Στα άδυτα των σουπερμάρκετ

Στα σουπερμάρκετ η Ελλάδα αναστενάζει. Οι – όχι και τόσο – παλιές εποχές που οι νοικοκυρές και οι νοικοκυραίοι γέμιζαν άπλετα τα καλάθια με προϊόντα χωρίς σχεδόν να κοιτούν τις τιμές έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Η διατηρούμενη και μόνιμη ακρίβεια για τουλάχιστον μια πενταετία ακόμα και σε βασικά είδη διατροφής καθιστά το σουπερμάρκετ καθημερινή αναμέτρηση για τους πολίτες και πολλές φορές οδηγεί ακόμα και σε υποτίμηση της διατροφικής τους ποιότητας.

Επιλέγουν κάτι φθηνότερο έναντι του ακριβότερου και εις βάρος της διατροφής τους. Το πάλαι λαϊκό μαζικό κατάστημα έχει μετατραπεί σε ταξικό τερέν ενώ η πρόσφατη πλατφόρμα για το «πόσο κάνει» ένα προϊόν και πού μπορείς να το βρεις φθηνότερο αντιμετωπίστηκε επιεικώς με χλεύη από τη μεγάλη μερίδα των πολιτών που αντιλαμβάνονται ότι δεν μπορείς να περιηγείσαι την Αττική, ούτε έχεις τον χρόνο να το κάνεις, συγκρίνοντας τιμές ανά σουπερμάρκετ. Αστε που όλοι κατάλαβαν την προσπάθεια μετακύλισης ευθυνών από την Πολιτεία που έχει την ευθύνη των πληθωριστικών τάσεων στον καθημερινό άνθρωπο.

Να αποσαφηνίσουμε εδώ πως ευλόγως οι επιχειρηματίες κάνουν τη δουλειά τους. Στόχος τους είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους. Αυτό όμως δεν χωρά ούτε ένα είδους καρτελοποίησης, ούτε την απραξία της κυβέρνησης τουλάχιστον για τα βασικά είδη. Χθες παρ’ όλα αυτά είδαμε ένα μέτρο που ανακουφίζει έστω προσωρινά την όλη συνθήκη. Θετικό. Μιλάμε για το πάγωμα για δύο μήνες στις τιμές των βασικών προϊόντων, όπως το ανακοίνωσε ο Τάκης Θεοδωρικάκος. Τα όλα μέτρα βέβαια οφείλουν να έχουν σταθερή διάρκεια και χαρακτηριστικά μόνιμων πολιτικών. Να υπολογίζεται επίσης πως κάθε φορά οι πληθωριστικές τάσεις επιβαρύνουν σαν να είναι φόρος το πορτοφόλι. Και πως το μέσο νοικοκυριό έχει εξουθενωθεί μεταβάλλοντας όλες τις ανάγκες του κάθε μήνα.

Συνηθίζουμε να λέμε πως τα θέματα καθημερινότητας θα μπουν στο ζύγι μιας μελλοντικής ψήφου για τον κόσμο. Και πως σχεδόν πάντα ο Ελληνας ψηφίζει με το πορτοφόλι του. Το παράδοξο είναι πως όσοι το λένε, συχνά είναι εκείνοι που δεν κάνουν τίποτε για τα μέτωπα αυτά. Η σημερινή κυβέρνηση πίσω από το δίλημμα «σταθερότητα ή χάος» που θέλει να θέσει εκ νέου συνήθως εννοεί τη θέση της χώρας σε σχέση με τα γεωπολιτικά και πόσο ασφαλείς είμαστε υπό τη δική της ηγεσία. Κι όμως, ένα μέρος του κόσμου είναι πιθανό να «διαβάσει» ως χάος την επισφάλεια των τιμών και ως σταθερότητα κάθε Σειρήνα που μπορεί να τάξει ένα σοβαρό και συνεκτικό σχέδιο και θα προέρχεται από άλλη πολιτική δύναμη. Μπορεί απλώς να ψηφίσει με όρους θυμού, που και πάλι δεν συμφέρει την κυβέρνηση. Μια βασική παράμετρος που θα μετρηθεί ο Μητσοτάκης από τους εκλογείς είναι η εγγύηση πως δεν θα βουτήξουν κι άλλο ή θα βουτήξουν στα έξοδα και στις υψηλές τιμές.

Με μια λογική ευθείας γραμμής, η Θεοδώρα Τζάκρη όντως είναι συνεπής ως προς τις μετακινήσεις της στον προοδευτικό άξονα. Αν πάλι το δεις με όρους μεταπήδησης σε χώρους, η γραμμή σπάει και κυρίως έχει ασυνέχειες. Τα μνημόνια-προγράμματα που έχει ψηφίσει για τη χώρα μόνον σοσιαλιστικά δεν ήταν. Αν πάλι σε κάτι έχει δίκιο η Τζάκρη είναι οι μετατοπίσεις του Στέφανου Κασσελάκη που μοιάζουν ως απόφαση του ενός και μόνον και όχι του κόμματος Δημοκράτες συλλογικά. Το επόμενο επεισόδιο θα έχει τη βουλεύτρια Πέλλας να συνεχίζει την αντιδεξιά της πορεία, ενδεχομένως σε νέο χώρο.

Το παρατσούκλι του δεν είχε σχέση με την ιδιότητά του. Ηταν ένας τρυφερός λαϊκός μπουζουξής και ερμηνευτής που χάρισε χιλιάδες μαγικά βράδια στη γενέτειρά του στο Δίστομο σε ιθαγενείς και περαστικούς. Ο Νίκος Παππάς που όλοι τον ξέρανε ως «Κακούργο» και που έφυγε για πάντα την Παρασκευή άφησε ένα μοναδικό αποτύπωμα στο ρεμπέτικο και στο λαϊκό. Την είδηση την κοινώνησε πρώτος ο διστομιώτης συνάδελφος Λουκάς Δημάκας, ενώ τον αποχαιρέτισε και ο δήμαρχος της περιοχής Γιάννης Σταθάς. Ο Κακούργος ήταν αγαπητός στο σινάφι του, έκανε ένα πέρασμα από τον θρυλικό δίσκο «Η εκδίκηση της γυφτιάς» ενώ ο ερευνητής Αντώνης Κόντος εκ Λιβαδειάς του έχει γράψει τη βιογραφία.