέβαλε τη μνήμη των νεκρών. Και, κυρίως, στις γωνίες της φώλιαζε η σκοπιμότητα: να αποκλειστεί η κοινή γνώμη από τη διαδικασία. Οι συλλογικότητες έλεγαν ότι το κράτος καταστολής δεν τους επιτρέπει την πρόσβαση στο ακροατήριο.

Οι πρόεδροι των Δικηγορικών Συλλόγων ήθελαν τη δική τους θέση. Φωνές. Σπρωξίματα. Διαμαρτυρίες. Και την άλλη μέρα είδαμε οκτάστηλες καταγγελίες, διαβάσαμε άρθρα που έβγαζαν καπνούς από οργή για την ασέβεια προς τους νεκρούς και τους συγγενείς τους. Τι απέγιναν όλοι αυτοί; Πού στο καλό εξαφανίστηκαν οι τοπογράφοι της αξιοπρέπειας που μετρούσαν με τις μεζούρες; Κανένας δεν ασχολείται. Και αν δεν ήταν οι συγγενείς να διαμαρτύρονται για το show της Ζωής, η δίκη δεν θα έβρισκε ούτε δευτερόλεπτο στα δελτία.

Μα, πώς εξατμίστηκαν όλα αυτά; Τι απέγινε η οσμή του ξυλολίου; Γιατί δεν ακούμε κάτι για τα συστατικά της πυρόσφαιρας και τα έλαια σιλικόνης; Πού έχουν λουφάξει οι εμπειρογνώμονες με την ακλόνητη βεβαιότητα; Αλλά, βλέπετε, στην πατρίδα μας έτσι λειτουργεί ο δημόσιος χώρος. Στήνει λαϊκά δικαστήρια και ύστερα βαριέται να παρακολουθήσει το κανονικό δικαστήριο. Και τώρα που η υπόθεση μπήκε στην αργή, βασανιστική φάση της απόδειξης, έμειναν μόνο οι συγγενείς, οι δικαστές και οι κατηγορούμενοι. Οι υπόλοιποι πήγαν παρακάτω. Στο επόμενο θέμα.

Τις επόμενες μέρες θα μάθουμε αν θα επιτραπεί η τηλεοπτική κάλυψη. Δύσκολο. Η εισαγγελική πρόταση είναι αρνητική, τουλάχιστον στην παρούσα φάση της διαδικασίας. Ομως το θέμα δεν είναι αν θα υπάρχουν κάμερες στην αίθουσα. Είναι ότι έξω από την αίθουσα δεν έχει μείνει σχεδόν κανείς. Η κοινή γνώμη που ζητούσε δικαιοσύνη έχει επιστρέψει στην καθημερινότητά της. Οι τηλεοπτικοί εισαγγελείς βρήκαν άλλες υποθέσεις. Και οι πολιτικοί, πλην Ζωής, άλλες ευκαιρίες. Μένουν, λοιπόν, μόνο εκείνοι που δεν έχουν την πολυτέλεια να γυρίσουν σελίδα. Οι γονείς, οι συγγενείς, που κάθε πρωί φοράνε ξανά το ίδιο πένθος σαν ρούχο.

Οι δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού περί γυναικοκτονίας επανέφεραν στο τραπέζι τη σχετική συζήτηση. Η κυρία Καρυστιανού απορρίπτει τη χρησιμότητα που θα είχε η επένδυση της έννοιας με νομικό περίβλημα. Το ίδιο, άλλωστε, πιστεύει και η κυβέρνηση. Η αλήθεια είναι ότι σε ορισμένα κράτη, όπως πρόσφατα στην Ιταλία, ο όρος λειτουργεί ως επιβαρυντική περίσταση ή ως ειδική κατηγορία εγκλήματος. Ομως από την άλλη, όσοι διαφωνούν, ισχυρίζονται το εξής: αν η ανθρώπινη ζωή έχει την ίδια αξία ανεξαρτήτως φύλου, τότε ο νόμος δεν πρέπει να ξεχωρίζει τα θύματα. Αν τώρα το προσεγγίσουμε σε πρακτική βάση, η μοναδική ουσιαστική αλλαγή που θα έφερνε η αναγνώριση της γυναικοκτονίας ως αδίκημα διακριτό από την ανθρωποκτονία, θα ήταν η χρήση του όρου στον δημόσιο λόγο. Εντάξει, αυτό ίσως να ήταν και χρήσιμο για συμβολικούς λόγους. Ομως δεν θα απαντούσε στο κρίσιμο ερώτημα: αν αύριο το πρωί ο Ποινικός Κώδικας περιλάμβανε τον όρο «γυναικοκτονία», θα σωζόταν έστω μία γυναίκα;

Δεν είναι και λίγοι αυτοί που βρίσκουν εξαμβλωματικό το κτίριο που στεγάζει το ίδρυμα και τη βιβλιοθήκη του Μπαράκ Ομπάμα στο Σικάγο. Λες και κάποιος φύτεψε ένα τσιμεντένιο θαυμαστικό. Αλλά τα εγκαίνια ήταν βουτηγμένα στη συγκίνηση. Εκλαψε ο Μπαράκ, συγκινήθηκε η Μισέλ, τραγούδησε ο Μπρους. Ομορφα. Υπάρχουν και αγάλματα του πρώην προεδρικού ζεύγους για να βαδίζουν στην αιωνιότητα. Μια χαρά. Το έργο κόστισε 1,6 δισ. δολάρια. Ποιοι τα πλήρωσαν; Κατά κύριο λόγο μεγάλοι επιχειρηματίες. Ο Μπέζος, ας πούμε, έδωσε 100 εκατομμύρια. Και άλλοι μεγιστάνες της Silicon Valley συνέβαλαν με τον οβολό τους. Και έτσι, πάνω στην επιφάνεια του κτιρίου θα μπορούσε να γραφτεί και μία απορία: όταν κάποιος δωρίζει 100 εκατομμύρια δολάρια σε ένα προεδρικό ίδρυμα, το κάνει μόνο από αγάπη για την Ιστορία ή και για να βρίσκεται κοντά στην Ιστορία;

Tζόρτζια Μελόνι. Απευθυνόμενη στον Τραμπ, λέει «εγώ και η Ιταλία δεν ικετεύουμε». Και το λέει με τέτοιο ύφος που, αν ήταν σε ταινία, η σκηνή θα είχε αποκτήσει την αίγλη του κλασικού. Ομως είναι περίεργο: η Μελόνι επένδυσε στην καλή της σχέση με τον Τραμπ για να αποκομίσει πολιτικά οφέλη. Τελικά κερδίζει πολύ περισσότερα επειδή η σχέση τους χάλασε. Ο Τραμπ λερώνει από όπου και αν τον πιάσεις.