Στέλιος Πέτσας

Οι τρεις που συγκρότησαν τελικά το σώμα των γαλάζιων ατάκτων δεν ήταν παρόντες στην ψηφοφορία για τις άρσεις της ασυλίας των 13. Επέλεξαν, με άλλα λόγια, να μην εφορμήσουν κατά του στενού κυβερνητικού επιτελείου. Για την ιστορία, την επίθεση είχαν προαναγγείλει, ον και οφ δε ρέκορντ, κοντά στους 25 επικριτές της μεθόδου damage-control που εφάρμοσε το Μαξίμου μετά τις νέες δικογραφίες για το σκάνδαλο των αγροτικών επιδοτήσεων.

Τι κι αν μέχρι πρότινος περί τους 30 γκρίνιαζαν πως το τελευταίο αμφισβήτησε

Ο Στέλιος Πέτσας, ένα από τα πιο προβεβλημένα μέλη αυτού του αντάρτικου (και τα ελάχιστα αφοσιωμένα στον σκοπό του, όπως αποδείχθηκε), εξήγησε στους τηλεθεατές πώς διάλεξαν τις μάχες τους οι νεοδημοκράτες αντάρτες. Κυρίως, όμως, διαφώτισε την κοινή γνώμη για τους πραγματικούς συσχετισμούς δυνάμεων μέσα στην παράταξή του. Εδειξε πως η ΝΔ παραμένει ένα κατεξοχήν αρχηγικό κόμμα – ένα κόμμα που δεν παραβαίνει μια προεδρική επιταγή.

Ηταν ο πρώτος που πριν καν βγει δημόσια και πει ότι δεν θα ψηφίσει «ναι» σε όλες τις κάλπες, είχε επικοινωνήσει τόσο με τον πρόεδρο της Επιτροπής Δεοντολογίας, όσο και με τον γραμματέα της συμπολιτευόμενης ΚΟ προκειμένου να τους ενημερώσει για τις προθέσεις του.

Την προηγούμενη Παρασκευή έγινε κι ένας από τους τέσσερις οι οποίοι το δήλωσαν μπροστά στην κάμερα. Τότε, υποστήριζε ότι θα καταψηφίσει επειδή – sic – δεν δέχεται το τσουβάλιασμα. «Είναι», σημείωνε, «άλλο πράγμα ότι ζητούν οι συνάδελφοι να αρθεί η ασυλία τους για να μην κατηγορούνται πολιτικά ότι κρύβουν κάτι και άλλο από μέρος του βουλευτή, που ψηφίζει κατά συνείδηση, να αγνοήσει το Σύνταγμα και τους νόμους». Σύμφωνα με το σκεπτικό που ανέπτυξε, η στάση του υπαγορεύτηκε από το άρθρο 62 του Συντάγματος (το οποίο ορίζει ότι οι εθνοπατέρες δεν διώκονται για την άσκηση των καθηκόντων τους και την πολιτική τους δραστηριότητα).

Ελάχιστα 24ωρα αργότερα, την Τρίτη, πληροφόρησε το φιλοθέαμον κοινό ότι θα καταφύγει στην αποχή επειδή αδυνατεί να ακολουθήσει την κομματική γραμμή. Γιατί επιμένει στον συνταγματικό του πατριωτισμό, δηλαδή.

Εντάξει, κατά τη μείζονα αντιπολίτευση, η συλλογιστική του ήταν αβάσιμη γιατί το άρθρο του Καταστατικού Χάρτη της χώρας που επικαλέστηκε δεν καλύπτει το ρουσφέτι. Η δε κυβερνητική έδρα, από την πλευρά της, δεν επέβαλε κομματική πειθαρχία στην κατεύθυνση που έδωσε μέσω της κυριακάτικης ανάρτησής του ο Πρωθυπουργός. Παρ’ όλα αυτά, προσπάθησε πολύ να αποφύγει τον αντίκτυπο που θα είχε στην «αυθεντία» των αποφάσεών της για τη διαχείριση της ζημιάς του ΟΠΕΚΕΠΕ ένας μεγάλος αριθμός διαφοροποιήσεων.

Τα τηλεφωνήματα των μασέρ της δεν απέδωσαν στην περίπτωσή του – δεν απέδωσαν 100%, αν θέλουμε να ακριβολογούμε. Πέτυχαν το επιθυμητό αποτέλεσμα σε άλλους της ίδιας συνομοταξίας διαφωνούντων με τις κυβερνητικές επιλογές. Αλλά, δεν απέτυχαν εντελώς στη δική του, αφού τα πολιτικά αφηγήματα, σαν την ιστορία, δεν γράφονται από τους απόντες.

Δεν συμμετείχε ποτέ στην ομάδα των συνήθως αντιφρονούντων 11, των οποίων οι υπογραφές μπαίνουν κάτω από κοινοβουλευτικές ερωτήσεις σε υπουργούς. Πρώτη φορά άσκησε ανοιχτά κριτική στην κυβέρνηση για το κλείσιμο των καταστημάτων των ΕΛΤΑ, το περασμένο φθινόπωρο. Οι συνομιλητές του δεν εξεπλάγησαν. Τον είχαν ακούσει να αναφέρει πως διακρίνει προβλήματα μεταξύ κόμματος και Μαξίμου (να μουρμουράει για την ανάγκη δραστικών αλλαγών στο κέντρο εξουσίας, απ’ το οποίο έχει περάσει ως κυβερνητικός εκπρόσωπος) πολύ νωρίτερα.

Μπορεί κανείς να του αναγνωρίσει ότι την Τετάρτη δεν έκανε κωλοτούμπα, όπως άλλοι διαπρύσιοι κήρυκες της νομιμοφροσύνης των ελεγχόμενων συναδέλφων τους. Ταυτόχρονα, ωστόσο, δύσκολα κάποιος στους κεντροδεξιούς κόλπους νομιμοποιείται να τον κατηγορήσει για απείθεια ή συγκρουσιακή διάθεση. Οσοι τον παρακολουθούν έχουν παρατηρήσει πόσο προσεκτικά φροντίζει να διατυπώνει τις αιχμές του, άλλωστε. «Τόσο, όσο», όπως επισημαίνουν χαρακτηριστικά.

Βέβαια, πηγή που είναι σε θέση να γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα στη ΝΔ στοιχηματίζει ότι στην επερχόμενη συνεδρίαση της ΚΟ (η οποία προγραμματίζεται ως μια συνάντηση ομαδικής ψυχοθεραπείας) ο Πέτσας δεν σκοπεύει να πάρει τον λόγο. Παρότι πιστεύει πως το πολιτικό μας σύστημα «έχει γίνει πάρα πολύ πρωθυπουργοκεντρικό και γέρνει πολύ προς την εκτελεστική εξουσία», μάλλον αντιλαμβάνεται ότι στο εσωτερικό των κομμάτων εξουσίας ισχύει ακόμη αυτή η παροιμία που λέει «όποιος φτύνει κατά πάνω, φτύνει τα μούτρα του».